<?xml version='1.0' encoding='UTF-8'?><?xml-stylesheet href="http://www.blogger.com/styles/atom.css" type="text/css"?><feed xmlns='http://www.w3.org/2005/Atom' xmlns:openSearch='http://a9.com/-/spec/opensearchrss/1.0/' xmlns:georss='http://www.georss.org/georss' xmlns:gd='http://schemas.google.com/g/2005' xmlns:thr='http://purl.org/syndication/thread/1.0'><id>tag:blogger.com,1999:blog-7336739474415173670</id><updated>2012-01-27T06:18:16.699-08:00</updated><title type='text'>Blog do Luis Fabiano</title><subtitle type='html'></subtitle><link rel='http://schemas.google.com/g/2005#feed' type='application/atom+xml' href='http://luisfabianoteixeira.blogspot.com/feeds/posts/default'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7336739474415173670/posts/default?max-results=100'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://luisfabianoteixeira.blogspot.com/'/><link rel='hub' href='http://pubsubhubbub.appspot.com/'/><link rel='next' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7336739474415173670/posts/default?start-index=101&amp;max-results=100'/><author><name>Luis Fabiano Teixeira</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00941421251880334721</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='31' src='http://4.bp.blogspot.com/-e8a0qyVvizk/TnSxA9WCdiI/AAAAAAAACGs/1YiAH7m1D8k/s220/msn.jpg'/></author><generator version='7.00' uri='http://www.blogger.com'>Blogger</generator><openSearch:totalResults>178</openSearch:totalResults><openSearch:startIndex>1</openSearch:startIndex><openSearch:itemsPerPage>100</openSearch:itemsPerPage><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7336739474415173670.post-6193843071918140518</id><published>2012-01-25T12:04:00.000-08:00</published><updated>2012-01-25T14:50:04.973-08:00</updated><title type='text'>AI QUE PREGUICA!</title><content type='html'>&lt;div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/-wmy9-QQL0ow/TyBgIR9NyiI/AAAAAAAACNE/U3ekGMFAxlk/s1600/Bunda.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"&gt;&lt;img border="0" height="320" src="http://1.bp.blogspot.com/-wmy9-QQL0ow/TyBgIR9NyiI/AAAAAAAACNE/U3ekGMFAxlk/s320/Bunda.jpg" width="248" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span lang="PT-BR"&gt;&lt;b&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;"&gt;Nao estou no Brasil pra ver, mas imagino que chegar as bancas e dar de cara com uma bunda dessas (foto) e o titulo em letras garrafais “PASSOU DOS LIMITES?” deve ser no minimo impactante. Claro que a revista Veja nao iria perder a chance derepercutir um dos assuntos mais comentados da semana passada, uma supostatentativa de estupro dentro do programa BBB, o pavoroso reality show que a Globoinsiste em manter em sua programacao, sob direcao do Boninho, o filho do incensadoBoni, o responsavel pelo “padrao Globo de qualidade”. Nunca fui fa do programae so assisti as primeiras edicoes por mera curiosidade. A propria Globo so devemante-lo no ar por questoes financeiras, mas, depois do que aconteceu na semanapassada, espero que a emissora tenha ligado o sinal de alerta. Ainda que osenvolvidos tenham negado se tratar de estupro, mas sim de caricias consensuais, oque esta em questao agora e a falta de qualidade desses programas. Em todos ossentidos. E de todas as TVs que o exibem.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;b&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;"&gt;Nunca entendipor que o BBB tem tanta audiencia no Brasil. Sera que os telespectadores sao taoingenuos de achar que aquelas pessoas estao ali enjauladas porque e sua grandechance na vida, ganharem uma bolada ou na pior das hipoteses ficareminstantaneamente famosas? Que graca tem assistir aquelas pessoas fofocando,malhando, comendo, enchendo a cara e depois falando aquelas besteiras? Que tipode entretenimento e esse? Novela da vida real pra mim nao cola. Como se naohouvesse instrucoes para que os participantes se comportem daquela maneira ou edicao que possa transforma-los em mocinhos ou bandidos. E o pior e queainda existem artistas, bons ate, que adoram essa palhacada e perdem tempo indoa programas para comentar a saida de fulano ou sicrano. Nas redes sociais, o assuntoso se esgotou com a chegada de outra grande besteira nacional, a “Luiza queestava no Canada”. O que se falou dessa menina nao esta no gibi... Eu mesmoassisti, aqui na Holanda, a quatro telejornais da GloboNews e todos mencionaramo novo fenomeno da internet.&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;b&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;"&gt;Mais indagacaoe indignacao. Por que perdemos tanto tempo com coisas assim, hein? Com o Enem taocheio de problemas, de irregularidades... Sera que as pessoas estao soltandofogos porque o Mercadante e o novo ministro da Educacao? Pelo visto estaoachando maravilhoso. Ironias a parte, nao tem como nao se aborrecer com essas coisas.Em um momento em que o mundo olha para o Brasil como nunca olhou antes, como umpais emergente, responsavel, a 6 melhor economia do planeta, damos exemplo de purafalta do que fazer, personificamos o Macunaima do Mario de Andrade... Ai quepreguica! digo eu sobre o BBB e afins. Vejam bem, eu disse ai que preguica e nao “Ai,se eu te pego!&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="line-height: 17px;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;"&gt;&lt;b&gt;”&lt;/b&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;b&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;"&gt;. &amp;nbsp;Entenderam, ne? Ah, e so para nao perder a oportunidade, parabensa cidade de Sao Paulo pelo seu aniversario, cidade que eu realmente amo e queguarda as minhas melhores e piores lembrancas tambem. E isso.&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial, sans-serif;"&gt;&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7336739474415173670-6193843071918140518?l=luisfabianoteixeira.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://luisfabianoteixeira.blogspot.com/feeds/6193843071918140518/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=7336739474415173670&amp;postID=6193843071918140518&amp;isPopup=true' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7336739474415173670/posts/default/6193843071918140518'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7336739474415173670/posts/default/6193843071918140518'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://luisfabianoteixeira.blogspot.com/2012/01/ai-que-preguica.html' title='AI QUE PREGUICA!'/><author><name>Luis Fabiano Teixeira</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00941421251880334721</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='31' src='http://4.bp.blogspot.com/-e8a0qyVvizk/TnSxA9WCdiI/AAAAAAAACGs/1YiAH7m1D8k/s220/msn.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://1.bp.blogspot.com/-wmy9-QQL0ow/TyBgIR9NyiI/AAAAAAAACNE/U3ekGMFAxlk/s72-c/Bunda.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7336739474415173670.post-4850211593407118430</id><published>2012-01-17T03:32:00.000-08:00</published><updated>2012-01-25T09:19:08.001-08:00</updated><title type='text'>DO LIXO AO MURO</title><content type='html'>&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/-RHu1WjD7snw/TxVeYCyop9I/AAAAAAAACM8/nATrg16TE5c/s1600/DSC06637.JPG"&gt;&lt;img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5698564670666352594" src="http://4.bp.blogspot.com/-RHu1WjD7snw/TxVeYCyop9I/AAAAAAAACM8/nATrg16TE5c/s400/DSC06637.JPG" style="cursor: hand; cursor: pointer; display: block; height: 300px; margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 400px;" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/-NedLUdPdYGs/TxVeDyzUSjI/AAAAAAAACM0/oC2ZFkIU-Ys/s1600/DSC06681.JPG"&gt;&lt;img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5698564322776861234" src="http://3.bp.blogspot.com/-NedLUdPdYGs/TxVeDyzUSjI/AAAAAAAACM0/oC2ZFkIU-Ys/s400/DSC06681.JPG" style="cursor: hand; cursor: pointer; display: block; height: 300px; margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 400px;" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/-JvL9hNX9Oo4/TxVd2bY__pI/AAAAAAAACMk/HkrqCGdvziw/s1600/DSC06680.JPG"&gt;&lt;img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5698564093154164370" src="http://4.bp.blogspot.com/-JvL9hNX9Oo4/TxVd2bY__pI/AAAAAAAACMk/HkrqCGdvziw/s400/DSC06680.JPG" style="cursor: hand; cursor: pointer; display: block; height: 300px; margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 400px;" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/-qrknawEaQU0/TxVc1MBalQI/AAAAAAAACMA/73T6CMEqyfM/s1600/DSC06713.JPG"&gt;&lt;img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5698562972337214722" src="http://2.bp.blogspot.com/-qrknawEaQU0/TxVc1MBalQI/AAAAAAAACMA/73T6CMEqyfM/s400/DSC06713.JPG" style="cursor: hand; cursor: pointer; display: block; height: 300px; margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 400px;" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/-U8x5r9jNN54/TxVcYyCCcwI/AAAAAAAACL0/6CL7VCadjWQ/s1600/DSC07265.JPG"&gt;&lt;img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5698562484324168450" src="http://1.bp.blogspot.com/-U8x5r9jNN54/TxVcYyCCcwI/AAAAAAAACL0/6CL7VCadjWQ/s400/DSC07265.JPG" style="cursor: hand; cursor: pointer; display: block; height: 300px; margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 400px;" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;"&gt;&lt;b&gt;&lt;span class="Apple-style-span"&gt;&lt;span lang="PT-BR"&gt;Ontem foi dia de praticar o desapego. Como tive que deixar o atelier, por razoes que nao vem ao caso comentar aqui, e nao tendo onde guardar a maior colagem que fiz la, resolvi presentear Amsterdam com o trabalho. A poucos metros do atelier, tem um muro onde alguns artistas de rua &amp;nbsp;fazem seus grafites e eu fui ate la me juntar  a eles. Quem me conhece sabe o quanto sou “lixeiro”, de pegar coisas na rua mesmo, revistas, livros e ate moveis.  Me corta o coracao ver coisas que ainda podem ser utilizadas jogadas fora, mas ontem senti uma sensacao boa com a minha atitude, e justamente porque estava fazendo o contrario, mas de uma forma totalmente consciente e... sustentavel. Percebi tambem que estava nascendo algo novo ali, a minha forma de interferir com o espaco urbano das cidades:  levar um pouco de arte e beleza, sem agredir o que ja existe. E o melhor de tudo, com o proprio lixo que a cidade produziu. Nao quero bancar o “eco-chato”, mas o destino do lixo deveria ser discutido com mais seriedade, no mundo inteiro. No Brasil, por exemplo, ainda que aquela lei sancionada pelo ex-presidente Lula, no ultimo ano do seu governo, criando uma Politica de Residuos Solidos seja um avanco, faltam ainda medidas mais eficazes para a coleta do lixo reciclavel. Espero que a minha intervencao sirva tambem para que as pessoas reflitam sobre isso. Registrei tudo em video, ou pelo menos tentei, afinal estava sozinho, mas, por enquanto, deixo aqui as imagens desse novo projeto&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="line-height: 17px;"&gt;&lt;b&gt;&lt;span class="Apple-style-span"&gt; “Do lixo ao muro”&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;&lt;/span&gt;&lt;b&gt;&lt;span class="Apple-style-span"&gt;&lt;span lang="PT-BR"&gt;. &lt;/span&gt;&lt;span class="apple-style-span"&gt;&lt;span style="color: black;"&gt;A colagem foi inspirada na famosa escultura barroca O Extase de Santa Teresa, de Bernini, e terminou por dar nome a uma serie de trabalhos que fiz por aqui: Extase do Sagrado.&lt;/span&gt; &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;&lt;span lang="PT-BR"&gt;&lt;b&gt;&lt;span class="Apple-style-span"&gt;Espero que voces curtam. Ate mais!&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7336739474415173670-4850211593407118430?l=luisfabianoteixeira.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://luisfabianoteixeira.blogspot.com/feeds/4850211593407118430/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=7336739474415173670&amp;postID=4850211593407118430&amp;isPopup=true' title='1 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7336739474415173670/posts/default/4850211593407118430'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7336739474415173670/posts/default/4850211593407118430'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://luisfabianoteixeira.blogspot.com/2012/01/do-lixo-ao-muro.html' title='DO LIXO AO MURO'/><author><name>Luis Fabiano Teixeira</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00941421251880334721</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='31' src='http://4.bp.blogspot.com/-e8a0qyVvizk/TnSxA9WCdiI/AAAAAAAACGs/1YiAH7m1D8k/s220/msn.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://4.bp.blogspot.com/-RHu1WjD7snw/TxVeYCyop9I/AAAAAAAACM8/nATrg16TE5c/s72-c/DSC06637.JPG' height='72' width='72'/><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7336739474415173670.post-7782064068138403295</id><published>2012-01-14T16:50:00.000-08:00</published><updated>2012-01-18T14:41:29.007-08:00</updated><title type='text'>"DERCY" NAO VAI DEIXAR SAUDADES</title><content type='html'>&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/-urjsyfUSyGU/TxIjFAJWqTI/AAAAAAAACLo/kxsjn0mKk-4/s1600/dercy.jpg"&gt;&lt;img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5697655047422650674" src="http://3.bp.blogspot.com/-urjsyfUSyGU/TxIjFAJWqTI/AAAAAAAACLo/kxsjn0mKk-4/s400/dercy.jpg" style="cursor: hand; cursor: pointer; display: block; height: 266px; margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 400px;" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span lang="PT-BR" style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;"&gt;&lt;b&gt;Atendendo a pedidos, vou escrever as minhas impressoes sobre a microsserie “Dercy de Verdade”, que a Globo apresentou nesta semana, assinada pela Maria Adelaide Amaral com direcao de Jorge Fernando. Assim que a imprensa comecou a publicar as primeiras notas sobre o projeto, no comeco do ano passado, achei arriscado a autora praticamente emendar Ti-Ti-Ti com a microsserie, embora ela tenha escrito tambem a biografia que a inspirou. O mesmo pensei sobre Heloisa Perrisse que mal saiu de Cordel Encantado e foi direto protagonizar a primeira fase da microsserie. Deu no que deu. Apesar de pontos muito positivos, tudo soou oscilante, com excecao da direcao de arte e fotografia. Mencao honrosa para trilha sonora tambem. Nao houve uma unica pessoa com quem eu comentasse que nao dissesse a mesma coisa:  “Foi rapida demais”. Como contar a vida de uma mulher que viveu mais de cem anos em apenas quatro capitulos? Sem contar que ao misturar imagens de arquivo com as cenas ficcionalizadas (ou quase) a microsserie pareceu ainda mais confusa. Mas isso nao foi tudo.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/b&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;"&gt;&lt;b&gt;&lt;span lang="PT-BR"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"&gt;O problema principal, pra mim, foi a falta de um conflito central convincente, forte. Dercy Goncalves nao foi uma mulher de paixoes arrebatadoras e muito menos uma diva no auge da sua carreira. Tinha um tipo fisico esquisito e pelo que se sabe ate um pouco assexuada. Contar o que entao? Como tornar a sua biografia interessante? Claro que a alternativa era  focar na carreira artistica que ela levou tao a serio e tao bem e repetir ao maximo aquelas frases: “As pessoas achavam que eu era puta. Eu sofri toda sorte de preconceitos, mas o publico nunca falhou comigo, ele sempre me aplaudiu...”. OK, tudo isso aconteceu, mas na microsserie ficou bastante cansativo, mesmo porque com aquele ritmo galopante a justificativa para o conservadorismo dela  se perdeu. A unica coisa que realmente desconheciamos sobre a artista. Numa conversa banal de bar, ficamos sabendo que a sua filha foi rejeitada no Tenis Clube por ser  filha de &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="line-height: 17px;"&gt;“&lt;/span&gt;Dercy Goncalves&lt;span class="Apple-style-span" style="line-height: 17px;"&gt;”&lt;/span&gt;. Ou seja, um otimo argumento para uma daquelas cenas comoventes que so a Maria Adelaide sabe escrever, mas que o formato da microsserie engessou. Pena. E assim foi com a cronologia. Uma imagem de passeata relampago aqui e entramos nos tempos da ditadura militar, volta pro palco, corta pra imagens do desfile da Viradouro... Aquela opcao clownesca ou chapliniana (como preferirem), no comeco, tambem nao me agradou. Parecia um deja-vu, precisamente Chocolate com Pimenta, novela de Walcyr Carrasco cuja direcao era tambem de Jorge Fernando. E tanto Heloisa Perrisse quanto Fafy Siqueira ficaram no meio do caminho em suas interpretacoes, as cenas mais dramaticas foram bem convincentes, emocionantes ate, mas as mais engracadas me pareceram bem forcadas. Quanto a isso eu acho que merece ate um desconto, afinal teatro filmado e sempre muito dificil. Sem contar que a figura da comediante ainda esta muito viva na nossa memoria, ne? Alias, um tipo raro de comediante, daqueles que bastam existir para provocar o riso. No caso da Dercy, meia duzia de palavroes ajudava bastante tambem.&lt;/b&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span lang="PT-BR"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;"&gt;&lt;b&gt;E os atores? Gostei bastante do trabalho do Cassio Gabus Mendes e do Tuca Andrada, mas os mais jovens... Vou citar apenas um aprendiz de canastrao pra nao ficar chato. Aquele rapazinho que fez o papel do Boni nao deveria estar nem em Malhacao. Por que interpretacoes tao mediocres? So para nao comprometer o visual dos personagens? As proprias protagonistas nem ficaram assim tao identicas a Dercy. Falha imperdoavel. Outra coisa que eu nao gostei tambem foi a ausencia de sofrimento. Nao e porque a comediante “nao pensava na morte” que temos que ficar com essa falsa sensacao de que ela realmente nunca sofreu de verdade. Alias, de verdade mesmo so  tinha o titulo, tudo muito sublimado. Eu espero que nao facam o mesmo com o remake de O Tempo e o Vento e Gabriela que vem por ai... Os dias ja passam voando e a Globo nao precisava reforcar isso com “Dercy”. Continuo guardando uma imagem que tenho dela, num programa bem tosco que ela fez no SBT, ja no apagar das luzes, onde  lutava bravamente para decorar o texto, contracenando com um jovem ator desconhecido. Ali, pra mim, ficou inegavel o quanto aquela mulher amava o que fazia, estar no palco. Ate o fim. A microsserie explorou muito bem isso, a audiencia correspondeu, mas nao vai deixar saudades.&lt;/b&gt;&lt;/span&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7336739474415173670-7782064068138403295?l=luisfabianoteixeira.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://luisfabianoteixeira.blogspot.com/feeds/7782064068138403295/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=7336739474415173670&amp;postID=7782064068138403295&amp;isPopup=true' title='3 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7336739474415173670/posts/default/7782064068138403295'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7336739474415173670/posts/default/7782064068138403295'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://luisfabianoteixeira.blogspot.com/2012/01/dercy-nao-vai-deixar-saudades.html' title='&quot;DERCY&quot; NAO VAI DEIXAR SAUDADES'/><author><name>Luis Fabiano Teixeira</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00941421251880334721</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='31' src='http://4.bp.blogspot.com/-e8a0qyVvizk/TnSxA9WCdiI/AAAAAAAACGs/1YiAH7m1D8k/s220/msn.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://3.bp.blogspot.com/-urjsyfUSyGU/TxIjFAJWqTI/AAAAAAAACLo/kxsjn0mKk-4/s72-c/dercy.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>3</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7336739474415173670.post-4845881842340619081</id><published>2012-01-14T12:46:00.001-08:00</published><updated>2012-01-18T14:43:55.052-08:00</updated><title type='text'>RUIDO</title><content type='html'>&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/-TBfpmF1v1M8/TxHpy0IbvwI/AAAAAAAACLc/t-9n4w36Ozc/s1600/ruido.jpg"&gt;&lt;img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5697592062797135618" src="http://2.bp.blogspot.com/-TBfpmF1v1M8/TxHpy0IbvwI/AAAAAAAACLc/t-9n4w36Ozc/s400/ruido.jpg" style="cursor: hand; cursor: pointer; display: block; height: 400px; margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 400px;" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span lang="PT-BR"&gt;&lt;b&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;"&gt;Ja me preparava para escrever sobre o vergonhoso programa “Mulheres Ricas”, da Band, quando soube que havia uma discussao calorosa, no blog do jornalista Zeca Camargo, sobre critica de TV. Fui la conferir e mudei de ideia,  achei que seria melhor repercurtir alguns pontos de vista dele do que ficar apontando as bizarrices de uma parcela da nossa sociedade, cujo dinheiro compra absolutamente tudo, menos o bom senso. Como sempre, o post do Zeca e longo e cheio de divagacoes, mas a leitura vale a pena. Ele comeca usando um texto do escritor Machado de Assis (que eu ja li e que tambem recomendo),  li num volume antigo intitulado Critica Literaria, mas, se nao me engano, ha uma nova edicao com outro nome. Um texto delicioso onde Machado escreve praticamente um manual para quem pretende se tornar um bom critico (isso la no seculo 19). Em linhas gerais, o jornalista questiona sobre a crescente onda de criticos de TV na internet e que esses “ditos” criticos estao apenas preocupados em repercurtir assuntos de programas como BBB e afins, em busca de audiencia na rede. Ou seja: jogou a gasolina, o fosforo e saiu correndo (ou quase).&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span lang="PT-BR"&gt;&lt;b&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;"&gt;Ele nao deixa de ter razao, claro. Se fizermos uma busca pela internet, vamos notar que a industria de celebridades domina boa parte do que se oferece, dai o fato de portais importantes do pais investirem pesado nela. A TV, como era de se esperar, esta ali coladinha. Assistindo a TVs de varios paises, aqui da Europa, percebi o quanto a nossa e boa (pasmem!). Sim, temos mais criatividade e ousadia e ate os nossos reallyties sao melhores. Sabemos como ninguem fazer TV porque gostamos do veiculo, ate criamos uma expressao para justificar pais cheios de filhos: “Nao tem TV em casa”. Temos ou nao temos uma relacao  afetiva com as telenovelas? Nao e a toa que o genero, mesmo sem o folego de tempos atras, completou recentemente 60 anos. Querendo ou nao, ela faz parte da nossa cultura, nao tem como negar. Isso tudo para dizer que o interesse em cobrir os assuntos da TV existe, alias, sempre existiu, o que mudou mesmo foi  o telespectador, o que o jornalista esqueceu de mencionar. A propria Globo tem incentivado os seus autores a escreverem sobre a classe C, a cereja do bolo nestes tempos de economia brasileira aquecida. Nao tenho o menor preconceito, ate porque sou de uma familia remediada, mas nao concordo que uma TV tenha que ser pautada por uma parcela da populacao. Acho ate perigoso. O programa da Ana Maria Braga, por exemplo, mudou tanto que nao ficarei nada surpreso se qualquer dia desses houver um quadro chamado Cafe com Crime, porque ate esses assuntos policiais tem sido constantemente destaques no programa.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span lang="PT-BR"&gt;&lt;b&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;"&gt;Outra questao levantada foi a da profundidade da critica e dos comentarios vagos nos sites/blogs. Concordo quando ele diz que os internautas estao apressados e, na ansia de comentarem logo, leem apenas o titulo: o suficiente para o autor se encher de vaidade, ja que o seu texto teve centenas ou milhares de page views. Eu ja vejo essa pressa como uma mudanca mais ou menos recente do comportamento do internauta (de modo geral mesmo), sobretudo aqueles mais jovens, somada a ascencao de redes sociais como Twitter e Facebook. Alias, li por esses dias um texto otimo sobre isso, assinado pelo Pedro Burgos, com o titulo de Sobre Michel Telo e as discussoes rasas das redes sociais, no site GIZMODO Brasil (vale muito a pena). Essas redes sociais, infelizmente, condicionaram grande parte dos internautas a fingir que gosta de algo para ser aceito ou mesmo comentar algo engracadinho para que o seu nome fique em evidencia. Poucas pessoas leem os textos ate o final e comentam algo realmente relevante. Ate a nossa forma de ser informado mudou. Ha pouquissimo tempo, o jornal Folha de S. Paulo fez uma mudanca editorial onde e visivel a influencia desse “novo estilo”, se e que podemos chamar assim. Quanto a queixa do Zeca sobre a ausencia de criticas mais ousadas, nao acho que ele esteja totalmente certo. A internet democratizou bastante a informacao e a diversidade de opiniao, e so uma questao de achar a sua turma. Vamos que vamos, porque 2012 comecou cheio de expectativas. Abracao!&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7336739474415173670-4845881842340619081?l=luisfabianoteixeira.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://luisfabianoteixeira.blogspot.com/feeds/4845881842340619081/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=7336739474415173670&amp;postID=4845881842340619081&amp;isPopup=true' title='2 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7336739474415173670/posts/default/4845881842340619081'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7336739474415173670/posts/default/4845881842340619081'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://luisfabianoteixeira.blogspot.com/2012/01/ruido.html' title='RUIDO'/><author><name>Luis Fabiano Teixeira</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00941421251880334721</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='31' src='http://4.bp.blogspot.com/-e8a0qyVvizk/TnSxA9WCdiI/AAAAAAAACGs/1YiAH7m1D8k/s220/msn.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://2.bp.blogspot.com/-TBfpmF1v1M8/TxHpy0IbvwI/AAAAAAAACLc/t-9n4w36Ozc/s72-c/ruido.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>2</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7336739474415173670.post-8546388967137556628</id><published>2011-12-31T07:24:00.000-08:00</published><updated>2011-12-31T07:58:23.463-08:00</updated><title type='text'>HAPPY NEW YEAR!</title><content type='html'>&lt;center&gt;&lt;object width="400" height="233"&gt;&lt;param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/xvr_VXkohM0?version=3&amp;amp%3Bhl=pt_BR&amp;amp%3Bhd=1"&gt;&lt;/param&gt;&lt;param name="allowFullScreen" value="true"&gt;&lt;/param&gt;&lt;param name="allowscriptaccess" value="always"&gt;&lt;/param&gt;&lt;embed src="http://www.youtube.com/v/xvr_VXkohM0?version=3&amp;amp%3Bhl=pt_BR&amp;amp%3Bhd=1" type="application/x-shockwave-flash" width="400" height="233" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true"&gt;&lt;/embed&gt;&lt;/object&gt;&lt;/center&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7336739474415173670-8546388967137556628?l=luisfabianoteixeira.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://luisfabianoteixeira.blogspot.com/feeds/8546388967137556628/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=7336739474415173670&amp;postID=8546388967137556628&amp;isPopup=true' title='5 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7336739474415173670/posts/default/8546388967137556628'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7336739474415173670/posts/default/8546388967137556628'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://luisfabianoteixeira.blogspot.com/2011/12/happy-new-year.html' title='HAPPY NEW YEAR!'/><author><name>Luis Fabiano Teixeira</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00941421251880334721</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='31' src='http://4.bp.blogspot.com/-e8a0qyVvizk/TnSxA9WCdiI/AAAAAAAACGs/1YiAH7m1D8k/s220/msn.jpg'/></author><thr:total>5</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7336739474415173670.post-8553810804358200752</id><published>2011-12-24T04:35:00.001-08:00</published><updated>2011-12-24T07:23:05.884-08:00</updated><title type='text'>MERRY CHRISTMAS</title><content type='html'>&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/-Lfv7ffN_fEo/TvXHNt3dh_I/AAAAAAAACLQ/Q2nKVdtEgSA/s1600/DSC07063.JPG" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"&gt;&lt;img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-Lfv7ffN_fEo/TvXHNt3dh_I/AAAAAAAACLQ/Q2nKVdtEgSA/s400/DSC07063.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5689672742716934130" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  &gt;&lt;b&gt;&lt;span class="Apple-style-span"&gt;Como sempre, todo Natal eu me enrolo todo e fico sem tempo para escrever um post decente e apareco aqui com aquela cara de pau para falar das guloseimas que estou preparando para o jantar. Esse ano nao vai ser diferente, me desculpem, pois tive uma semana bem cheia e o tempo que me sobrou investi numa receita de peru, afinal como Mario de Andrade escreveu no otimo conto "O Peru de Natal", que indico a leitura, "Bom, no Natal, quero comer peru". Eu ganhei esse peru da minha amiga Janete, que curte ferias deliciosas no Brasil, enquanto me hospedo na sua casa e tomo conta da sua gata Fiona, em Leiden (que fica a 25 min de Amsterdam). Ontem dei uma vasculhada na internet e achei uma receita de peru bem basica. Descongela o bicho, coloca num saco plastico com uma mistura de sal, cebola, alho, vinho branco e pimenta do reino, leva ao forno, com papel aluminio, em temperatura media por cerca de uma hora e meia e reze muito pra dar certo. Bom, eu acrescentei limpar o bicho com limao siciliano e ir regando com azeite e laranja para nao ficar tao seco. Acabei de abrir o forno e parece que esta dando certo. Dentro eu sapequei algumas batatas para ele nao desmoronar. Peru feio tambem nao da! Vou fazer uma farofa de banana (aquela famosa do Natal passado) e um arroz a grega para acompanhar. So. Ah, e maionese porque ninguem e de ferro. E acho que vai ter ate guarana. Espero. Bom, mas o mais importante nesta data nao e nada disso, eu preferia comer um sanduiche com meus parentes e amigos a ter um banquete sozinho. Gracas a Deus tenho aqui um pedaco da minha familia, mas penso naquelas varias pessoas que conheci aqui na Holanda, de varios paises, cujos pais e amigos estao longe e devem se contentar apenas com um telefonema. E uma situacao bem complicada, voces nem imaginam. Enfim, Natal pra mim e familia, amigos, estar ao lado de pessoas que amamos e eu desejo tudo isso a voces: muito amor, saude, paz, muita prosperidade no ano que vai entrar e que 2012 seja repleto de grandes realizacoes! Feliz Natal! Feliz Navidad! Merry Christmas!!! Abracao&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;!&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7336739474415173670-8553810804358200752?l=luisfabianoteixeira.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://luisfabianoteixeira.blogspot.com/feeds/8553810804358200752/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=7336739474415173670&amp;postID=8553810804358200752&amp;isPopup=true' title='3 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7336739474415173670/posts/default/8553810804358200752'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7336739474415173670/posts/default/8553810804358200752'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://luisfabianoteixeira.blogspot.com/2011/12/merry-christmas.html' title='MERRY CHRISTMAS'/><author><name>Luis Fabiano Teixeira</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00941421251880334721</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='31' src='http://4.bp.blogspot.com/-e8a0qyVvizk/TnSxA9WCdiI/AAAAAAAACGs/1YiAH7m1D8k/s220/msn.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://3.bp.blogspot.com/-Lfv7ffN_fEo/TvXHNt3dh_I/AAAAAAAACLQ/Q2nKVdtEgSA/s72-c/DSC07063.JPG' height='72' width='72'/><thr:total>3</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7336739474415173670.post-4637799898497870790</id><published>2011-12-12T14:03:00.000-08:00</published><updated>2011-12-20T05:59:28.664-08:00</updated><title type='text'>CHOVE LA FORA E AQUI...</title><content type='html'>&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/-E5azLcKHT4c/TuZ84rDGLeI/AAAAAAAACLE/YsT8X1VP9Tc/s1600/DSC06749.JPG" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"&gt;&lt;img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-E5azLcKHT4c/TuZ84rDGLeI/AAAAAAAACLE/YsT8X1VP9Tc/s400/DSC06749.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5685368892672060898" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;div style="text-align: center;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"&gt;&lt;u&gt;&lt;br /&gt;&lt;/u&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/-7A58xPbJJvo/TuZ8G7dmD3I/AAAAAAAACKs/aJQ_3f1SU1Q/s1600/DSC06719.JPG" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"&gt;&lt;img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-7A58xPbJJvo/TuZ8G7dmD3I/AAAAAAAACKs/aJQ_3f1SU1Q/s400/DSC06719.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5685368038084710258" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/-FipyUtXsEEs/TuZ73VDwJ8I/AAAAAAAACKg/W_Wckdo4FyY/s1600/DSC06672.JPG" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"&gt;&lt;img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-FipyUtXsEEs/TuZ73VDwJ8I/AAAAAAAACKg/W_Wckdo4FyY/s400/DSC06672.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5685367770077734850" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/-NOC9RISqSIc/TuZ7i0xK0wI/AAAAAAAACKU/3l-DQh6ntQA/s1600/DSC06590.JPG" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"&gt;&lt;img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 300px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-NOC9RISqSIc/TuZ7i0xK0wI/AAAAAAAACKU/3l-DQh6ntQA/s400/DSC06590.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5685367417812472578" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;div style="text-align: left;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/-eRgi7xb2DoE/TuZ7EnOdhNI/AAAAAAAACJ8/xZOchwMWOms/s1600/DSC06474.JPG" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"&gt;&lt;img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-eRgi7xb2DoE/TuZ7EnOdhNI/AAAAAAAACJ8/xZOchwMWOms/s400/DSC06474.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5685366898781160658" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;p class="MsoNormal" style="text-align:justify"&gt;&lt;span lang="PT-BR" style="mso-ansi-language:PT-BR"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  &gt;&lt;b&gt;Faz um tempinho que nao posto nada no Blog e confesso que e por pura falta de vontade mesmo, muito tambem pelo fato de que aqui na Holanda nao acontece nada de tao extraordinario assim e depois ficar escrevendo sobre a crise economica na Europa ou a saida novelesca da Fatima Bernardes do JN, convenhamos, nao da! O fato e que ontem fui dormir cedo e hoje acordei de madrugada, vi o Blog paradao e resolvi passar a limpo as ultimas “grandes” novidades desse finalzinho de outono gelado por aqui. Pra comecar, faz dois meses que praticamente me mudei para um atelier no Westerpark, um bairro bem tranquilo e repleto de studios e artistas, aqui de Amsterdam. Foi la que desenvolvi uma serie de colagens chamada Ecstasy of the Sacred (Extase do Sagrado), inspirada em obras barrocas ou renassentistas e cujo objetivo e mesmo renunciar ao discurso de poder dessas imagens religiosas. Eu ja postei algumas imagens no meu Flickr, mas estou tentando registrar em video como foi o processo desse trabalho e postarei aqui em breve. O que eu posso dizer&lt;span style="mso-spacerun:yes"&gt;  &lt;/span&gt;de mais urgente sobre ele e que me deu muito prazer te-lo feito. Primeiro por produzir arte fora do meu pais (mesmo sem nenhuma previsao de expor esses trabalhos aqui) e tambem por ter feito tudo com uma certa dose de sacrificio, o que no final das contas sempre e mais gostoso.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/b&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align:justify"&gt;&lt;span lang="PT-BR" style="mso-ansi-language:PT-BR"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  &gt;&lt;b&gt;Com algum esforco, assisti a duas exposicoes de arte contemporanea e que realmente valeram a pena. So. Depois de anos sendo sustentados pelo governo e acomodados, varios artistas daqui estao desesperados com os cortes dessa especie de Bolsa Artista. Muitos tem deixado o pais rumo aos lugares mais promissores (China, Brasil, Alemanha, Belgica...). Nao ficarei nada surpreso se em breve ouvir falar que alguns deles estao em Sao Paulo.&lt;span style="mso-spacerun:yes"&gt;  &lt;/span&gt;Bem, se a arte contemporanea daqui nao chega aos pes do que produzimos no Brasil, por outro lado os museus dedicados aos artistas consagrados como Rembrandt, Vermeere e Van Gogh vivem lotados. De todos eles o que mais me interessa e o Van Gohg, que conheci com minhas amigas Angelica e Sandra, numa tarde deliciosa. Foi um dos passeios mais bacanas que ja fiz na cidade. A companhia agradavel e os altos papos com direito a defesa apaixonada de nossas obras favoritas fizeram toda diferenca. Eu sou completamente apaixonado pelas pinturas de Van Gohg e O Quarto em Arles e a minha favorita. Fiquei um tempao admirando a obra. Depois saimos pela cidade, sob garoa, eu ciceroneando a minha amiga Angelica, que mora na Espanha e nao conhecia a cidade; no final fomos parar num coffeeshop, programa quase obrigatorio para quem visita a cidade pela primeira vez. Apesar de nao usar drogas, o que choca algumas pessoas, acho ate positiva essa liberdade que eles tem aqui. Nunca presenciei uma briga ou coisa do genero, tudo e questao de educacao mesmo.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/b&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align:justify"&gt;&lt;span lang="PT-BR" style="mso-ansi-language:PT-BR"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  &gt;&lt;b&gt;Tive a oportunidade de ajudar tambem um DJ brasileiro que esta comecando a estourar por aqui, Alex Molinardi, na realizacao de um video promocional de uma festa que aconteceu no ultimo final de semana, a VORTEX. O som dele e bem gostoso, com um perfume retro, e o conceito da festa era unir as varias tribos da cidade,&lt;span style="mso-spacerun:yes"&gt;  &lt;/span&gt;me lembrou bastante as festas do Gloria em Sao Paulo e me diverti muito. Tenho a impressao de que o video esta se tornando a grande novidade do momento entre os moderninhos de Amsterdam. Assisti a varios bem interessantes e alguns com ideias bem simples. E por falar em video, qual nao foi a minha surpresa de chegar aqui e receber a noticia de que aquele meu curta Beijo de Novela fechou o ano com participacao em 6 festivais! So fiquei ainda mais estimulado a produzir outros curtas no ano que vem. Agora vou ficando por aqui, mas espero que estejam todos bem no Brasil e a saudade continua gigante. Abracao!&lt;/b&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7336739474415173670-4637799898497870790?l=luisfabianoteixeira.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://luisfabianoteixeira.blogspot.com/feeds/4637799898497870790/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=7336739474415173670&amp;postID=4637799898497870790&amp;isPopup=true' title='4 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7336739474415173670/posts/default/4637799898497870790'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7336739474415173670/posts/default/4637799898497870790'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://luisfabianoteixeira.blogspot.com/2011/12/chove-la-fora-e-aqui.html' title='CHOVE LA FORA E AQUI...'/><author><name>Luis Fabiano Teixeira</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00941421251880334721</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='31' src='http://4.bp.blogspot.com/-e8a0qyVvizk/TnSxA9WCdiI/AAAAAAAACGs/1YiAH7m1D8k/s220/msn.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://1.bp.blogspot.com/-E5azLcKHT4c/TuZ84rDGLeI/AAAAAAAACLE/YsT8X1VP9Tc/s72-c/DSC06749.JPG' height='72' width='72'/><thr:total>4</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7336739474415173670.post-7964281053949384563</id><published>2011-09-26T08:53:00.000-07:00</published><updated>2011-09-26T13:12:14.090-07:00</updated><title type='text'>BAGUNCANDO A ALEGRIA DO POVO</title><content type='html'>&lt;p class="MsoNormal" style="text-align:justify"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="line-height: 18px;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/-PLPvoa9yfS0/ToCgSFAKM7I/AAAAAAAACHM/nkEdGnt2Vy0/s1600/fa-desinibida-fica-de-sutia-durante-show-do-sepultura-no-rock-in-rio-25092011-1316993306560_615x400.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"&gt;&lt;img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 260px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-PLPvoa9yfS0/ToCgSFAKM7I/AAAAAAAACHM/nkEdGnt2Vy0/s400/fa-desinibida-fica-de-sutia-durante-show-do-sepultura-no-rock-in-rio-25092011-1316993306560_615x400.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5656697364418278322" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;div style="text-align: center;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"&gt;&lt;b&gt;Que Rock in Rio e esse? A proxima capa da Playboy?&lt;/b&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="line-height: 18px; "&gt;&lt;b&gt;&lt;span class="Apple-style-span"&gt;&lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify; display: inline !important; "&gt;&lt;span lang="PT-BR" style="line-height: 115%; "&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="line-height: 18px; "&gt;&lt;b&gt;&lt;span class="Apple-style-span"&gt;&lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify; display: inline !important; "&gt;&lt;span lang="PT-BR" style="line-height: 115%; "&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="line-height: 18px; "&gt;&lt;span class="Apple-style-span"&gt;&lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify; display: inline !important; "&gt;&lt;span lang="PT-BR" style="line-height: 115%; "&gt;&lt;b&gt;Continuo na Holanda, mas sempre atento a tudo que acontece no Brasil. Gracas a internet, claro. Nao quero parecer o chato que saiu do seu pais e que, influenciado pelo “primeiro mundo”, passou a cuspir no prato que comeu, nao e nada disso, eu continuo e continuarei amando e sendo grato a minha terra, a minha patria, mas nao da tambem para fechar os olhos para uma serie de coisas que andam acontecendo ai. Com os poucos amigos brasileiros que fiz por aqui, volta e meia discutimos apreensivos como sera a Copa de 2014 e as Olimpiadas de 2016 no Rio. Me sinto totalmente a vontade para falar do assunto porque quem acompanha meu Blog sabe o quanto fui cauteloso na epoca da escolha do Brasil e do Rio para sediarem esses eventos esportivos. Enquanto a maioria dos meus amigos soltavam fogos, eu apenas dizia “Muita calma nessa hora”. Eu sinceramente acho que o Brasil nao esta preparado. E mesmo se conseguissemos implantar uma politica de tolerancia zero pra corrupcao, num passe de magica, ainda assim ficariamos devendo e muito em termos de estrutura e seguranca. Se a intencao era turbinar o nosso turismo, por que entao nao ficar apenas com a Copa e fazer todas as mudancas necessarias, dentro do prazo e com bastante transparencia? Por que nao investir no esporte para 2020? Vale a pena ser palco apenas para a alegria dos outros?  O Rio de Janeiro sempre foi e sempre sera o cartao postal do Brasil, indiscutivelmente. O meu medo e que a cidade se torne um grande canteiro de obras e que o contribuinte pague mais do que deveria pela vaidade de certos politicos, emissoras de TV e principalmente do poderoso chefao da CBF. &lt;/b&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="line-height: 18px; "&gt;&lt;b&gt;&lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify; display: inline !important; "&gt;&lt;span class="Apple-style-span"&gt;&lt;span lang="PT-BR" style="line-height: 115%; "&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;/b&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="line-height: 18px; "&gt;&lt;b&gt;&lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify; display: inline !important; "&gt;&lt;span class="Apple-style-span"&gt;&lt;span lang="PT-BR" style="line-height: 115%; "&gt;E o Rock in Rio, hein? Francamente, nunca vi uma edicao tao cheia de problemas e micos. E nem estou falando especificamente da Claudia Leitte e Ivete Sangalo, porque na edicao anterior teve ate Britney Spears e N`Sinc, mas, vamos combinar? os organizadores conseguiram bater o recorde de trapalhadas, voces nao acham? A estrutura e realmente muito boa, mas misturar roda gigante, tiroleza e ate cartomante virtual ja e um pouco demais. Nao precisava competir com a festa do peao de Barretos, ne? A atriz Barbara Paz foi quem melhor resumiu o espirito da “cidade do rock”: &lt;span class="Apple-style-span"&gt;“Nossa, impressionante! Isso aqui parece a Disney!”&lt;/span&gt;. E as perolas da atriz Susana Vieira?: &lt;span class="Apple-style-span"&gt;“Queria que o Michael Jackson e a Amy Winehouse tivessem vindo / Adorei quando a Rihanna cantou &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span class="apple-style-span"&gt;&lt;span style="line-height: 115%; "&gt;&lt;span class="Apple-style-span"&gt;Don’t Stop The Music porque é o toque do meu celular&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span lang="PT-BR" style="line-height: 115%; "&gt;&lt;span class="Apple-style-span"&gt;”&lt;/span&gt;. Da pra levar a serio um evento que enche a area vip de artistas globais que saem falando essas babaquices por ai? Tudo pra que? Pra gerar essas noticias ridiculas em sites, jornais, revistas e programas de TV de quinta categoria? Mas tambem se um cantor como Dinho Ouro Preto, do Capital Inicial, diz uma asneira dessas:&lt;/span&gt;&lt;span class="apple-style-span"&gt;&lt;span lang="PT-BR" style="line-height: 115%; "&gt; &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span class="apple-style-span"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"&gt;&lt;span style="line-height: 115%; "&gt;&lt;span class="Apple-style-span"&gt;“A gente descobriu que gostava de falar mal de qualquer governo. Fosse ele de direita ou de esquerda, todos são iguais. A regra básica é: nunca confie em político”&lt;/span&gt; – pode se esperar mais o que, nao e mesmo? Nao cheguei a ver a cobertura do Multishow, claro, mas li que esta pior que cobertura de carnaval, os apresentadores completamente perdidos, entrevistas fracas e mais perolas bizarras, como esta do Beto Lee sobre um roqueiro: &lt;span class="Apple-style-span"&gt;“Lemmy tinha que ser presidente do mundo”&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;. Melhor nem falar do arrastao e do fotografo que teve a sua camera roubada nos bastidores…&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;/b&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="line-height: 18px; "&gt;&lt;b&gt;&lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify; display: inline !important; "&gt;&lt;span class="apple-style-span"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;/b&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="line-height: 18px; "&gt;&lt;b&gt;  &lt;span class="apple-style-span"&gt;&lt;span style="line-height: 115%; color: black; "&gt;E, pra terminar, eu gostaria de registrar aqui o meu repudio a revista Veja desta semana que trouxe na capa o ator Reinaldo Gianechinni. Na minha opiniao, ele foi exposto de forma grosseira, por conta do momento delicado pelo qual esta passando: em pleno tratamento contra um cancer no sistema linfatico. Sempre li a revista e admiro muito alguns dos seus colaboradores, mas tambem nao esqueco de que Cazuza ja passou pelo mesmo constrangimento, Elis Regina e muito recentemente o ator Fabio Assuncao. Nao precisava, ne? Achei a reportagem invasiva, desnecessaria, seria mais digno se o proprio ator autorizasse o uso da sua imagem ou concedesse uma entrevista. Mas infelizmente estamos no auge da superexposicao e isso ja seria pedir demais. Eu, como fa, quero mais e que ele se recupere logo, seja por meio de um tratamento convencional ou espiritual. Tenho certeza de que o Brasil inteiro esta fazendo essa corrente positiva. Bom, pessoal, sei que o post ta meio rabujento, chato, mas eu precisava escrever sobre isso, baguncar a alegria do povo. Abracao e ate a proxima!&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7336739474415173670-7964281053949384563?l=luisfabianoteixeira.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://luisfabianoteixeira.blogspot.com/feeds/7964281053949384563/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=7336739474415173670&amp;postID=7964281053949384563&amp;isPopup=true' title='3 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7336739474415173670/posts/default/7964281053949384563'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7336739474415173670/posts/default/7964281053949384563'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://luisfabianoteixeira.blogspot.com/2011/09/baguncando-alegria-do-povo.html' title='BAGUNCANDO A ALEGRIA DO POVO'/><author><name>Luis Fabiano Teixeira</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00941421251880334721</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='31' src='http://4.bp.blogspot.com/-e8a0qyVvizk/TnSxA9WCdiI/AAAAAAAACGs/1YiAH7m1D8k/s220/msn.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://1.bp.blogspot.com/-PLPvoa9yfS0/ToCgSFAKM7I/AAAAAAAACHM/nkEdGnt2Vy0/s72-c/fa-desinibida-fica-de-sutia-durante-show-do-sepultura-no-rock-in-rio-25092011-1316993306560_615x400.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>3</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7336739474415173670.post-3131529856023297393</id><published>2011-08-11T13:54:00.000-07:00</published><updated>2011-08-11T17:37:38.089-07:00</updated><title type='text'>AQUI DE AMSTERDAM...</title><content type='html'>&lt;div align="center"&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/-B-Gw4_9oT34/TkRGHzDE9GI/AAAAAAAACGk/HcPwVrLHDdc/s1600/DSC06127.JPG"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5639709733150848098" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/-B-Gw4_9oT34/TkRGHzDE9GI/AAAAAAAACGk/HcPwVrLHDdc/s400/DSC06127.JPG" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:85%;color:#ff0000;"&gt;&lt;strong&gt; Um dos lugares mais incriveis da cidade, onde estao os melhores museus&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/-RQcOCLGp8lc/TkRFdU2PqGI/AAAAAAAACGM/vrmZCeWhVYI/s1600/DSC05985.JPG"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5639709003489454178" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/-RQcOCLGp8lc/TkRFdU2PqGI/AAAAAAAACGM/vrmZCeWhVYI/s400/DSC05985.JPG" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/-g8UqsqiPULA/TkRE-9GCyRI/AAAAAAAACF8/rSGlfh5_Ios/s1600/DSC05940.JPG"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5639708481717192978" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-g8UqsqiPULA/TkRE-9GCyRI/AAAAAAAACF8/rSGlfh5_Ios/s400/DSC05940.JPG" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5639708339025053026" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/-I0BUkdQabu8/TkRE2phlhWI/AAAAAAAACF0/ARM9kbe-LQY/s400/DSC05945.JPG" /&gt;&lt;br /&gt;&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/-Mw0QNwAkE78/TkREgMgNbEI/AAAAAAAACFs/2yqFV7YKFQM/s1600/DSC05848.JPG"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5639707953277529154" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-Mw0QNwAkE78/TkREgMgNbEI/AAAAAAAACFs/2yqFV7YKFQM/s400/DSC05848.JPG" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:85%;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="color:#ff0000;"&gt;Ah,&lt;/span&gt;&lt;span style="color:#ff0000;"&gt; as bicicletas!&lt;/span&gt; &lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5639707336170892722" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-3HbvSZduP6k/TkRD8RmhbbI/AAAAAAAACFk/nOc1Qqn2sUs/s400/DSC05889.JPG" /&gt;&lt;span style="mso-ansi-language: PT-BR;font-family:'Times New Roman', 'serif';" lang="PT-BR" &gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;Queria evitar um post com cara de guia de viagem, mas isso vai ser impossível, pessoal. Uma semana em Amsterdam/Holanda e estou adorando a cidade. Sempre quis conhecer outros países, mas não imaginava que viria parar por aqui agora. A viagem foi um presente pra lá de especial do meu irmão do meio e eu que não sou bobo nem nada aceitei imediatamente. Adorei a aventura de sair do Brasil sozinho e vir até a Europa mochilando. Bem, deixarei para falar da vida cultural daqui depois e vou tentar ser bem mais objetivo nessas primeiras impressões. &lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style="mso-ansi-language: PT-BR;font-family:'Times New Roman', 'serif';" lang="PT-BR" &gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;A viagem seguiu tranquila, tirando aqueles incômodos de praxe, 14 horas de viagem e a tensão de ser rejeitado na Comunidade Européia. Todos os documentos em mãos e fui liberado tranquilamente. Apenas um incidente. Como havia esquecido umas moedas de real no meu bolso, o detector de metais apitou e em segundos passei a ser considerado o inimigo público número um da Alemanha rs, durante a minha escala em Frankfurt. Quase me pediram pra ficar pelado rs. Pouco mais de uma hora e já estava em Amsterdam. Meu irmão foi me buscar no aeroporto e revê-lo foi simplesmente emocionante. No caminho para o hotel, tudo que os meus olhos alcançavam me chamava atenção. A limpeza das ruas foi a primeira delas, antes mesmo da dificílima língua holandesa. De cara adorei o transporte publico, o metro e os ônibus são bem mais confortáveis que os nossos.&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt; &lt;span style="mso-ansi-language: PT-BR;font-family:'Times New Roman', 'serif';" lang="PT-BR" &gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;A cidade é cortada por inúmeros canais, o que confere a Amsterdam um charme todo especial. O meu primeiro passeio foi então um tour de barco, logo depois que deixei minhas bagagens no charmoso Rembrandt Classic, um hotel 3 estrelas muito simpático, que fica no centro da cidade, de frente para um dos canais, onde as pessoas se reúnem a tarde para tomar um drink. O passeio foi num barco particular, mas qualquer pessoa pode fazer o mesmo desembolsando no mínimo 10 euros. Foi só ai que realmente caiu a ficha, a cidade é realmente linda, não é exagero. Como a semana anterior tinha chovido bastante, o sol estava se debruçando sobre ela, naquele dia, algumas pessoas até me disseram: “Você trouxe o sol do Brasil para nós”. Muito gentis.&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="mso-ansi-language: PT-BR;font-family:'Times New Roman', 'serif';" lang="PT-BR" &gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;No dia seguinte, já choveu um pouco. O tempo aqui é bem instável, no verão tem uma brisa gostosa no final da tarde, faz um friozinho a noite e pela manha o sol é parecido com o do nosso outono. Mas neste exato momento chove sem parar. Bom, me agasalhei e fiz um passeio delicioso de bicicleta, num final de tarde, com o meu irmão. Aqui as bicicletas tem prioridade, elas são o meio de transporte mais barato, fácil e rápido, mas antes de se aventurar é preciso fazer um reconhecimento mínimo dos itinerários, observar as placas de trânsito, até se entender com o cadeado é importante, alguns são bem diferentes. Ah!, e se esquecer a chave no cadeado, por exemplo, já era, eles roubam e vendem no mercado negro.&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="mso-ansi-language: PT-BR;font-family:'Times New Roman', 'serif';" lang="PT-BR" &gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;A arquitetura como se pode notar é bem bonita, charmosa, basicamente composta por prédios de poucos andares, bem estreitos, mas com espaços bem distribuídos. Aliás, praticidade é o que não falta por aqui. Em todos os sentidos. Se você estiver num bar, num coffeshop ou numa balada, por exemplo, e outra pessoa olhar pra você e quiser apenas uma noite de sexo, ela simplesmente vai se aproximar e dizer: Hey, guy/girl. I'm horny, do you want to fuck me? É assim mesmo, sem enrolação. Eu fiquei um pouco assustado, mas tenho um amigo que adora essa praticidade. Vale lembrar que latinos de modo geral são bem recebidos aqui, brasileiro então..., mas já percebi que existe uma certa resistência aos asiáticos. Tentei descobrir o motivo e ainda não me convenci da resposta, me disseram que eles são muito `grudentos` e tem atributos físicos pouco apreciáveis. Preconceito, claro.&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="mso-ansi-language: PT-BR;font-family:'Times New Roman', 'serif';" lang="PT-BR" &gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" /&gt;&lt;o:p&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="LINE-HEIGHT: 115%" lang="PT-BR"&gt;Quando souberam que eu estava aqui, muitas pessoas se surpreenderam, talvez porque ainda existe aquele lugar-comum de que quem quer pirar de vez vai para Amsterdam. Não é bem assim. A cidade de fato é bem peculiar, tem lá seus junkies, a prostituição é respeitada, muitas drogas são legalizadas, mas isso é apenas uma parte do que compõe o jeito espirituoso do lugar. Aliás, com tendência a diminuir, por conta do partido conservador que esta no poder. Mesmo com tudo isso, até agora eu não presenciei sequer uma briga, nem ao menos uma simples confusão. Amsterdam me pareceu uma daquelas cidades cujo melhor cartão de visitas é o seu lifestyle, nem sei se a palavra correta é essa, falo de um certo desprendimento que as pessoas tem aqui, aquela atmosfera mais livre, sempre abertos a novidades, a aceitar o diferente. Bom, pra terminar essas impressões iniciais não poderia deixar de citar o Vondelpark que é lindo, com seu caminho das rosas e os seus salgueiros que parecem ter saído de uma pintura de Monet. Acho um passeio obrigatório, assim como o Van Gogh Museum, mas sobre ele eu posto numa outra oportunidade. E para quem estava cheio de curiosidade como eu, vale a pena ir tambem ao pitoresco Red Light District, mas nada de fotografar as prostitutas nas cabines. Então é isso, pessoal. Vou ficando por aqui cheio de saudades. Espero que vocês curtam as imagens, vou tentar registrar o máximo possível da viagem. Abração!&lt;/span&gt;&lt;span style="mso-ansi-language: PT-BR;font-family:'Arial', 'sans-serif';" lang="PT-BR" &gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7336739474415173670-3131529856023297393?l=luisfabianoteixeira.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://luisfabianoteixeira.blogspot.com/feeds/3131529856023297393/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=7336739474415173670&amp;postID=3131529856023297393&amp;isPopup=true' title='1 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7336739474415173670/posts/default/3131529856023297393'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7336739474415173670/posts/default/3131529856023297393'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://luisfabianoteixeira.blogspot.com/2011/08/aqui-de-amsterdam.html' title='AQUI DE AMSTERDAM...'/><author><name>Luis Fabiano Teixeira</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00941421251880334721</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='31' src='http://4.bp.blogspot.com/-e8a0qyVvizk/TnSxA9WCdiI/AAAAAAAACGs/1YiAH7m1D8k/s220/msn.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://2.bp.blogspot.com/-B-Gw4_9oT34/TkRGHzDE9GI/AAAAAAAACGk/HcPwVrLHDdc/s72-c/DSC06127.JPG' height='72' width='72'/><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7336739474415173670.post-7647882916578754082</id><published>2011-07-29T09:41:00.000-07:00</published><updated>2011-07-29T10:07:17.199-07:00</updated><title type='text'>GOODBYE, AMY</title><content type='html'>&lt;a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-5-iP1jfHRsg/TjLj3DDUOzI/AAAAAAAACCQ/6AlWOBh1NRI/s1600/amy-winehouse.jpg"&gt;&lt;img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-5-iP1jfHRsg/TjLj3DDUOzI/AAAAAAAACCQ/6AlWOBh1NRI/s400/amy-winehouse.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5634816618645437234" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;!--[if gte mso 9]&gt;&lt;xml&gt;  &lt;w:worddocument&gt;   &lt;w:view&gt;Normal&lt;/w:View&gt;   &lt;w:zoom&gt;0&lt;/w:Zoom&gt;   &lt;w:trackmoves/&gt;   &lt;w:trackformatting/&gt;   &lt;w:hyphenationzone&gt;21&lt;/w:HyphenationZone&gt;   &lt;w:punctuationkerning/&gt;   &lt;w:validateagainstschemas/&gt;   &lt;w:saveifxmlinvalid&gt;false&lt;/w:SaveIfXMLInvalid&gt;   &lt;w:ignoremixedcontent&gt;false&lt;/w:IgnoreMixedContent&gt;   &lt;w:alwaysshowplaceholdertext&gt;false&lt;/w:AlwaysShowPlaceholderText&gt;   &lt;w:donotpromoteqf/&gt;   &lt;w:lidthemeother&gt;PT-BR&lt;/w:LidThemeOther&gt;   &lt;w:lidthemeasian&gt;X-NONE&lt;/w:LidThemeAsian&gt;   &lt;w:lidthemecomplexscript&gt;X-NONE&lt;/w:LidThemeComplexScript&gt;   &lt;w:compatibility&gt;    &lt;w:breakwrappedtables/&gt;    &lt;w:snaptogridincell/&gt;    &lt;w:wraptextwithpunct/&gt;    &lt;w:useasianbreakrules/&gt;    &lt;w:dontgrowautofit/&gt;    &lt;w:splitpgbreakandparamark/&gt;    &lt;w:dontvertaligncellwithsp/&gt;    &lt;w:dontbreakconstrainedforcedtables/&gt;    &lt;w:dontvertalignintxbx/&gt;    &lt;w:word11kerningpairs/&gt;    &lt;w:cachedcolbalance/&gt;   &lt;/w:Compatibility&gt;   &lt;m:mathpr&gt;    &lt;m:mathfont val="Cambria Math"&gt;    &lt;m:brkbin val="before"&gt;    &lt;m:brkbinsub val="&amp;#45;-"&gt;    &lt;m:smallfrac val="off"&gt;    &lt;m:dispdef/&gt;    &lt;m:lmargin val="0"&gt;    &lt;m:rmargin val="0"&gt;    &lt;m:defjc val="centerGroup"&gt;    &lt;m:wrapindent val="1440"&gt;    &lt;m:intlim val="subSup"&gt;    &lt;m:narylim val="undOvr"&gt;   &lt;/m:mathPr&gt;&lt;/w:WordDocument&gt; &lt;/xml&gt;&lt;![endif]--&gt;&lt;!--[if gte mso 9]&gt;&lt;xml&gt;  &lt;w:latentstyles deflockedstate="false" defunhidewhenused="true" defsemihidden="true" defqformat="false" defpriority="99" latentstylecount="267"&gt;   &lt;w:lsdexception locked="false" priority="0" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Normal"&gt;   &lt;w:lsdexception locked="false" priority="9" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="heading 1"&gt;   &lt;w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 2"&gt;   &lt;w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 3"&gt;   &lt;w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 4"&gt;   &lt;w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 5"&gt;   &lt;w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 6"&gt;   &lt;w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 7"&gt;   &lt;w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 8"&gt;   &lt;w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 9"&gt;   &lt;w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 1"&gt;   &lt;w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 2"&gt;   &lt;w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 3"&gt;   &lt;w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 4"&gt;   &lt;w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 5"&gt;   &lt;w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 6"&gt;   &lt;w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 7"&gt;   &lt;w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 8"&gt;   &lt;w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 9"&gt;   &lt;w:lsdexception locked="false" priority="35" qformat="true" name="caption"&gt;   &lt;w:lsdexception locked="false" priority="10" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Title"&gt;   &lt;w:lsdexception locked="false" priority="1" name="Default Paragraph Font"&gt;   &lt;w:lsdexception locked="false" priority="11" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Subtitle"&gt;   &lt;w:lsdexception locked="false" priority="22" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Strong"&gt;   &lt;w:lsdexception locked="false" priority="20" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Emphasis"&gt;   &lt;w:lsdexception locked="false" priority="59" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Table Grid"&gt;   &lt;w:lsdexception locked="false" unhidewhenused="false" name="Placeholder Text"&gt;   &lt;w:lsdexception locked="false" priority="1" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="No Spacing"&gt;   &lt;w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading"&gt;   &lt;w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List"&gt;   &lt;w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid"&gt;   &lt;w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1"&gt;   &lt;w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2"&gt;   &lt;w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1"&gt;   &lt;w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2"&gt;   &lt;w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1"&gt;   &lt;w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2"&gt;   &lt;w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3"&gt;   &lt;w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List"&gt;   &lt;w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading"&gt;   &lt;w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List"&gt;   &lt;w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid"&gt;   &lt;w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 1"&gt;   &lt;w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 1"&gt;   &lt;w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 1"&gt;   &lt;w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 1"&gt;   &lt;w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 1"&gt;   &lt;w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 1"&gt;   &lt;w:lsdexception locked="false" unhidewhenused="false" name="Revision"&gt;   &lt;w:lsdexception locked="false" priority="34" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="List Paragraph"&gt;   &lt;w:lsdexception locked="false" priority="29" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Quote"&gt;   &lt;w:lsdexception locked="false" priority="30" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Intense Quote"&gt;   &lt;w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 1"&gt;   &lt;w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 1"&gt;   &lt;w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 1"&gt;   &lt;w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 1"&gt;   &lt;w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 1"&gt;   &lt;w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 1"&gt;   &lt;w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 1"&gt;   &lt;w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 1"&gt;   &lt;w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 2"&gt;   &lt;w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 2"&gt;   &lt;w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 2"&gt;   &lt;w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 2"&gt;   &lt;w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 2"&gt;   &lt;w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 2"&gt;   &lt;w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 2"&gt;   &lt;w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 2"&gt;   &lt;w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 2"&gt;   &lt;w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 2"&gt;   &lt;w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 2"&gt;   &lt;w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 2"&gt;   &lt;w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 2"&gt;   &lt;w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 2"&gt;   &lt;w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 3"&gt;   &lt;w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 3"&gt;   &lt;w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 3"&gt;   &lt;w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 3"&gt;   &lt;w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 3"&gt;   &lt;w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 3"&gt;   &lt;w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 3"&gt;   &lt;w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 3"&gt;   &lt;w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 3"&gt;   &lt;w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 3"&gt;   &lt;w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 3"&gt;   &lt;w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 3"&gt;   &lt;w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 3"&gt;   &lt;w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 3"&gt;   &lt;w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 4"&gt;   &lt;w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 4"&gt;   &lt;w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 4"&gt;   &lt;w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 4"&gt;   &lt;w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 4"&gt;   &lt;w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 4"&gt;   &lt;w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 4"&gt;   &lt;w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 4"&gt;   &lt;w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 4"&gt;   &lt;w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 4"&gt;   &lt;w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 4"&gt;   &lt;w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 4"&gt;   &lt;w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 4"&gt;   &lt;w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 4"&gt;   &lt;w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 5"&gt;   &lt;w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 5"&gt;   &lt;w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 5"&gt;   &lt;w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 5"&gt;   &lt;w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 5"&gt;   &lt;w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 5"&gt;   &lt;w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 5"&gt;   &lt;w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 5"&gt;   &lt;w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 5"&gt;   &lt;w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 5"&gt;   &lt;w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 5"&gt;   &lt;w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 5"&gt;   &lt;w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 5"&gt;   &lt;w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 5"&gt;   &lt;w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 6"&gt;   &lt;w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 6"&gt;   &lt;w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 6"&gt;   &lt;w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 6"&gt;   &lt;w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 6"&gt;   &lt;w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 6"&gt;   &lt;w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 6"&gt;   &lt;w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 6"&gt;   &lt;w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 6"&gt;   &lt;w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 6"&gt;   &lt;w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 6"&gt;   &lt;w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 6"&gt;   &lt;w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 6"&gt;   &lt;w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 6"&gt;   &lt;w:lsdexception locked="false" priority="19" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Subtle Emphasis"&gt;   &lt;w:lsdexception locked="false" priority="21" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Intense Emphasis"&gt;   &lt;w:lsdexception locked="false" priority="31" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Subtle Reference"&gt;   &lt;w:lsdexception locked="false" priority="32" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Intense Reference"&gt;   &lt;w:lsdexception locked="false" priority="33" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Book Title"&gt;   &lt;w:lsdexception locked="false" priority="37" name="Bibliography"&gt;   &lt;w:lsdexception locked="false" priority="39" qformat="true" name="TOC Heading"&gt;  &lt;/w:LatentStyles&gt; &lt;/xml&gt;&lt;![endif]--&gt;&lt;!--[if gte mso 10]&gt; &lt;style&gt;  /* Style Definitions */  table.MsoNormalTable  {mso-style-name:"Tabela normal";  mso-tstyle-rowband-size:0;  mso-tstyle-colband-size:0;  mso-style-noshow:yes;  mso-style-priority:99;  mso-style-qformat:yes;  mso-style-parent:"";  mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt;  mso-para-margin-top:0cm;  mso-para-margin-right:0cm;  mso-para-margin-bottom:10.0pt;  mso-para-margin-left:0cm;  line-height:115%;  mso-pagination:widow-orphan;  font-size:11.0pt;  font-family:"Calibri","sans-serif";  mso-ascii-font-family:Calibri;  mso-ascii-theme-font:minor-latin;  mso-fareast-font-family:"Times New Roman";  mso-fareast-theme-font:minor-fareast;  mso-hansi-font-family:Calibri;  mso-hansi-theme-font:minor-latin;  mso-bidi-font-family:"Times New Roman";  mso-bidi-theme-font:minor-bidi;} &lt;/style&gt; &lt;![endif]--&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify; font-weight: bold;"&gt;&lt;span style="font-size:100%;"&gt;&lt;span style=" line-height:115%;Arial&amp;quot;,&amp;quot;sans-serif&amp;quot;font-family:&amp;quot;;" &gt;Queria evitar o lugar-comum do pedido de desculpas pela demora em postar no blog, mas não tem jeito, estou passando por um momento cheio de altos e baixos e vir simplesmente escrever não é muito a minha cara, sem contar que na última semana houve um casamento na minha família e só isso foi suficiente para me fazer desligar do mundo, por conta de pequenas tarefas que me vi obrigado a assumir. Mas, por favor, aceitem as minhas sinceras desculpas, de novo. Em breve, devo estar em viagem e prometo escrever de lá contando as novidades. Como não consegui postar nada no momento da morte da cantora Amy Winehouse, o faço agora, mas não como uma forma de tributo, apenas como uma homenagem simples, um registro da perda de um grande talento e também procurando refletir sobre algumas coisas que me chamaram atenção, a partir da sua morte.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;span style="font-weight: bold;font-size:100%;" &gt;&lt;span&gt;  &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify; font-weight: bold;"&gt;&lt;span style="font-size:100%;"&gt;&lt;span style=" line-height:115%;Arial&amp;quot;,&amp;quot;sans-serif&amp;quot;font-family:&amp;quot;;" &gt;Soube da notícia pelo meu amigo Tiago Cardoso, enquanto recebia visitas em minha casa. Claro que a minha primeira reação foi: &lt;span style="font-style: italic;"&gt;“Não é novidade nenhuma, ela já estava ‘planejando’ fazer isso, há muito tempo”&lt;/span&gt;. Depois fui tomado por uma tristeza estranha e até uma sensação de impotência: &lt;span style="font-style: italic;"&gt;“Por que não fizemos nada, antes?”&lt;/span&gt; – pensei. Me lembrei também de que a Amy era sempre um assunto recorrente em minhas conversas com o ator e diretor de teatro Alexandre Acquiste, no MSN. Ora brincávamos com a sua porralouquice e ora nos lamentávamos por ver seu talento sendo tragado pelo uso abusivo de drogas. Num dos intervalos das filmagens do meu novo curta-metragem, “De Corpo e Arte”, paramos também para falar sobre um daqueles episódios deprimentes no qual a cantora sempre se envolvia – se não me engano, a fatídica e última vaia num show na Sérvia. Chegamos à conclusão de que ela estava num processo de suicídio público e a atriz Maria Dias até brincou que tinha vontade de escrever para ela dizendo: &lt;span style="font-style: italic;"&gt;“Amy, olha o talento que você tem, deixa eu ser sua amiga, hoje eu passei o dia inteiro ouvindo o seu CD, deixa eu te ajudar!”&lt;/span&gt;. Achei linda a demonstração de carinho da Maria.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;span style="font-weight: bold;font-size:100%;" &gt;&lt;span&gt;  &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify; font-weight: bold;"&gt;&lt;span style="font-size:100%;"&gt;&lt;span style=" line-height:115%;Arial&amp;quot;,&amp;quot;sans-serif&amp;quot;font-family:&amp;quot;;" &gt;Na ânsia de buscar uma resposta para a morte dela, a mídia foi unânime em abordar a sua relação íntima com as drogas e a infeliz coincidência com outras perdas memoráveis, aos 27 anos, nas mesmas circunstâncias. Achei bacana o alerta, mas, particularmente, não acredito que ninguém saia se entupindo de drogas – e no caso da Amy de drogas pesadas – por conta de modismos ou simplesmente para fazer um gênero, para ter a sensação de que se pode ir do céu ao inferno, num piscar de olhos. Ficaram devendo essa resposta, se é que ela realmente existe. E, por outro lado, falando agora como fã, ninguém ouvia as músicas dela por que ela era drogada, mas, sim, porque era uma grande cantora, com uma voz excepcional. A impressão que eu tenho é que essas pessoas, apesar do imenso talento, tem um grande vazio dentro de si e que momentaneamente é preenchido pela vaidade, quando a mídia e os fãs as consideram verdadeiros semideuses. Não podemos esquecer que nós é que as colocamos nessas gaiolas de ouro, porque fomos educados só para o aplauso e não para a queda. Quando Elvis Presley começou a engordar, nos anos 70, por exemplo, minha mãe me disse que as pessoas ficaram chocadas. Sempre questionando a forma física dele e muito raramente sobre seus problemas com álcool e drogas. Tudo bem que a mídia não tinha o alcance que tem hoje.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;span style="font-weight: bold;font-size:100%;" &gt;&lt;span&gt;  &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify; font-weight: bold;"&gt;&lt;span style="font-size:100%;"&gt;&lt;span style=" line-height:115%;Arial&amp;quot;,&amp;quot;sans-serif&amp;quot;font-family:&amp;quot;;" &gt;Não acredito muito nessa história de que a Amy quis morrer para se tornar um mito ou coisa parecida. Quando li, meses antes de sua morte, que ela estava preparando um novo disco e que não aceitava que ele fosse inferior ao seu maior sucesso, Back to Black, pra mim isso já foi um pedido de socorro. Hoje ouvimos tantas coisas ruins, em todos os lugares, que os bons artistas não toleram mais erros, equívocos e a cobrança sobre eles é cada vez maior. Ser artista não é nada fácil, fazer parte desse meio é fascinante e ao mesmo tempo muito cruel. Digo isso por estar apenas começando e sentir na pele inúmeras cobranças, mas isso não vem ao caso. Quem não assistiu ao brilhante “Crepúsculo dos Deuses”, de Billy Wilder, deveria assistir, porque esse filme traduz muito bem o quanto os artistas se tornam prisioneiros de suas próprias glórias. É imperdível! Não quero me estender muito, mas só para terminar, ontem mesmo a psicanalista Eleonora Rosset falou uma coisa muito interessante, na TV, quando perguntada sobre o que a tem chamado atenção ultimamente: &lt;span style="font-style: italic;"&gt;“As pessoas estão querendo ser felizes com muita urgência”&lt;/span&gt; – ela disse quase que automaticamente. Não deu outra, abri há pouco&lt;span style="mso-spacerun:yes"&gt;  &lt;/span&gt;o meu e-mail e lá estava uma mensagem de um amigo aqui da cidade: “Perdemos a Amy, mas temos agora a Adele, ouça esta música...”. Eu, sinceramente, achei assustador esse desejo de substituição. Será que não está na hora de repensarmos essa voracidade por novas emoções? Não dá pra parar um pouquinho, sem que o mundo nos devore? Por que fama e dinheiro tem que ser mais importante que formas mais simples de realização? Bem, temos muito a refletir, então vou me despedindo com essa notinha de tristeza. Espero que a Amy descanse em paz e que a minha e as futuras gerações não tenham que ver apenas o desabrochar de um grande talento, que elas possam até terem tempo para compreender o seu declínio. Abração!&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7336739474415173670-7647882916578754082?l=luisfabianoteixeira.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://luisfabianoteixeira.blogspot.com/feeds/7647882916578754082/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=7336739474415173670&amp;postID=7647882916578754082&amp;isPopup=true' title='3 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7336739474415173670/posts/default/7647882916578754082'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7336739474415173670/posts/default/7647882916578754082'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://luisfabianoteixeira.blogspot.com/2011/07/goodbye-amy.html' title='GOODBYE, AMY'/><author><name>Luis Fabiano Teixeira</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00941421251880334721</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='31' src='http://4.bp.blogspot.com/-e8a0qyVvizk/TnSxA9WCdiI/AAAAAAAACGs/1YiAH7m1D8k/s220/msn.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://1.bp.blogspot.com/-5-iP1jfHRsg/TjLj3DDUOzI/AAAAAAAACCQ/6AlWOBh1NRI/s72-c/amy-winehouse.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>3</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7336739474415173670.post-4355589042730625798</id><published>2011-06-11T08:35:00.000-07:00</published><updated>2011-06-11T12:20:14.097-07:00</updated><title type='text'>HOMOFOBIA FORA DE MODA</title><content type='html'>&lt;div align="center"&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/-195rdr3U7LI/TfO8I2_pAzI/AAAAAAAACCI/GBhx8MBTGFo/s1600/lambendo%2Ba%2Bcria.jpg"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5617040020648559410" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/-195rdr3U7LI/TfO8I2_pAzI/AAAAAAAACCI/GBhx8MBTGFo/s400/lambendo%2Ba%2Bcria.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:85%;color:#ff0000;"&gt;&lt;strong&gt;Lambendo a cria &lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;br /&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Estive ontem, em São Paulo, no Parque do Ibirapuera, numa passagem relâmpago e GÉLIDA pela &lt;a href="http://casadecriadores.uol.com.br/"&gt;29ª Casa de Criadores&lt;/a&gt;, um evento de moda já tradicional na cidade, cuja missão é descobrir novos talentos pra moda brasileira. Assim que soube que eles estavam promovendo um concurso chamado &lt;span style="color:#ff0000;"&gt;Homofobia Fora de Moda&lt;/span&gt;, a minha amiga e leitora deste humilde blog, Angélica Oliveira, sugeriu que eu participasse. Estava cheio de trabalho por conta do curta-metragem novo, mas, mesmo assim, criei o conceito da minha estampa numa madrugada de sábado para domingo e enviei. O concurso buscava uma imagem ou estampa que fosse símbolo de uma campanha contra a homofobia. Segundo o site do evento, foram 122 inscritos e 30 selecionados para a final. Fiquei entre os 30, mas até o momento não sei quem ganhou, provavelmente não levei porque a minha imagem era uma das mais discretas, mas, mesmo assim, foi bacana ver que algumas pessoas paravam e apontavam a camiseta curtindo a minha ideia, que foi toda inspirada na teoria da evolução das espécies de Darwin. Eles pediram também um texto explicativo sobre a minha inspiração, o qual reproduzo abaixo. Seja lá quem tenha ficado com as primeiras colocações, fica aqui os meus sinceros parabéns. Principalmente as secretarias de cultura do Estado e da cidade São Paulo e ao André Hidalgo da CdC por essa iniciativa bacana. &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;/p&gt;&lt;br /&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;em&gt;“Trata-se de uma clara alusão àquela imagem da evolução natural das espécies, de Darwin. Quis mostrar que o gay já nasce gay e vai ser sempre assim e que isso é natural. Se o Homem evoluiu como espécie, precisa também evoluir a sua forma de pensar, de agir, acompanhar as mudanças do seu tempo. Simplificando: a imagem tanto pode ter uma mensagem de autoestima ao dizer aos gays que não se aceitam, “se deixem ser”, como também fazer um protesto, uma provocação saudável aos homofóbicos de plantão, “evoluam o seu pensamento”. Tudo isso de forma leve, com um certo humor e uma pegada pop. Vale lembrar que tanto gays quanto a famosa teoria de Darwin sofrem até hoje resistência de algumas religiões”.&lt;/em&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt; &lt;/p&gt;&lt;br /&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Não é demais dizer que ninguém é obrigado também a concordar comigo. Cada um, cada um. Bem, terminado este pequeno merchan, não posso esquecer de desejar a todos um feliz dia dos namorados, amanhã. E, pra quem ainda está solteiro como eu, a dica é a mesma de sempre, aquela que está no encarte do CD “O Chamado”, da Marina: “acreditar e amar até o fim”. Vou ficando por aqui porque este final de semana vai ser cheio de trabalho. Abração!&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7336739474415173670-4355589042730625798?l=luisfabianoteixeira.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://luisfabianoteixeira.blogspot.com/feeds/4355589042730625798/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=7336739474415173670&amp;postID=4355589042730625798&amp;isPopup=true' title='6 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7336739474415173670/posts/default/4355589042730625798'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7336739474415173670/posts/default/4355589042730625798'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://luisfabianoteixeira.blogspot.com/2011/06/homofobia-fora-de-moda.html' title='HOMOFOBIA FORA DE MODA'/><author><name>Luis Fabiano Teixeira</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00941421251880334721</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='31' src='http://4.bp.blogspot.com/-e8a0qyVvizk/TnSxA9WCdiI/AAAAAAAACGs/1YiAH7m1D8k/s220/msn.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://2.bp.blogspot.com/-195rdr3U7LI/TfO8I2_pAzI/AAAAAAAACCI/GBhx8MBTGFo/s72-c/lambendo%2Ba%2Bcria.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>6</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7336739474415173670.post-658822148475624545</id><published>2011-06-06T04:32:00.000-07:00</published><updated>2011-06-06T05:51:05.459-07:00</updated><title type='text'>DE VOLTA</title><content type='html'>&lt;div align="center"&gt;&lt;em&gt;&lt;/em&gt;&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/-cWbOfo4wh7U/Tey7f4jCBvI/AAAAAAAAB_g/cUfuuDOKJ_M/s1600/DSC05350.JPG"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5615068991853823730" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-cWbOfo4wh7U/Tey7f4jCBvI/AAAAAAAAB_g/cUfuuDOKJ_M/s400/DSC05350.JPG" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#ff0000;"&gt; &lt;/span&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:85%;color:#ff0000;"&gt;Numa pausa das gravações de "De Corpo e Arte" &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;strong&gt;Faz algum tempo que não consigo postar aqui. Não por falta de vontade, mas por falta de tempo e energia mesmo. Gravando o meu segundo curta-metragem, "De Corpo e Arte", e novamente no estilo “faça você mesmo”, estava impossível parar e organizar algumas ideias. Tantas coisas aconteceram nesse período e eu nem pude dar os meus pitacos costumeiros, mas uma delas, imediatamente, me chamou atenção e eu achei que valia a pena o registro no momento (com um certo atraso, mas tudo bem): a passagem da ensaísta ítalo-americana Camille Paglia pelo Brasil.&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;strong&gt;A primeira vez que ouvi falar dela foi numa entrevista que a Marília Gabriela fez, se não me engano com a Madonna, onde o assunto deveria ser feminismo. Pesquisando na internet, descobri que ela escreve frequentemente sobre cultura pop e arte em geral e o seu jeito franco e polêmico tanto agrada quanto irrita as pessoas. Há duas semanas, num congresso internacional de jornalismo cultural, em São Paulo, ela metralhou a Lady Gaga, rebaixou a ensaísta Susan Sontag – no que eu discordo –, atacou o puritanismo, brincou com o próprio fato de gostar de pornografia e ter vindo de uma família cristã – assim como Madonna e o fotógrafo &lt;span style="FONT-WEIGHT: normal; mso-bidi-font-weight: boldcolor:black;" &gt;&lt;strong&gt;Robert Mapplethorpe&lt;/strong&gt; &lt;/span&gt;–&lt;span style="FONT-WEIGHT: normal; mso-bidi-font-weight: boldcolor:black;" &gt;, &lt;/span&gt;se disse apaixonada por música brasileira, fã de Daniela Mercury e Elis Regina, etc... No entanto, o que escolhi pra comentar não tem nada a ver com essa salada verborrágica, mas, sim, uma entrevista que ela concedeu ao jornal Folha de S. Paulo, dias antes de embarcar para o Brasil. Nessa entrevista, ela afirma que a internet empobrece a cultura. De cara, achei o assunto bastante espinhoso e fui correndo conferir o seu ponto de vista.&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;Selecionei apenas dois trechos, porque a entrevista é longa. &lt;em&gt;&lt;span style="color:#ff0000;"&gt;“Não estou contente sobre o que está acontecendo no mundo das artes, da literatura. Há uma grande mudança geracional. Jovens estão mergulhados na tecnologia e na internet, se comunicando por mensagens no celular, no Facebook, Twitter, o que tira muita energia criativa das artes tradicionais. / &lt;/span&gt;&lt;/em&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;em&gt;&lt;span style="color:#ff0000;"&gt;O que acontece é que desde que a web foi globalizada, há um vazio. O tipo de imagens que vêem na tela não têm a mesma qualidade das imagens da história da arte, imagens a óleo”&lt;/span&gt;&lt;/em&gt;. Levei então o assunto para o set e a discussão se polarizou. Eu mesmo defendi que a internet realmente tem promovido um certo vazio cultural, mas, por outro lado, ela possibilitou o surgimento e a promoção de novos artistas e democratizou o acesso às formas mais variadas de arte. O que vocês acham? Pra mim, tudo depende de uma questão de bom senso mesmo, como tudo na vida, mas é claro que existe, sim, uma mudança negativa no comportamento das pessoas, depois das redes sociais. E nem estou falando só da exposição nossa de cada dia, na rede. A própria Folha de S. Paulo, cujo site sempre acompanho, passou a noticiar também as maiores banalidades do showbizz. Outro dia, por exemplo, me assustou o fato de um trocadilho infame da apresentadora Ana Maria Braga ter virado notícia de destaque. Depois saberia que o assunto tinha sido um dos mais comentados no Twitter. &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;strong&gt;Nem é preciso dizer que alguns artistas aproveitam também as redes sociais e blogs para criarem polêmicas ridículas. Também, há pouco tempo, o cantor Ed Motta disse meia dúzia de bobagens, no seu Facebook, sobre a &lt;span style="FONT-FAMILY: 'Times New Roman'; mso-fareast-language: PT-BR; mso-bidi-language: AR-SA; mso-fareast-: PT-BRfont-family:'Times New Roman';" &gt;“&lt;/span&gt;falta&lt;span style="FONT-FAMILY: 'Times New Roman'; mso-fareast-language: PT-BR; mso-bidi-language: AR-SA; mso-fareast-: PT-BRfont-family:'Times New Roman';" &gt;”&lt;/span&gt; de beleza do povo brasileiro. Claro que ele tem todo direito de ter aquela opinião deselegante, mas será mesmo que ele não imaginava que aquilo iria virar notícia? Que teria aquela repercussão? Bem, exemplos assim não faltam. O pior é que, por mais que você tente se desviar desses assuntos, eles sempre acabam tropeçando em você. Fiquei bem irritado e reduzi as minhas entradas no Twitter, no Facebook, comecei a flertar com Tumblr e parei... Sempre serei um entusiasta da internet, mas, neste momento, estou apenas “apreciando com moderação”, o que não quer dizer também que ficarei longe daqui. Estou voltando aos poucos. Em breve, postarei as novidades do novo curta. Acho que vocês vão gostar! Por enquanto, tentem me aceitar de volta rs. Abração!&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7336739474415173670-658822148475624545?l=luisfabianoteixeira.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://luisfabianoteixeira.blogspot.com/feeds/658822148475624545/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=7336739474415173670&amp;postID=658822148475624545&amp;isPopup=true' title='6 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7336739474415173670/posts/default/658822148475624545'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7336739474415173670/posts/default/658822148475624545'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://luisfabianoteixeira.blogspot.com/2011/06/de-volta.html' title='DE VOLTA'/><author><name>Luis Fabiano Teixeira</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00941421251880334721</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='31' src='http://4.bp.blogspot.com/-e8a0qyVvizk/TnSxA9WCdiI/AAAAAAAACGs/1YiAH7m1D8k/s220/msn.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://4.bp.blogspot.com/-cWbOfo4wh7U/Tey7f4jCBvI/AAAAAAAAB_g/cUfuuDOKJ_M/s72-c/DSC05350.JPG' height='72' width='72'/><thr:total>6</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7336739474415173670.post-3072513943286761972</id><published>2011-04-06T16:14:00.001-07:00</published><updated>2011-04-07T16:05:28.837-07:00</updated><title type='text'>CARETICE À BRASILEIRA</title><content type='html'>&lt;div align="center"&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/-jIptIaB_VCc/TZzz-jQEA8I/AAAAAAAAB-U/ZRff2MqJp8s/s1600/Odete-Roitman.jpg"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 267px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5592613093227365314" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-jIptIaB_VCc/TZzz-jQEA8I/AAAAAAAAB-U/ZRff2MqJp8s/s400/Odete-Roitman.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="color:#ff0000;"&gt; &lt;span style="font-family:arial;font-size:85%;"&gt;"O Brasil é um país de jecas" - Odete Roitman&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt; &lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;strong&gt;Ontem li no blog do escritor e autor de novelas &lt;/strong&gt;&lt;a href="http://www.aguinaldosilvadigital.com.br/"&gt;&lt;strong&gt;Aguinaldo Silva &lt;/strong&gt;&lt;/a&gt;&lt;strong&gt;que um cigarrinho de maconha do personagem César, da novela Vale Tudo (1988), reprisada com sucesso pelo canal pago Viva, causou um tremendo mal-estar, no último final de semana. Parece mentira, né? Um baseado ainda consegue chocar as pessoas. Eu me choco com outras coisas, com essa violência desenfreada &lt;span style="FONT-FAMILY: Arial; mso-fareast-language: PT-BR; mso-bidi-language: AR-SA; mso-fareast-: PT-BRfont-family:'Times New Roman';" &gt;–&lt;/span&gt; outro dia mesmo um estudante de Letras foi morto brutalmente na frente de casa, praticamente nos braços do pai &lt;span style="FONT-FAMILY: Arial; mso-fareast-language: PT-BR; mso-bidi-language: AR-SA; mso-fareast-: PT-BRfont-family:'Times New Roman';" &gt;–, &lt;/span&gt;com o corte de R$ 50 bilhões na Educação, com aquela frase racista e homofóbica do deputado Jair Bolsonaro dirigida à cantora Preta Gil, em rede nacional, etc. Talvez essas pessoas desocupadas estejam pensando que o beck de hoje é o crack de amanhã. Tenha a santa paciência! E isso nem é uma defesa em causa própria, muito menos a minha intenção é polemizar, o foco aqui é outro, é a maré de caretice que chegou ao Brasil vinda sabe-se lá de onde (talvez do Irã), a mesma que tem cerceado a criatividade de uma série de autores de TV que sempre admirei. &lt;span style="mso-spacerun: yes"&gt;&lt;/span&gt;&lt;?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" /&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;br /&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;b style="mso-bidi-font-weight: normal"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;Tenho insistido que essa classificação indicativa do governo, uma espécie de censura disfarçada, tem tornado a TV brasileira um grande tédio – punição por aqueles excessos malditos dos anos 90: sushi erótico, Latininho, Programa do Ratinho, concurso da boquinha da garrafa, etc. Basta dar uma zapeada no controle remoto para percebermos o quanto os autores estão engessados. Luta, até o momento, inglória. Por isso as apimentadas séries americanas estão ganhando cada vez mais espaço por aqui. Com alguma criatividade, mas enredo lento, Gilberto Braga e Ricardo Linhares tem demonstrado certa ousadia no texto de Insensato Coração, mas nem todos podem comprar essa briga. Por curiosidade, fui ao You Tube e assisti a vários vídeos de Vale Tudo e percebi como o texto é delicioso, crítico, a melhor novela de todos os tempos, sem dúvida, mas um remake hoje não faria o mesmo sucesso. Pelo menos, a megera Odete Roitman jamais poderia dizer aquelas barbaridades sobre o Brasil e os brasileiros, sem que a Globo fosse bombardeada de reclamações. Como humilde escriba que sou, fiquei imaginando como escreveria um personagem racista para a TV, sem que ele pudesse se expressar como tal. Desisti no esboço. Haja criatividade! &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;&lt;br /&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;b style="mso-bidi-font-weight: normal"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;E o pior é que existe até uma falta de critério pra essa caretice toda, coisas muito bobas ganham dimensões extraordinárias. Sem fazer muito esforço, me lembrei agora de que a capa de um DVD da Marisa Monte, por exemplo, provocou reboliço entre os xiitas de plantão porque, segundo eles, sugeria “sexo oral” – um verdadeiro absurdo! Não faz muito tempo também que o diretor de teatro Gerald Thomas foi até parar na primeira página do The New York Times porque mostrou o traseiro à meia dúzia de gatos pingados que detestaram uma de suas peças (ele foi até processado por isso). Saiu na imprensa, em fevereiro, que a série Aline, que eu achava bem interessante, na sua segunda temporada, teria sido suspensa pela Globo, faltando ainda 4 episódios, porque numa das cenas havia a sugestão de um ménage à trois. (Ué, e a minissérie “Dona Flor e Seus Dois Maridos” (1998) era o quê então?). Muito recentemente, o jovem cartunista João Montanaro, do jornal Folha de S. Paulo, fez uma charge que ilustrava uma onda gigante sobre o Japão (Não vi nada de ofensivo e nem grotesco. Mesmo!), um dia depois da tragédia que se abateu sobre aquele país, mas a própria classe saiu lhe atirando pedra. Uma expressão que eu achava deliciosa, samba do crioulo doido, foi banida da nossa língua, tornou-se politicamente incorreta e passível até de cadeia. Bem, exemplos não faltam. E eu nem falei do famigerado “beijo gay”. É por essas e outras que, no último Rock in Rio (2001), o baixista do Queens of the Stone Age, decidiu se apresentar pelado e se espantou quando foi retirado do palco pela polícia. “Mas aqui as pessoas não ficam assim, no carnaval” – teria se defendido. O que responder para o rapaz? Que existe pecado, SIM, do lado de baixo do Equador?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;&lt;br /&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;b style="mso-bidi-font-weight: normal"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;O assunto é confuso mesmo, envolve questões culturais, políticas, econômicas, sociais e até geográficas. Uma vez assisti a uma entrevista de um desses comediantes de stand up onde ele afirmava que nos Estados Unidos é diferente, existe lá uma liberdade maior para contar piadas, enquanto aqui há uma certa resistência a determinados assuntos e que por isso ele precisava evitá-los. Não sei se vocês também tem percebido isso, mas achei que seria um assunto interessante para reflexão. E que fique claro também que as pessoas tem todo o direito de serem “caretas”, eu as respeito, até a escritora Marina Colasanti, de quem gosto muito, escreveu uma vez: “Tem gente por aí dizendo que caretice é ruim. Mentira, lá em casa somos todos caretas, e achando ótimo”. Tá certo, Marina, mas isso foi lá nos anos 70!&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7336739474415173670-3072513943286761972?l=luisfabianoteixeira.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://luisfabianoteixeira.blogspot.com/feeds/3072513943286761972/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=7336739474415173670&amp;postID=3072513943286761972&amp;isPopup=true' title='9 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7336739474415173670/posts/default/3072513943286761972'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7336739474415173670/posts/default/3072513943286761972'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://luisfabianoteixeira.blogspot.com/2011/04/caretice-brasileira.html' title='CARETICE À BRASILEIRA'/><author><name>Luis Fabiano Teixeira</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00941421251880334721</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='31' src='http://4.bp.blogspot.com/-e8a0qyVvizk/TnSxA9WCdiI/AAAAAAAACGs/1YiAH7m1D8k/s220/msn.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://1.bp.blogspot.com/-jIptIaB_VCc/TZzz-jQEA8I/AAAAAAAAB-U/ZRff2MqJp8s/s72-c/Odete-Roitman.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>9</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7336739474415173670.post-8137635047696280052</id><published>2011-03-29T13:21:00.001-07:00</published><updated>2011-04-04T11:23:24.860-07:00</updated><title type='text'>CINEMA DE GARAGEM</title><content type='html'>&lt;div align="center"&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/-H3EuOBXd8Dg/TZJK7ek9xHI/AAAAAAAAB-M/wfk2wTY-Vek/s1600/kiss%2Bvers%25C3%25A3o%2Bkitsch.jpg"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 300px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5589612473201050738" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/-H3EuOBXd8Dg/TZJK7ek9xHI/AAAAAAAAB-M/wfk2wTY-Vek/s400/kiss%2Bvers%25C3%25A3o%2Bkitsch.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#ff0000;"&gt; &lt;/span&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:85%;color:#ff0000;"&gt;&lt;strong&gt;Ainda bem que bom humor tínhamos de sobra &lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/-YesXvSTHWrQ/TZJGdaIsAEI/AAAAAAAAB-E/u9W337-yLg0/s1600/DSC05292.JPG"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5589607558566117442" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/-YesXvSTHWrQ/TZJGdaIsAEI/AAAAAAAAB-E/u9W337-yLg0/s400/DSC05292.JPG" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="font-family:arial;color:#ff0000;"&gt; &lt;/span&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:85%;color:#ff0000;"&gt;A estampa do figurino é de... gominhos de tangerina. Luxo! &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/-1nJWuUEUCAY/TZJERJtDAKI/AAAAAAAAB98/bQBPjZ5JDAA/s1600/DSC00422.JPG"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5589605148973531298" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-1nJWuUEUCAY/TZJERJtDAKI/AAAAAAAAB98/bQBPjZ5JDAA/s400/DSC00422.JPG" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:85%;color:#ff0000;"&gt; &lt;strong&gt;Passando o texto com os atores &lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/-zNNwjpKvBE4/TZJDbApivuI/AAAAAAAAB90/W5KLqzWAqAM/s1600/DSC00429.JPG"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5589604218829979362" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/-zNNwjpKvBE4/TZJDbApivuI/AAAAAAAAB90/W5KLqzWAqAM/s400/DSC00429.JPG" /&gt;&lt;/a&gt; &lt;span style="font-family:arial;font-size:85%;color:#ff0000;"&gt;&lt;strong&gt;O visual kitsch da casa de Alzira e Orlando &lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/-sYs01B_ZG8c/TZJCe7RX4PI/AAAAAAAAB9s/6QUO1VRdtWA/s1600/DSC00390.JPG"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5589603186594275570" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/-sYs01B_ZG8c/TZJCe7RX4PI/AAAAAAAAB9s/6QUO1VRdtWA/s400/DSC00390.JPG" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:85%;color:#ff0000;"&gt; Por aqui eu acompanhava as filmagens &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/-jEWwSY5V4Tc/TZJA3EICnAI/AAAAAAAAB9k/ZCyJrzhSZTA/s1600/DSC05317.JPG"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5589601402264656898" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/-jEWwSY5V4Tc/TZJA3EICnAI/AAAAAAAAB9k/ZCyJrzhSZTA/s400/DSC05317.JPG" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:85%;color:#ff0000;"&gt; Tony Valentte como "Sérgio Afonso" e Fá Ferreira como "Maria Helena" &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/-5hHDrQq-odg/TZJAQRX_bCI/AAAAAAAAB9c/F8N345jx0P0/s1600/Equipe%2Bno%2BSet%2Bde%2BBeijo%2Bde%2BNovela.jpg"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 309px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5589600735806319650" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-5hHDrQq-odg/TZJAQRX_bCI/AAAAAAAAB9c/F8N345jx0P0/s400/Equipe%2Bno%2BSet%2Bde%2BBeijo%2Bde%2BNovela.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:85%;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="color:#ff0000;"&gt;Final das filmagens, Carlos Tousi, Juh Ferraz, eu e lá atrás, tentando se esconder, Tiago Cardoso&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt; &lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;b style="mso-bidi-font-weight: normal"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;&lt;br /&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;b style="mso-bidi-font-weight: normal"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;Vocês certamente já ouviram aquela famosa frase do Glauber Rocha, “uma câmera na mão e uma ideia na cabeça”. Durante muito tempo, ela serviu para romantizar a aventura de se fazer cinema com baixíssimo orçamento e ideal revolucionário. Muito tempo depois, com o surgimento de novas tecnologias e o acesso mais rápido e fácil a elas, o dramaturgo e cineasta Domingos de Oliveira criou um novo termo, “B.O.A.A.”, que se refere aos filmes de “baixo orçamento, mas feitos com alto astral”. Só mesmo o sábio Domingos para ter uma sacada dessas! Vejam bem, filmes que contenham, pelo menos, intenções cinematográficas, não confundir com os vídeos da Sthefany Absoluta e companhia. Aonde eu quero chegar? É que eu e meu amigo e videomaker &lt;a href="http://streettiago.blogspot.com/"&gt;Tiago Cardoso &lt;/a&gt;acabamos de fazer um filme no melhor estilo “B.O.A.A”. Ainda não podemos mostrá-lo aqui, porque está em fase de finalização, mas, mesmo assim, quis dividir com vocês o que aprendi com essa ótima experiência. Em breve, colocaremos o nosso rebento na rede “para que conhecidos e desconhecidos se deliciem” ou “para chatear os imbecis”, vai saber, como diz aquela saborosa canção “Por que você faz cinema?”, da Adriana Calcanhotto e do Joaquim Pedro de Andrade. Por enquanto, só podemos divulgar o que aconteceu nos bastidores.&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;&lt;br /&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;b style="mso-bidi-font-weight: normal"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;Assim que recebi o e-mail do Tiago, falando de um festival para curtas de até três minutos – com o prazo para inscrição estourando –, abri o meu editor de texto e escrevi o roteiro de um fôlego só. Não foi nenhum sacrifício. Três minutos na tela exigem no máximo duas páginas de roteiro. Já tinha mais ou menos a ideia na cabeça, bastou apenas dar uma ajustada. Também não imaginava que ele fosse gostar do que escrevi, um kitsch movie com pitadas de humor negro, cheio de referências retrô, nada parecido com o seu estilo bem comportado. Mas ele não só curtiu a ideia como também, durante a montagem do filme, até se emocionou. Beijo de Novela então foi surgindo. A história é bem simples, mas depois foi ganhando nuances bem interessantes e divertidas. Alzira é uma jovem do morro do Reco-Reco, que nunca beijou na boca porque seus dentes são cheios de cáries e ela odeia dentista. Como o bicheiro Orlando tinha uma dívida com o pai dela, ele aceitou desposar a moça, mas com a condição de nunca beijá-la. Ultrajada, Alzira tenta realizar o seu grande sonho, ganhar dele um beijo daqueles de novela, afinal ela é fã ardorosa do gênero. Bem, é tudo que eu posso falar, sem estragar o final. Já agradeço aqui publicamente a Juh Ferraz e ao Carlos Tousi que souberam dar vida a esses dois personagens com muita competência e também ao Tony Valente e a Fá Ferreira que fizeram uma participação especial bem divertida.&lt;/span&gt;&lt;/b&gt; &lt;/p&gt;&lt;br /&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;b style="mso-bidi-font-weight: normal"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;Feitos os ajustes no roteiro, partimos para a produção. Aqui começa realmente o nosso trabalho, porque um filme “B.O.A.A.” é realizado basicamente sob a filosofia do “faça você mesmo”. Tinha como referência aqueles filmes pré-históricos do Almodóvar como Labirintos de Paixões (1982), então saí para garimpar um figurino bem retrô e colorido, pensei também num cenário que seguisse essa mesma linha, um barraco de favela, mas que fosse bem charmoso, que tivesse personalidade. Não foi difícil encontrar os móveis e objetos, pior mesmo foi carregar parte do cenário na chuva. Tudo pela arte, claro. Nessa hora tem que ter muito bom humor, caso contrário, você joga tudo no lixo e volta pra casa, para se enterrar nas cobertas e assistir a seus DVDs favoritos. Sobre o cenário é importante ressaltar que não dava simplesmente para chegar à casa do Tiago e dizer que pintaríamos a parede da sua garagem (o nosso modesto estúdio) de vermelho. As coisas não funcionam assim, temos que adequar a nossa fantasia à realidade disponível. Aliás, existe um abismo gigantesco entre o que planejamos e o que conseguimos fazer, mas é preciso não desanimar. Tem que colocar um sorriso no rosto e seguir. Mas até que o resultado estético ficou bastante crível. O problema é que o cenário teve que ser montado duas vezes, o que exigiu uma dose extra de paciência. Uma para testes de luz e câmera e outra para a filmagem mesmo. Dois dias de produção e ainda estava achando tudo muito divertido. A descoberta do chroma key (o fundo verde que na edição ganha o cenário que quisermos), por exemplo, foi o máximo! Bem, até minutos antes das filmagens, quando metros e metros de tecido verde despencaram do teto e eu tive que fixá-los novamente, às pressas, fingindo estar tudo sob controle. &lt;/span&gt;&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;&lt;br /&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;b style="mso-bidi-font-weight: normal"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;Quando o dia da filmagem chegou, as palavras que mais se ouviam no set eram: “Estou exausto!”. Ditas por mim, claro, que fazia o meu début por trás das câmeras. Dez minutos de atraso dos atores e eu já entrava em pânico. No nosso cronograma, as filmagens deveriam começar às nove da noite e ir até a uma da manhã, no máximo! Por conta de alguns contratempos (e eles sempre existem), chegamos até as três. Não sei se vocês sabem, mas cada cena tem que ser filmada várias vezes, de vários ângulos diferentes, e só na pós-produção é que são montadas em seqüência. Então é como se o mesmo filme fosse feito quatro ou cinco vezes, por isso os atores tem que ter muita concentração, paciência e não deixar a emoção cair um só minuto. Enquanto o Tiago operava a câmera, eu me dividia entre orientá-lo quanto ao enquadramento e a fotografia e a direção dos atores, afinal praticamente não houve ensaio. Entra aqui uma personagem digna de uma comédia do Mauro Rasi, a minha mãe. Se você quer enlouquecer um diretor de cinema, basta despachar a mãe dele para o set. A minha foi assistir às filmagens espontâneamente, mas, por não entender nada do processo, achava que eu exigia demais dos atores e mãe é mãe, né?, elas sempre acham que basta qualquer coisa ser feita pelos filhos que está tudo ótimo. Não é bem assim. De longe, eu ouvia os seus murmúrios e isso muitas vezes me deixava tenso, nervoso. &lt;/span&gt;&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;&lt;br /&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;strong&gt;Já ia até esquecendo, o festival não permite uso de imagens e nem trilha sonora sem autorização, então tivemos que buscar algumas soluções que nem sempre são ideais. Nada de foto do Tarcísio Meira ou do Tony Ramos, por exemplo. Reclamei muito, mas no final deu tudo certo. A pós-produção é muito cansativa também, exige muita dedicação, muita paciência, mérito exclusivo do Tiago. Nessa parte, eu dava apenas alguns palpites. Mas, depois que tudo passa, ficamos com aquela sensação de que poderíamos ter feito melhor, mesmo sabendo de todas as nossas limitações, mas também o quanto foi prazeroso, o quanto aquele convívio foi agradável, o quanto é bom ver algo que nós imaginamos ganhar vida. E a melhor definição para esse estilo de cinema, se é que podemos chamar assim, veio do próprio ator do filme. Lá pelas tantas, o Carlos Tousi me confortou: &lt;span style="FONT-FAMILY: Arial; mso-fareast-language: PT-BR; mso-bidi-language: AR-SA; mso-fareast-: PT-BRfont-family:'Times New Roman';" &gt;“&lt;/span&gt;Não tem problema nenhum, se precisar a gente fica até de manhã, é assim mesmo, só não pode faltar amor&lt;span style="FONT-FAMILY: Arial; mso-fareast-language: PT-BR; mso-bidi-language: AR-SA; mso-fareast-: PT-BRfont-family:'Times New Roman';" &gt;”&lt;/span&gt;. Bonito, né? Enfim, queria muito dividir esse momento bacana com vocês.&lt;?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" /&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7336739474415173670-8137635047696280052?l=luisfabianoteixeira.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://luisfabianoteixeira.blogspot.com/feeds/8137635047696280052/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=7336739474415173670&amp;postID=8137635047696280052&amp;isPopup=true' title='14 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7336739474415173670/posts/default/8137635047696280052'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7336739474415173670/posts/default/8137635047696280052'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://luisfabianoteixeira.blogspot.com/2011/03/cinema-de-garagem.html' title='CINEMA DE GARAGEM'/><author><name>Luis Fabiano Teixeira</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00941421251880334721</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='31' src='http://4.bp.blogspot.com/-e8a0qyVvizk/TnSxA9WCdiI/AAAAAAAACGs/1YiAH7m1D8k/s220/msn.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://3.bp.blogspot.com/-H3EuOBXd8Dg/TZJK7ek9xHI/AAAAAAAAB-M/wfk2wTY-Vek/s72-c/kiss%2Bvers%25C3%25A3o%2Bkitsch.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>14</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7336739474415173670.post-1651501863644516124</id><published>2011-03-21T05:43:00.000-07:00</published><updated>2011-03-21T06:13:33.324-07:00</updated><title type='text'>OBAMA NO BRASIL</title><content type='html'>&lt;div align="center"&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/-GVQwufY8Bmw/TYdJq160I-I/AAAAAAAAB9M/kdbhTzsFiRQ/s1600/Outdoor%2BBahia.jpg"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 256px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5586514863153488866" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-GVQwufY8Bmw/TYdJq160I-I/AAAAAAAAB9M/kdbhTzsFiRQ/s400/Outdoor%2BBahia.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#ff0000;"&gt; o&lt;/span&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="color:#ff0000;"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;span style="font-size:85%;"&gt;utdoor de boas-vindas produzido pelo Instituto Maria Preta&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="font-family:arial;color:#ff0000;"&gt;&lt;b style="mso-bidi-font-weight: normal"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;b style="mso-bidi-font-weight: normal"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;Estão na ordem do dia: a visita de Barack Obama ao Brasil e o discurso-show que ele fez no Theatro Municipal, ontem, no Rio. O tom desse discurso foi além do meramente diplomático, com elogios rasgados ao Brasil, sobretudo à nossa democracia, &lt;em&gt;"O Brasil é um país que mostra que uma ditadura pode se tornar uma florescente democracia"&lt;/em&gt;,&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt; &lt;b style="mso-bidi-font-weight: normal"&gt;com direito&lt;/b&gt; &lt;b style="mso-bidi-font-weight: normal"&gt;à citação de “País Tropical”, de Jorge Benjor, e até menção ao mago das letras Paulo Coelho. Ninguém deve ter falado a ele sobre Machado de Assis, um escritor negro, favelado, e que se tornou o maior símbolo de nossa literatura. Uma pena. Bem, mas nem tudo é perfeito. Aliás, inusitado mesmo foi a presença do pequeno Joaquim, filho dos apresentadores Luciano Huck e Angélica, no Theatro Municipal. De repente, quiseram dar ao evento uma cara de programa familiar. Vai saber, né?&lt;?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" /&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/b&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;b style="mso-bidi-font-weight: normal"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Não consegui assistir ao discurso em tempo real, por isso tive que me contentar com um compacto na TV, mas o que deu pra notar é que sempre seremos tratados, lá fora, como um povo “exótico” e, o que é pior, nós é que incentivamos essa visão pobre de nós mesmos. Convenhamos, não precisava aquele excesso de rapapés e clichês, né?Futebol, feijoada, favela, samba, capoeira, etc. A passagem dele por Brasília, com uma repercussão bem menor, me pareceu mais sensata, com programas menos óbvios. Destaque para a sua visita à exposição "Mulheres Artistas e Brasileiras". A grande verdade é que ainda não encontramos o meio termo entre nos orgulharmos do que somos, da nossa diversidade cultural e como vendermos isso ao mundo. Ou será que isso não influencia nada na maneira que nos impomos às grandes potências? &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;b style="mso-bidi-font-weight: normal"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Não pensem que fui contra a visita do pop Obama ao Brasil, não é nada disso, só esperava que não houvesse tanto exagero. Por outro lado, não me lembro de outro presidente estrangeiro que tenha feito um discurso tão afetivo sobre o Brasil. Obama deve até ter estudado um pouco da nossa história, citou D. Pedro II e Santos Dummont, enalteceu o papel do povo brasileiro contra a Ditadura, falou sobre o passado da presidente Dilma e até o achei com alguma veleidade literária ao romantizar sobre o ex-presidente Lula, &lt;em&gt;"um menino pobre de Pernambuco ascender do chão de uma fábrica de cobre ao mais alto cargo do Brasil"&lt;/em&gt;. Por falar nisso, dizem que Lula só não o encontrou por pura birra, ciuminho mesmo. Mas não dá pra esquecer que a Líbia está um verdadeiro caos e os norte-americanos esperam de Obama uma posição mais firme, assunto que ele tratou muito superficialmente por aqui. Então é esperar pra ver se essa visitinha meio turística, meio diplomática vai ajudar alguma coisa na sua popularidade. Espero que sim, afinal ele não é “o cara”?&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7336739474415173670-1651501863644516124?l=luisfabianoteixeira.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://luisfabianoteixeira.blogspot.com/feeds/1651501863644516124/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=7336739474415173670&amp;postID=1651501863644516124&amp;isPopup=true' title='7 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7336739474415173670/posts/default/1651501863644516124'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7336739474415173670/posts/default/1651501863644516124'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://luisfabianoteixeira.blogspot.com/2011/03/obama-no-brasil.html' title='OBAMA NO BRASIL'/><author><name>Luis Fabiano Teixeira</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00941421251880334721</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='31' src='http://4.bp.blogspot.com/-e8a0qyVvizk/TnSxA9WCdiI/AAAAAAAACGs/1YiAH7m1D8k/s220/msn.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://1.bp.blogspot.com/-GVQwufY8Bmw/TYdJq160I-I/AAAAAAAAB9M/kdbhTzsFiRQ/s72-c/Outdoor%2BBahia.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>7</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7336739474415173670.post-6704057956214154475</id><published>2011-03-14T00:34:00.001-07:00</published><updated>2011-03-18T06:18:58.038-07:00</updated><title type='text'>BRUNA SURFISTINHA - O FILME</title><content type='html'>&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/-TN-ZtwRZqw8/TX3FLqySBtI/AAAAAAAAB9A/KaOUdFRbgms/s1600/Bruna.jpg"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5583835917263701714" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-TN-ZtwRZqw8/TX3FLqySBtI/AAAAAAAAB9A/KaOUdFRbgms/s400/Bruna.jpg" /&gt;&lt;/a&gt; &lt;b style="mso-bidi-font-weight: normal"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;font-size:13;"&gt;&lt;?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" /&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="justify"&gt;&lt;b style="mso-bidi-font-weight: normal"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;“Gosto das prostitutas. Não há nelas nenhum fingimento. Elas se lavam diante de nós” – quem disse isso foi o excelente escritor Henry Miller, naquela sua obra-prima Trópico de Câncer. Escolhi essa frase justamente porque assisti, num dia desses, ao filme “Bruna Surfistinha”, de Marcus Baldini. Ainda deve estar em cartaz. De cara, já percebi que o filme não seria um sucesso estrondoso quanto se cogitou – mesmo com o furacão Deborah Secco, no seu melhor papel. O tiro no pé foi, sem dúvida, o grande elogio à prostituição, a inegável mensagem do filme. Se não fosse o Brasil este país tão contraditório, que tem uma festa popular como o Carnaval, mas que segue a cartilha das igrejas, talvez fizesse mais barulho.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="justify"&gt;&lt;b style="mso-bidi-font-weight: normal"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Pra ser bem sincero, quando Raquel Pacheco, cujo nome de guerra era Bruna Surfistinha, começou a dar entrevistas aqui e ali promovendo o então livro no qual o filme se baseia, achei um grande oportunismo e a coloquei no mesmo balaio das subcelebridades de reality shows. Muito menos esperava que a história dela fosse parar nos cinemas. Talvez porque uma prostituta icônica como Eny, de Bauru, cuja biografia escrita pelo querido Lucius de Mello, com fôlego para TV e Cinema, nunca chegou a tanto. Tudo bem, vai ver esse tipo de prostituição, com mais glamour, tenha perdido o seu espaço. Mas também quem esperava uma versão brasileira de “Uma Linda Mulher” pode esquecer, o filme não tem nada de romântico. Nada mesmo.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="justify"&gt;&lt;b style="mso-bidi-font-weight: normal"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Como já foi amplamente divulgado, Bruna Surfistinha é sobre a vida da ex-garota de programa Raquel Pacheco que, depois de estudar em colégios tradicionais de classe média, de São Paulo, decide abandonar o lar para ganhar a vida se prostituindo. E ela gosta do que faz. Detalhe importante. Acrescenta-se aí o drama de sua relação íntima com as drogas, algumas humilhações já previsíveis, cenas abundantes de sexo. Aliás, bem coreografadas. Bem, só isso mesmo. Dito assim, parece pouco atraente, uma história banal para os dias atuais, mas o filme é muito bem realizado, com interpretações oscilantes, porém, a escolha de Deborah Secco como protagonista foi muito feliz, a interpretação dela é bastante convincente, claro que poderia ter rendido mais. A única coisa que me incomodou nela foi o fato de estar muito magrinha. Geralmente garotas de programa são mais corpulentas. Nos momentos finais, Deborah nos remete à Angelina Jolie em Gia – Fama e Destruição. Assistam e comparem. Sem contar que, pela primeira vez, um filme nacional acerta o tom dos diálogos. E sendo ela uma atriz marcada por papéis na TV, inclusive um em que teve que mudar o tom de sua voz porque estava sussurrante demais, acho que o seu casamento com o cinema tem tudo pra dar certo.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="justify"&gt;&lt;b style="mso-bidi-font-weight: normal"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Outro destaque do filme é a personagem Larissa, interpretada pela ótima Drica Moraes, uma cafetina que dá a primeira oportunidade de trabalho a Bruna Surfistinha. Parece que a crítica especializada não gostou muito, achei uma injustiça porque a interpretação dela é inteligente, sutil, o gestual na medida certa. A trilha sonora também é bem interessante, passeia por vários gêneros, mas é “Fake Plastic Trees”, do Radiohead, que deve ficar na cabeça dos espectadores. A música melancólica embala as agruras da protagonista. Fotografia sem muito impacto, poderia ter sido mais caprichada. Direção de arte em alguns momentos bem equivocada. O cenário onde Bruna Surfistinha tira as fotos para o seu blog, por exemplo, é de muito mau gosto. Vejam a foto. Mais trash impossível. Bom, vai ver a própria escolheu algo assim. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;b style="mso-bidi-font-weight: normal"&gt;&lt;span style="FONT-FAMILY: Arial; mso-fareast-language: PT-BR; mso-bidi-language: AR-SA; mso-fareast-: PT-BRfont-family:'Times New Roman';" &gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Poucos espectadores foram ou serão atraídos para o filme com a esperança de ver algo mais sensível, reflexivo, isso é fato, mas, se alguém quiser assistir a um filme sobre o mesmo tema, com um enfoque bem diferente, vale a pena conferir Princesas (2005), de Fernando León de Aranoa, excelente relato sobre a amizade de duas prostitutas, em Madri. E ainda tem a trilha bem sacada do Manu Chao. Mesmo que seja apenas para comparar as duas realidades. Agora o que fiquei com vontade mesmo foi de ver a Deborah Secco em papéis mais dramáticos, no cinema. Não tenho dúvida de que esse filme pode ser considerado um divisor de águas na &lt;b style="mso-bidi-font-weight: normal"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;sua carreira.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7336739474415173670-6704057956214154475?l=luisfabianoteixeira.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://luisfabianoteixeira.blogspot.com/feeds/6704057956214154475/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=7336739474415173670&amp;postID=6704057956214154475&amp;isPopup=true' title='8 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7336739474415173670/posts/default/6704057956214154475'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7336739474415173670/posts/default/6704057956214154475'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://luisfabianoteixeira.blogspot.com/2011/03/bruna-surfistinha-o-filme.html' title='BRUNA SURFISTINHA - O FILME'/><author><name>Luis Fabiano Teixeira</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00941421251880334721</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='31' src='http://4.bp.blogspot.com/-e8a0qyVvizk/TnSxA9WCdiI/AAAAAAAACGs/1YiAH7m1D8k/s220/msn.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://4.bp.blogspot.com/-TN-ZtwRZqw8/TX3FLqySBtI/AAAAAAAAB9A/KaOUdFRbgms/s72-c/Bruna.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>8</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7336739474415173670.post-8514233331431687488</id><published>2011-03-07T15:30:00.000-08:00</published><updated>2011-03-27T09:30:20.912-07:00</updated><title type='text'>QUE CARNAVAL É E$$E?</title><content type='html'>&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/-BRBInoNzAHk/TXVq7vnt7dI/AAAAAAAAB84/uEmcP625CU8/s1600/Pamela%2Bcarnaval.jpg"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 267px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5581484887823478226" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/-BRBInoNzAHk/TXVq7vnt7dI/AAAAAAAAB84/uEmcP625CU8/s400/Pamela%2Bcarnaval.jpg" /&gt;&lt;/a&gt; &lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;Já no finalzinho do ótimo documentário “Cartola” (2006), de Lírio Ferreira e Hilton Lacerda, sobre o melancólico compositor e cantor mangueirense, Cartola se diz um tanto cansado do carnaval e se retira do morro da Mangueira. Era o ano de 1978, ele morreria dois anos depois. Como alguém que fundou, em 1928, uma escola de samba como a Mangueira poderia se cansar do carnaval? E aqueles velhinhos animados da velha guarda que, geralmente, encerram os desfiles? Só fui entender a sua decisão hoje. Provavelmente ele estaria se poupando de ver a descaracterização radical de algo que ajudou a inventar. &lt;span style="mso-spacerun: yes"&gt;&lt;/span&gt;No seu lugar, talvez eu fizesse a mesma coisa. Fiquei observando tudo que aconteceu, antes e durante os primeiros dias de folia, e não vi grandes motivos para comemorar. &lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;br /&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;Na ânsia de atrair mais e mais consumidores de abadás, os principais cantores de Axé, meses antes do carnaval, tratam de seduzir turistas e fãs divulgando suas atrações, que, cá entre nós, salve raríssimas exceções, não tem nada de novidade. Ivete Sangalo cantando com... Luan Santana. Claudia Leitte dando selinho em... Hebe Camargo. Olodum com... Restart. Ai que preguiça. Aliás, nunca entendi porque os abadás desses blocos custam uma pequena fortuna e as pessoas ainda tem que carregar nas costas, no peito ou seja lá onde for tanta propaganda. No caso das celebridades que são contratadas para bombar os camarotes é puro business. Vão lá, dão “pinta”, dizem que a cerveja é ótima, tiram fotos para revistas, falam com o Amaury Junior e depois saem em carros blindados, tudo por conta da cervejaria. Sei também que os custos são altíssimos para fazer um camarote desses na Sapucaí e essa prática de pagar celebridades, para criar a falsa sensação de que um carnaval é mais prestigiado do que outro, não é de hoje, mas fica aqui o alerta, precisa trazer uma atriz em fim de carreira como a Pamela Anderson? A imagem fala por si. Achei uma escolha muito infeliz. &lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;br /&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;Outra coisa, o que a Sandy tem a ver com cerveja e carnaval? A pergunta é mais do que óbvia, mas como não fazê-la a essa altura? Só mesmo um idiota ou estando muito cheio da tal cerveja para acreditar no lado “devasso” da moça. Não vi o comercial e nem quero ver. Páginas e páginas na rede usando o trocadilho infame para gerar notícia e fazer o nome da bebida se popularizar. Marqueteiros rindo à toa, mais uma vez. A cantora, um milhão mais rica, mais ainda. E o famoso cantor baiano que, depois de 30 anos usando barba, “sucumbiu” a uma oferta milionária de uma empresa de lâminas de barbear e voltou a ter o rosto lisinho lisinho? Mudaram mesmo as estratégias de marketing carnavalescas. Modelo sem calcinha ao lado de presidente da república é coisa do passado. Bem, agora só se for por dinheiro. &lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;br /&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;As TVs que transmitem a festa, todas, sem exceção, venderam suas cotas de patrocínio. Prometeram transmissão em HD, horas de programação ao vivo, mas o que se vê é bem decepcionante. Prejuízo mesmo só para o telespectador fã de carnaval. Na Globo, por exemplo, Luis Roberto e Glenda Koslowski não se entendem, não empolgam, não transmitem certas informações para que se compreenda os enredos, erram nomes e cores das escolas, ele a deixa falando sozinha várias vezes, quando Chico Pinheiro, Ana Paula Araújo e Maria Beltrão, com talento superior pro posto, são mal aproveitados. As piadas sem graça de Hélio de la Peña só confirmam porque o Casseta e Planeta acabou. Comentários técnicos não existem. A internet, por sua vez, tem dado um banho de informação, com mais criatividade e diversidade de opinião. Em uma recente entrevista ao Roda Viva da TV Cultura, Boni, ex-todo poderoso da Globo, questionado por Marília Gabriela sobre as sofríveis transmissões das escolas de samba, alegou com a franqueza que lhe é peculiar que o espetáculo só funciona mesmo na Sapucaí, na TV fica longo e chato. E tem toda razão. Tá mais do que na hora de se rever isso. &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Os organizadores do carnaval de Recife, cujo Galo da Madrugada está perdendo o posto para o bloco carioca Bola Preta, precisam parar também com esse discurso bobo de “carnaval cultural” ou “o mais democrático de todos”. É uma tremenda bobagem rivalizar com Salvador e Rio, nesse sentido. Todas tem atrações pagas e também de graça, para a população. Fica ao gosto do freguês. O fato é que o frevo não pegou no resto do Brasil, mas isso não quer dizer também que seja um ritmo ruim ou que mereça status de “cult”. Não serve de consolo, mas a grande verdade é que esse formato de transmissão, carnaval de rua, interessa muito pouco ao telespectador, porque visualmente não agrada. Salvador talvez se destaque porque os baianos inventam sempre uma dancinha, coloca sexo em tudo, tem aqueles cantores rebolativos, enfim, por isso o carnaval de lá consegue ainda gerar algum interesse. &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;&lt;br /&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;A TV Bandeirantes e o SBT, por exemplo, optaram por Salvador, prometiam até se digladiarem, ambas com o mesmo nome “Folia”, disputando as mesmas fatias do mercado publicitário e telespectadores, mas nada se confirmou. O áudio péssimo, captado fora dos trios, resulta numa grande confusão sonora, muito improviso das estrelas baianas, entrevistas previsíveis em camarotes e piadas sem graça de pseudo-humoristas. Já ouvi todo tipo de barbaridade, até esta pérola do Paulinho Gogó (?): “Eu é que vou tirar essa roupa, está um calor ensurdecedor”. O título de melhor transmissão de um carnaval de rua ainda é da TV Manchete, a pioneira, sob o comando de Jayme Monjardim, no auge da chamada Axé Music, começo dos anos 90, com narração de Paulo Stein e participações de Rosana Hermman, Tânia Rodrigues e Clodovil. Os programas da casa foram transmitidos da capital baiana, num tempo em que não havia ainda essa overdose de alegria forçada e muito menos essa disputa entre as cantoras, fato que só empobreceu a festa. Todos cantavam as músicas de todo mundo e o folião ficava satisfeito, tinha mais espaço pra dançar também, os camarotes baianos não eram tão concorridos. Nesse ano a Veja trouxe na capa: “A Bahia Ganhou”. Nem é preciso dizer que de lá pra cá ficou tudo, assim, tão diferente. Para o bem e para o mal. Enfim, essas são as minhas impressões da folia, até o momento. Vou agora vestir a minha camisa listrada e sair por aí. Até depois da quarta-feira de cinzas! &lt;span style="mso-spacerun: yes"&gt;&lt;/span&gt;&lt;?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" /&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7336739474415173670-8514233331431687488?l=luisfabianoteixeira.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://luisfabianoteixeira.blogspot.com/feeds/8514233331431687488/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=7336739474415173670&amp;postID=8514233331431687488&amp;isPopup=true' title='2 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7336739474415173670/posts/default/8514233331431687488'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7336739474415173670/posts/default/8514233331431687488'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://luisfabianoteixeira.blogspot.com/2011/03/que-carnaval-e-ee.html' title='QUE CARNAVAL É E$$E?'/><author><name>Luis Fabiano Teixeira</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00941421251880334721</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='31' src='http://4.bp.blogspot.com/-e8a0qyVvizk/TnSxA9WCdiI/AAAAAAAACGs/1YiAH7m1D8k/s220/msn.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://3.bp.blogspot.com/-BRBInoNzAHk/TXVq7vnt7dI/AAAAAAAAB84/uEmcP625CU8/s72-c/Pamela%2Bcarnaval.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>2</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7336739474415173670.post-7366927255507722915</id><published>2011-02-28T11:02:00.000-08:00</published><updated>2011-02-28T13:20:09.211-08:00</updated><title type='text'>LÁGRIMAS DE DIAMANTE</title><content type='html'>&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/-O4EMffpNqf4/TWvxqqe4U5I/AAAAAAAAB8o/R2IbYqgJGno/s1600/laperdidadeundiamantelagrima_dvd.jpg"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 280px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5578818278689100690" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-O4EMffpNqf4/TWvxqqe4U5I/AAAAAAAAB8o/R2IbYqgJGno/s400/laperdidadeundiamantelagrima_dvd.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;b style="mso-bidi-font-weight: normal"&gt;&lt;span style="font-family:'Courier New';"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Sei que os holofotes ainda estão sobre a tediosa cerimônia do Oscar, que aconteceu ontem, mas, embora tenha assistido e torcido para algumas produções, escolhi para comentar aqui um filme que não teve a menor repercussão entre nós, mas que também não precisava ser tãããão ignorado assim. Refiro-me a &lt;span style="color:#ff0000;"&gt;The Loss of a Teardrop Diamond&lt;/span&gt;, rebatizado no Brasil com o título novelesco de Tesouro Perdido e dirigido pela atriz Jodie Markell (?), numa empreitada independente orçada em módicos US$ 6,5 milhões, sobre um texto até então inédito do brilhante dramaturgo norte-americano Tennessee Williams.&lt;?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" /&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;b style="mso-bidi-font-weight: normal"&gt;&lt;span style="font-family:'Courier New';"&gt;&lt;o:p&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;b style="mso-bidi-font-weight: normal"&gt;&lt;span style="font-family:'Courier New';"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;O que me chamou atenção foi, sem dúvida, o texto de Tennessee Williams, que é um dos meus dramaturgos favoritos, e curiosamente está creditado no filme como autor do roteiro, embora todos saibamos que ele já morreu faz um bom tempo. Veja bem, não é “baseado na obra de” é “escrito por”. No Google, não achei nada sobre. Tampouco acredito se tratar de um roteiro psicografado. Bem, marketing ou não, o fato é que só o texto salva esse filme e, graças a isso, o dramaturgo não precisa se envergonhar dele (seja lá onde ele esteja). &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;b style="mso-bidi-font-weight: normal"&gt;&lt;span style="font-family:'Courier New';"&gt;&lt;o:p&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;b style="mso-bidi-font-weight: normal"&gt;&lt;span style="font-family:'Courier New';"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;A trama gira em torno da voluntariosa Fisher Willow (Bryce Dallas Howard), que não consegue se adaptar ao estilo simples de Memphis, uma cidade do sudoeste americano, para onde regressa depois de uma temporada na Europa, na segunda metade dos anos 20. Cansada do tédio do lugar e da mentalidade tacanha dos seus moradores, ela não se furta em chocá-los, mas sempre amparada pela sua privilegiada condição social. Porém, para não ter a sua fortuna ameaçada, precisa encontrar um pretendente à sua altura, condição imposta pela tia-avó Cornélia (Ann-Margret), que administra o patrimônio da família. Fischer então recruta o humilde e sexy Jimmy Dobyne (Chris Evans), um funcionário do seu pai, para que finja ser esse homem. Bem, desnecessário dizer que ela se apaixona por ele, mas a perda de um dos seus brincos, uma lágrima de diamante, pode mudar tudo.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;b style="mso-bidi-font-weight: normal"&gt;&lt;span style="font-family:'Courier New';"&gt;&lt;o:p&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;b style="mso-bidi-font-weight: normal"&gt;&lt;span style="font-family:'Courier New';"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;span style="font-family:'Courier New';"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Acho perfeita essa metáfora dos brincos, pois concentra na imagem tudo o que é a história, o drama de uma garota rica que quer encontrar um amor verdadeiro. &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;Os diálogos são pontuados por aquelas máximas tão comuns à obra de Tennessee Williams e cabem direitinho na boca dos atores, sem parecer exageradamente teatrais, mas seriam melhor apreciadas, se fossem ditas por atores mais talentosos. Algumas atuações são bem desastrosas, inseguras, sofríveis até, mas, como já disse, vale a pena esperar pelo final, pelo menos para saber como tudo se desenrola. E também porque a história traz alguns temas recorrentes na obra do autor: loucura, alcoolismo, o papel opressor das convenções sociais, etc. Sobre isso o dramaturgo costumava se defender dizendo que o escritor, ao longo da carreira, exprime os mesmos temas por uma necessidade de compreensão. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;b style="mso-bidi-font-weight: normal"&gt;&lt;span style="font-family:'Courier New';"&gt;&lt;o:p&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;b style="mso-bidi-font-weight: normal"&gt;&lt;span style="font-family:'Courier New';"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;A fotografia também não empolga tanto, salvo uma ou outra externa das margens do Mississipi. Já a direção de arte se destaca, bem como os figurinos. A dica é: quem aprecia um bom texto, repleto de sutilezas, com diálogos inteligentes ou quem gosta de escrever não pode deixar de assisti-lo. Já quem prefere interpretações mais cativantes, com atores mais experientes, figurões de Hollywood, melhor então passar longe. Enfim, sem a mesma força arrebatadora de “Um Bonde Chamado Desejo”, The Loss of a Teardrop Diamond confirma apenas o poder de encantar com inteligência do texto de Tennessee Williams, mas isso apenas não basta. Alguém poderia ter dito a Jodie Markell. &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7336739474415173670-7366927255507722915?l=luisfabianoteixeira.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://luisfabianoteixeira.blogspot.com/feeds/7366927255507722915/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=7336739474415173670&amp;postID=7366927255507722915&amp;isPopup=true' title='1 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7336739474415173670/posts/default/7366927255507722915'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7336739474415173670/posts/default/7366927255507722915'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://luisfabianoteixeira.blogspot.com/2011/02/lagrimas-de-diamante.html' title='LÁGRIMAS DE DIAMANTE'/><author><name>Luis Fabiano Teixeira</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00941421251880334721</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='31' src='http://4.bp.blogspot.com/-e8a0qyVvizk/TnSxA9WCdiI/AAAAAAAACGs/1YiAH7m1D8k/s220/msn.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://4.bp.blogspot.com/-O4EMffpNqf4/TWvxqqe4U5I/AAAAAAAAB8o/R2IbYqgJGno/s72-c/laperdidadeundiamantelagrima_dvd.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7336739474415173670.post-1442450487770305348</id><published>2011-02-21T05:35:00.000-08:00</published><updated>2011-02-24T04:56:42.572-08:00</updated><title type='text'>LÁ VEM O PATO</title><content type='html'>&lt;div align="center"&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/-Cm_4KZN-GRw/TWJsROMGYkI/AAAAAAAAB8g/QQduzBCZYPM/s1600/PATO.jpg"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 281px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5576138331760517698" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/-Cm_4KZN-GRw/TWJsROMGYkI/AAAAAAAAB8g/QQduzBCZYPM/s400/PATO.jpg" /&gt;&lt;/a&gt; &lt;span style="font-family:arial;font-size:85%;color:#ff0000;"&gt;&lt;strong&gt;Alexandre Acquiste e Aldy Lima&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt; &lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 256px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5576138022403852578" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/-NRNugx7zlfs/TWJr_NvuSSI/AAAAAAAAB8Y/x6JxnLPjL-c/s400/z.jpg" /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/-QRF58CYRc4o/TWJrmnJ0AII/AAAAAAAAB8Q/kpcjQfx4-7k/s1600/Folha.jpg"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 321px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5576137599727435906" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/-QRF58CYRc4o/TWJrmnJ0AII/AAAAAAAAB8Q/kpcjQfx4-7k/s400/Folha.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/-ayzgg7-7dAc/TWJrFPD8A9I/AAAAAAAAB8I/-fz39DXCumQ/s1600/festival.jpg"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 337px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5576137026324661202" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-ayzgg7-7dAc/TWJrFPD8A9I/AAAAAAAAB8I/-fz39DXCumQ/s400/festival.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Sei que estou bem atrasado, mas, mesmo assim, vou registrar aqui os meus sinceros votos de feliz ano novo a todos. Já faz um tempinho que não posto nada no Blog, porque resolvi tirar férias junto com ele. Precisava de um tempo pra mim e também para começar a colocar em prática projetos antigos. Na hora certa, vocês saberão. E vamos combinar, os últimos meses não foram também tão generosos, assim, né? Chuvas torrenciais que arrasaram a região serrana do Rio, alagamentos quase diários em São Paulo, dias intermináveis de calor, incêndio na Cidade do Samba, dúvidas irrelevantes no mundo pop como: “Born This Way” é uma cópia de “Express Yourself”? Natalie Lamour e Darlene são parecidas? Barraco de ex-modelo com o filho na TV. Sem falar na aposentadoria do jogador Ronaldo que teve uma cobertura patética da mídia, com direito até a destaque para uma foto em que ele aparece... fumando. Um pouco demais, né? Enfim, mas também fui a exposições bacanas, li livros que já queria ler faz tempo, assisti a filmes bem interessantes e, aos poucos, vou postando essas impressões aqui.&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt; &lt;/div&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="justify"&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;A quem interessar possa: estou pesquisando o tema da minha próxima exposição, que provavelmente deve acontecer em São Paulo, local e data indefinidos ainda, mas estou bem apaixonado pelo tema. Aguardem! Nesse período sabático também co-escrevi um texto infantil – é a segunda vez que escrevo para crianças –, trata-se de &lt;span style="color:#ff0000;"&gt;“O Pato, a Morte e a Tulipa: a Contação”&lt;/span&gt;, em parceria com o Alexandre Acquiste, do Teatro de Gaia, e que também atua no espetáculo com o ator Aldy Lima. A história é bem &lt;span style="FONT-FAMILY: Arial; mso-fareast-language: PT-BR; mso-bidi-language: AR-SA; mso-fareast-: PT-BRfont-family:'Times New Roman';" &gt;“&lt;/span&gt;fofa&lt;span style="FONT-FAMILY: Arial; mso-fareast-language: PT-BR; mso-bidi-language: AR-SA; mso-fareast-: PT-BRfont-family:'Times New Roman';" &gt;”&lt;/span&gt; e lúdica: dois viajantes narram a história de um Pato que se depara com a Morte e acaba se tornando amigo dela. O texto é livremente inspirado no livro homônimo do premiado escritor alemão &lt;span class="line171"&gt;Wolf Erlbruch. O espetáculo ficou uma graça, como vocês podem conferir pelas imagens. Tem mais no blog do &lt;a href="http://teatrodegaia.blogspot.com/"&gt;Teatro de Gaia&lt;/a&gt;. As crianças adoraram e, durante este mês de fevereiro (dias &lt;/span&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;13, 20 e 27),&lt;/span&gt; a &lt;span style="FONT-FAMILY: Arial; mso-fareast-language: PT-BR; mso-bidi-language: AR-SA; mso-fareast-: PT-BRfont-family:'Times New Roman';" &gt;“&lt;/span&gt;contação&lt;span style="FONT-FAMILY: Arial; mso-fareast-language: PT-BR; mso-bidi-language: AR-SA; mso-fareast-: PT-BRfont-family:'Times New Roman';" &gt;”&lt;/span&gt; está em cartaz no SESC PINHEIROS, em São Paulo, às 14:00H. Depois segue para uma apresentação no prestigiado Festival de Teatro de Curitiba, no dia 02/04. Vida longa ao nosso rebento então.&lt;?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" /&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;o:p&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="justify"&gt;&lt;b style="mso-bidi-font-weight: normal"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Por hoje é só. Admito que o post ficou um merchan bem descarado, mas estou só aquecendo as baterias e prometo voltar em breve com assuntos menos autorreferentes. Então, vamos que vamos. Abração e até a próxima!&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7336739474415173670-1442450487770305348?l=luisfabianoteixeira.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://luisfabianoteixeira.blogspot.com/feeds/1442450487770305348/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=7336739474415173670&amp;postID=1442450487770305348&amp;isPopup=true' title='3 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7336739474415173670/posts/default/1442450487770305348'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7336739474415173670/posts/default/1442450487770305348'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://luisfabianoteixeira.blogspot.com/2011/02/la-vem-o-pato.html' title='LÁ VEM O PATO'/><author><name>Luis Fabiano Teixeira</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00941421251880334721</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='31' src='http://4.bp.blogspot.com/-e8a0qyVvizk/TnSxA9WCdiI/AAAAAAAACGs/1YiAH7m1D8k/s220/msn.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://3.bp.blogspot.com/-Cm_4KZN-GRw/TWJsROMGYkI/AAAAAAAAB8g/QQduzBCZYPM/s72-c/PATO.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>3</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7336739474415173670.post-5504015858513748584</id><published>2010-12-24T09:02:00.000-08:00</published><updated>2010-12-24T18:17:45.360-08:00</updated><title type='text'>PRESENTE DE NATAL</title><content type='html'>&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TRTTTX61oFI/AAAAAAAAB5w/IhofNPeY8wM/s1600/DSC05069.JPG"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5554296570246438994" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TRTTTX61oFI/AAAAAAAAB5w/IhofNPeY8wM/s400/DSC05069.JPG" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TRTSx_hnNZI/AAAAAAAAB5o/TFNw4zqrTMM/s1600/DSC05061.JPG"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5554295996762502546" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TRTSx_hnNZI/AAAAAAAAB5o/TFNw4zqrTMM/s400/DSC05061.JPG" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="mso-bidi-font-weight: bold;font-family:Arial;" &gt;&lt;strong&gt;Na classe, falavam sobre presentes. Enquanto a maioria dos meninos sonhava com um videogame, um tênis Nike, uma bola de futebol, a camisa 10 do Corinthians, Genésio não queria nada disso: “Meu sonho, professora, era morar numa rua de asfalto pra mim brincar”. E à medida que ele foi descrevendo a favela, a lama, o esgoto a céu aberto, os tiroteios, a professora encolheu-se toda, constrangida, como se tivesse cometido o mais vil dos pecados. &lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="mso-bidi-font-weight: bold;font-family:Arial;" &gt;&lt;/span&gt;&lt;span style="mso-bidi-font-weight: bold;font-family:Arial;" &gt;&lt;?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" /&gt;&lt;o:p&gt;&lt;strong&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="mso-bidi-font-weight: bold;font-family:Arial;" &gt;Pessoal, é Natal! Estou cheio de amor. Vem, cá. Dá um abraço! rs. A mensagem é bem curtinha, mas sincera. Desejo a todos um feliz Natal e que 2011 seja maravilhoso, para todos nós. Vem coisa boa por aí, acreditem. Bem, estou cozinhando, não posso demorar. Abração!!!&lt;/span&gt;&lt;o:p&gt;&lt;span style="font-family:Times New Roman;"&gt; &lt;/span&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7336739474415173670-5504015858513748584?l=luisfabianoteixeira.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://luisfabianoteixeira.blogspot.com/feeds/5504015858513748584/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=7336739474415173670&amp;postID=5504015858513748584&amp;isPopup=true' title='6 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7336739474415173670/posts/default/5504015858513748584'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7336739474415173670/posts/default/5504015858513748584'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://luisfabianoteixeira.blogspot.com/2010/12/presente-de-natal.html' title='PRESENTE DE NATAL'/><author><name>Luis Fabiano Teixeira</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00941421251880334721</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='31' src='http://4.bp.blogspot.com/-e8a0qyVvizk/TnSxA9WCdiI/AAAAAAAACGs/1YiAH7m1D8k/s220/msn.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://1.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TRTTTX61oFI/AAAAAAAAB5w/IhofNPeY8wM/s72-c/DSC05069.JPG' height='72' width='72'/><thr:total>6</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7336739474415173670.post-8619573423177285677</id><published>2010-12-18T06:35:00.000-08:00</published><updated>2010-12-29T16:21:21.128-08:00</updated><title type='text'>O CORAÇÃO NO ASFALTO</title><content type='html'>&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TQzHhMKMq1I/AAAAAAAAB5g/MEMuHqwkx00/s1600/DSC04935.JPG"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5552031813654588242" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TQzHhMKMq1I/AAAAAAAAB5g/MEMuHqwkx00/s400/DSC04935.JPG" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;“Olhar é um ato criador”.&lt;br style="mso-special-character: line-break"&gt;&lt;br style="mso-special-character: line-break"&gt;&lt;?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" /&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="FONT-WEIGHT: normal; mso-bidi-font-weight: boldfont-family:Arial;color:black;"  &gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Toda semana, Divina fazia aquele mesmo trajeto até em casa. Depois do expediente na fábrica, voltava sempre em linha reta. Nunca ousara experimentar outros caminhos, a esperança estava em algum dia ser recompensada pela sua retidão. Evitava até olhar para os lados. Pra quê?, sempre as mesmas paisagens. Não havia o menor interesse nas pessoas. Também, não lhe davam um único sorriso. Melhor então que fossem para sempre anônimas. Com alguma sorte, numa fila de banco, palavras vagas: “Que calor, não acha?”, no que ela concordava irrefletidamente. Nunca alguém a lhe pedir ajuda ou uma informação. Qualquer coisa para que se sentisse útil. A cabeça sempre pendida puxava o seu olhar para baixo, “Levanta essa cara, menina”, palavras da mãe nervosa que deixou em Mato Grosso. O vestido ultrapassando os joelhos lhe dava um ar infantil. Falso, mas infantil. Os cabelos sempre presos atrás daquelas orelhas pequeninas e mortas. O rosto trágico. O único sinal de vaidade era a correntinha de ouro com o pingente de cristal. Presente do pai. Confundia quase sempre humildade com pobreza. Divina caminhava um dia pela Guarani, quando encontrou uma carteira no chão. “De quem será?” – disse a si mesma numa expressão meio apagada. Olhou em torno e não viu ninguém que demonstrasse estar à procura do objeto. Uma carteira de couro vagabundo. Teve medo de entrar num daqueles bares e procurar pelo dono: “Podem mexer comigo. Deus me livre!”. Num ato de desespero, colocou a carteira dentro da sua bolsa e seguiu para casa. “Sou uma ladra. Acabo de roubar uma carteira. Sou uma ladra” – e repetia “ladra” acreditando ser mesmo uma. No vagão do metrô, sentou-se lentamente, o tempo todo lhe pesando a consciência. Tinha a impressão de que os passageiros sabiam do seu crime. Não só sabiam como se recusavam a puni-la. Por pena, o que era pior. Nunca ninguém lhe devotava respingos de amor ou ternura, apenas a compaixão crua, a obrigação escondida no “amai-vos uns aos outros”.&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style="mso-bidi-font-weight: bold;font-family:Arial;color:black;"  &gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="FONT-WEIGHT: normal; mso-bidi-font-weight: boldfont-family:Arial;" &gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;Divina morava num apartamento pequeno e modesto, no centro de São Paulo. Primeiro andar. Tinha pavor de altura. De elevador. De assalto. De tudo. Logo que chegou em casa, procurou descansar. Estava exausta. As pernas moles e muito finas se gastavam à toa. Quis logo abrir a bolsa, mas Carlos Magno estava faminto. Carlos Magno era o gato de rua que a aceitou indulgente como a sua dona e só por isso morava com ela. Entrava e saía pela sacada sem a menor cerimônia. Agora estava com fome e Divina tinha que ir se arrastando até a cozinha para pegar o seu leite. Ao colocar o leite do bicho na sacada, percebeu que já era noite. Carlos Magno não cabia em si de tanta felicidade. Ela, por sua vez, não conhecia nem a felicidade de si mesma. Evitava-se ao máximo. Tinha vergonha de se ver e não se gostar. Não usava batom e nem pó compacto (era do tempo do pó compacto). Mas tinha a pele morena, o que já lhe era algum luxo. Naquele dia, concentrou-se apenas no que chamou de “meu roubo”. Porque precisava de perdão, acreditou mais uma vez que era realmente uma ladra. Se não fosse o barulho da língua de Carlos Magno tocando o pires, perceberia o dilacerante silêncio que fazia ali dentro. “Tá pensando na morte da bezerra?” – interromperia mais uma vez a voz metálica da mãe. Quando deu por si, já estava abrindo a bolsa. Primeiro tocou vacilante a carteira achada e só depois vasculhou tudo que havia lá dentro. Algumas notas de dinheiro. Os documentos. Canhotos de compras. Cartões de lojas da Florêncio de Abreu. Um bloquinho de telefones... Chamava-se Floresberto. E guardou tudo novamente num impulso de ladrão pego em flagrante. “Além de roubar, também vasculho a vida alheia. Sou mesmo uma bela bisca”. E continuou se culpando. Talvez fosse melhor dormir, mas o sono nunca vinha quando queria. Não tinha fome também. Só conseguia pensar na foto de Floresberto. Moreno. Olhar debochado. Cabelos de recruta. “Dizem que o couro cabeludo do homem é muito mais oleoso que o da mulher” – e achou graça daquela informação inútil vir, assim, tão sem-hora. Talvez andando de um lado a outro do apartamento o sono viesse. “As noites me parecem perigosas, apenas com a vantagem de serem mais tolerantes” – era um bonito pensamento, até quis tomar nota, mas desistiu logo em seguida. Começou então a andar desesperada pela sala, como uma peregrina ao encontro de Deus. Onde estava mesmo Deus? As pernas quase se partindo. Tropeçou no tapete e machucou a testa. Nada grave. Era o seu próprio corpo oferecido a Ele em holocausto. O sono, enfim, chegara. Sono leve, nada de Floresberto: “Já sonhei tanto com quem não presta. Quando a gente quer um sonho bom...” – já despertou resmungando. E levantou da cama com aquela sensação de mal-estar, de ter deixado o dia anterior inacabado. Perturbava-lhe, desde ontem, a imagem de Floresberto. O ontem a esmagava. Os seus pensamentos iam e vinham, mas sempre paravam nele: “O nome seria a mistura de Flores e Alberto ou Flores e Adalberto?” – questionava-se. A vantagem de ser, assim, tão inútil era poder reconhecer a sua pobreza de espírito, mas isso ela já fazia muito bem, obrigado. Tomando para si a carteira de identidade do rapaz, ficou um bom tempo olhando a foto dele. Depois voltava a escondê-la porque temia os seus próprios pensamentos “pecaminosos”. Mas logo a resgatava da gaveta e tudo recomeçava outra vez. Queria amar Floresberto. Estava decidida. Amar com a intensidade de quem ama pela primeira vez. Ele a inaugurara para o amor. Tinha que ser ele. Seria ele. A faxina do sábado foi feita na presença dele. O pequeno pão com sardinha e o copo de Fanta foram degustados sob o olhar intacto dele. Se não percebia as moscas sobre os restos do pão era tão-somente por distrair-se pensando nele. Já o faminto Carlos Magno conheceria pela primeira vez a indiferença. O seu reinado chegara ao fim. Divina agora apenas o suportava. Nada mais.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="mso-bidi-font-weight: bold;font-family:Arial;color:black;"  &gt;&lt;o:p&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="FONT-WEIGHT: normal; mso-bidi-font-weight: boldfont-family:Arial;color:black;"  &gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;E as horas passaram depressa. No domingo pela manhã, ela decidiu ligar para ele. Havia um telefone no bloquinho de endereços e também o nome da rua, o número da casa, o bairro, etc. “É mesmo o Destino ou prevenção?” – indagou-se, antes de descer as escadas. Ainda vacilou diante do orelhão, na esquina, mas sobressaiu o seu desejo incontido de ouvir a voz do “seu homem”. Pouca coisa, mas tudo em sua vida não era sempre assim, tão pouco?. “Alô? Alô?? Alô???” – &lt;span style="mso-spacerun: yes"&gt;&lt;/span&gt;Floresberto, impaciente diante da mudez de Divina, desligou o telefone e voltou a dormir. Ela, ao contrário, chegou em casa com a sua recente felicidade desesperada. A voz dele era bonita. Grave. De homem. Ligou o pequeno rádio e procurou uma música qualquer. Não sabia dançar, mas se imaginou dançando com ele. Uma valsa. E saiu à procura de algum espelho. Pela primeira vez gostou de se ver. Não era de fato feia. Também não era bonita. Passou a mão no cabelo como quem faz um carinho. Imitou algumas poses de revistas. Imaginou a sua boca com um vermelho intenso, sedutor. Os olhos muito pretos, sombreados. Voltou a pensar numa presilha para o cabelo. Não os queria tão presos quanto antes. Procurou no guarda-roupa um vestido estampado. Tinha apenas um. Flores bem miudinhas. A sandália rosa estava de bom tamanho. Pronto. Esticou cuidadosamente a roupa no sofá. Escolheu até uma “combinação” nova. Não que Floresberto fosse vê-la despida já no primeiro encontro, mas Divina queria se saber usando uma calcinha e sutiã novos. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="FONT-WEIGHT: normal; mso-bidi-font-weight: boldfont-family:Arial;color:black;"  &gt;&lt;o:p&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;Na segunda-feira, no primeiro horário, ela seguiu para o Jabaquara. No metrô, abriu com cuidado a carteira e olhou de relance para a foto de Floresberto. “Ah, meu Floresberto!” – suspirou. Estava se sentindo uma mulher de verdade, sobrando em predicados. Atravessou a estação e foi até um taxista parado ali perto. Disse onde queria ir e entrou no táxi: “Não posso desistir agora”. As mãos suando. Tantos planos para os dois. O primeiro final de semana seria na praia. Sempre quis ver o mar, mas ninguém nunca a convidara para um passeio em Santos. Os verões se repetiam e ela sempre trancada naquele seu velho aquário. “Foi assim, como ver o mar / A primeira vez que meus olhos / Se viram no seu olhar” – cantarolou bem baixinho. Imaginava cada detalhe do corpo dele. Sentia calafrios. “Passando mal, moça?” – interrompeu o taxista. “Não, senhor. Uma indisposição passageira” – disfarçou, se recostando no banco. Minutos depois, ela já estava em frente à casa de Floresberto. Aproximou-se do portão. Recuou. Foi parar no outro lado da rua, a pretexto de observar melhor o imóvel. No fundo sabia que era o medo do desconhecido. A casa era simples, mas bem cuidada. Tinha um pequeno jardim com roseiras. Um painel de azulejos com a imagem de Nossa Senhora de Fátima. “E ainda é religioso!” – estava com sorte. “O nosso primeiro beijo vai ser exatamente como o daquelas duas estátuas que vi no Centro. Longo” – não parava de imaginar. A rua estava praticamente deserta àquela hora da manhã. De vez em quando, o barulho de algum avião cruzando o céu, momento em que Divina levava a mão ao peito: “Valha-me Deus!”. Com aquela sua mania de andar sempre com os olhos fixos no chão, descobriu no asfalto o que considerou ser um sinal “divino”, um coração. “Sim, é um sinal! E dá pra ver que tem uma flecha transpassada. A flecha de Cupido! Como é mesmo a lenda?...”. Não se lembrava, mas os versos de Fernando Pessoa ainda estavam escritos em sua memória. Tinha-os na contracapa de um caderno, nos tempos do colegial, e decorava-os nas aulas de química: “&lt;span style="FONT-FAMILY: Arial; FONT-WEIGHT: normal; mso-bidi-font-weight: bold; mso-fareast-language: PT-BR; mso-bidi-language: AR-SA; mso-fareast-: PT-BRfont-family:'Times New Roman';color:black;"  &gt;&lt;strong&gt;‘Uma&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt; Princesa encantada / A quem só despertaria / Um Infante, que viria / De além do muro da estrada’... Eu sou a Princesa. Eu!” – e concluiu num meio sorriso, para que não a achassem tão louca. O tempo passava depressa e Divina não queria mais esperar. “Amar exige coragem” – sentia-se inspirada. Ainda do outro lado da rua, viu sair de dentro de casa um homem sem camisa. Calção de esportista. Divina não teve dúvidas, era ele. O mesmo cabelo de recruta. O olhar menos debochado, talvez com sono. O seu Floresberto. O coração dela disparou e, imediatamente, um sorriso franco lhe brotou dos lábios. “Que pensem que sou louca! Louca! Eu amo!” – vibrava. Aquilo é que era ser feliz? Divina então queria ser feliz para sempre. Floresberto pegou o jornal do chão e fez um movimento de retorno ao interior da casa. Divina tirou logo a carteira dele da sua bolsa e ensaiou a partida. Não houve tempo. Saiu de dentro de casa uma loira muito fresca, alva, bem feita de corpo. Beijaram-se ali mesmo. Pareciam apaixonados. Divina recuou confusa. Quando deu por si, a mulher já havia atravessado o portão e dobrado a esquina. Floresberto desaparecera também. Como num sonho. Ela ficara agora ali, parada, impassível, digerindo a sua tristeza. Conheceu o amor e a traição a um só tempo. Restava-lhe apenas a dignidade de avançar ultrajada em direção ao portão. Foi o que fez, depois de retirar todo o dinheiro que havia na carteira do infeliz e devolvê-la à sua porta. Em seguida, entrou num táxi. E aquele coração continuou lá, desbotado. No asfalto.&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7336739474415173670-8619573423177285677?l=luisfabianoteixeira.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://luisfabianoteixeira.blogspot.com/feeds/8619573423177285677/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=7336739474415173670&amp;postID=8619573423177285677&amp;isPopup=true' title='3 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7336739474415173670/posts/default/8619573423177285677'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7336739474415173670/posts/default/8619573423177285677'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://luisfabianoteixeira.blogspot.com/2010/12/o-coracao-no-asfalto.html' title='O CORAÇÃO NO ASFALTO'/><author><name>Luis Fabiano Teixeira</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00941421251880334721</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='31' src='http://4.bp.blogspot.com/-e8a0qyVvizk/TnSxA9WCdiI/AAAAAAAACGs/1YiAH7m1D8k/s220/msn.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://3.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TQzHhMKMq1I/AAAAAAAAB5g/MEMuHqwkx00/s72-c/DSC04935.JPG' height='72' width='72'/><thr:total>3</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7336739474415173670.post-638298547611463201</id><published>2010-12-10T05:20:00.000-08:00</published><updated>2010-12-18T14:09:40.612-08:00</updated><title type='text'>O ESTILO CLARICE</title><content type='html'>&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TQIsazRHU-I/AAAAAAAAB5Y/LtBiqrFYMjw/s1600/foto%2525205%252520cl_busto_sofa.JPG"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 284px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5549046529824084962" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TQIsazRHU-I/AAAAAAAAB5Y/LtBiqrFYMjw/s400/foto%2525205%252520cl_busto_sofa.JPG" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TQIsD1zz9oI/AAAAAAAAB5Q/LNM_FHzwjFk/s1600/foto%2525203%252520cl_sentada_01.JPG"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 334px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5549046135369496194" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TQIsD1zz9oI/AAAAAAAAB5Q/LNM_FHzwjFk/s400/foto%2525203%252520cl_sentada_01.JPG" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TQIpmzIA26I/AAAAAAAAB5A/voaMZGgUwls/s1600/clarice-lispector-3.jpg"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 300px; DISPLAY: block; HEIGHT: 391px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5549043437409459106" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TQIpmzIA26I/AAAAAAAAB5A/voaMZGgUwls/s400/clarice-lispector-3.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;Se estivesse viva, a escritora Clarice Lispector completaria hoje 90 anos! Ontem, fez 33 que ela morreu. 2010 foi um ano praticamente todo dedicado a ela, com muitas homenagens, discussões em torno da sua obra (que são inesgotáveis!), os lançamentos de uma ótima biografia e fotobiografia, peça de teatro, a notícia de um filme que deve ser lançado no ano que vem, um certo oportunismo aqui e ali também, claro, mas o mais importante é que ela foi bastante reverenciada e tenho certeza de que conseguiu arrebatar muitos novos leitores. Pra mim, o resultado foi bastante positivo. Clarice é a minha escritora brasileira favorita (“Eu, enfim, sou brasileira, pronto e ponto”), o que não é nenhuma novidade para quem me conhece ou me lê, mas o que me motivou a escrever o post de hoje foi menos a data em si do que uma informação até banal: a importância da moda na sua vida. A motivação veio de uma entrevista do seu mais novo biógrafo, o norte-americano Benjamin Moser: “A coisa mais engraçada foi que uma loja de moda, J. Crew, batizou um sapato desta estação com o nome de Clarice!”.&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;Um sapato com o nome de Clarice? Convenhamos, é bastante curioso, não? Já li várias reportagens que dão conta do poder da imagem dela sobre as pessoas. Não raro, esses privilegiados se referem a esse momento como uma espécie de “acontecimento”. A artista plástica Maria Bonomi, por exemplo, que em 1971 Clarice a definiu numa crônica como sua “gêmea de vida” e que tive a oportunidade de conhecer, no ano passado, justifica essa impressão: “Clarice era uma mulher linda. A gente entrava no restaurante e não havia quem não quisesse pagar o almoço”. O editor Pedro Paulo de Sena Madureira concorda: “Quando ela entrava num ambiente, mudava a direção do ar”. E não eram apenas os seus traços exóticos que provocavam esse “reboliço”, mas também a sua permanente elegância. Vaidosa, Clarice provocou ao dizer que preferia que saísse um bom retrato seu no jornal do que os elogios. Quanto a isso, ela não poderia se queixar, afinal sempre se apresentava de forma impecável e as suas imagens nunca deixaram de reforçar o mito. No entanto, a ausência do sorriso em praticamente todas elas tinha uma razão especial. Quem me contou essa história foi a própria escritora Lygia Fagundes Telles, amiga de Clarice. Ambas conversavam também sobre cosméticos e moda: “Clarice uma vez me disse (imitando a língua presa da amiga): Lygia, não sorria nas fotos!, as escritoras precisam ser levadas a sério”.&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;Investigando essas fotografias, percebemos um gosto especial pela maquiagem pesada (cílios postiços, delineador, batom vermelho), o que seria a maior marca do seu estilo. Destacam-se também os vestidos estampados e as camisas listradas (como a da famosa entrevista à TV Cultura em 1977) ou de poá ou gola rulê. A foto mais dissonante é talvez uma em que ela aparece com um casaco de pele, na capa de um livro de textos seus selecionados e que, ao invés de se parecer com uma diva, ficou com cara de vamp. Não podemos esquecer também os acessórios: pérolas, bijuterias e óculos escuros. Os cabelos estâo sempre bem penteados. Enfim, uma referência de moda e bom gosto. Em muitas dessas imagens, Clarice está com um inseparável cigarro (da marca Hollywood). Aliás, foi um cigarro que, de certa forma, provocou também uma ruptura no seu visual. Na década de 60, depois de dormir com um deles aceso e ter o quarto incendiado e o próprio corpo gravemente ferido, Clarice passou maus momentos num hospital, onde fez cirurgias plásticas numa das mãos, mas, a partir daí, nunca mais foi a mesma. Desde então, ficou mais recolhida e adotaria também uma forma de se vestir mais “sombria”.&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;É inegável que tamanha vaidade vinha de sua própria natureza. No conto “Restos de Carnaval”, por exemplo, é emblemático o motivo que leva a menina (Clarice?) a querer se fantasiar de rosa: “ser outra que não eu mesma”. Não posso afirmar, mas suponho que o modo como ela se vestiu, ao longo da vida, talvez tivesse a mesma intensão. Considero oportuna também uma de suas frases, extraída de algum suplemento feminino, onde ela ataca a vulgaridade com sofisticação: “A mulher elegante não salta aos olhos de quem passa. Elegância não é acompanhar a última moda, mas estar sempre usando aquilo que lhe cai bem”. Muito moderno para um tempo em que a moda brasileira estava apenas engatinhando. Sugiro também a um de nossos estilistas que traduza o estilo da escritora em alguma coleção e não tenho a menor dúvida de que não há ninguém melhor para fazê-lo do que Ronaldo Fraga. O sucesso será garantido. Parabéns, pelo seu dia, exuberante Clarice!&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7336739474415173670-638298547611463201?l=luisfabianoteixeira.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://luisfabianoteixeira.blogspot.com/feeds/638298547611463201/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=7336739474415173670&amp;postID=638298547611463201&amp;isPopup=true' title='4 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7336739474415173670/posts/default/638298547611463201'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7336739474415173670/posts/default/638298547611463201'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://luisfabianoteixeira.blogspot.com/2010/12/o-estilo-clarice.html' title='O ESTILO CLARICE'/><author><name>Luis Fabiano Teixeira</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00941421251880334721</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='31' src='http://4.bp.blogspot.com/-e8a0qyVvizk/TnSxA9WCdiI/AAAAAAAACGs/1YiAH7m1D8k/s220/msn.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://3.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TQIsazRHU-I/AAAAAAAAB5Y/LtBiqrFYMjw/s72-c/foto%2525205%252520cl_busto_sofa.JPG' height='72' width='72'/><thr:total>4</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7336739474415173670.post-4214669414234717768</id><published>2010-12-03T18:49:00.000-08:00</published><updated>2010-12-04T13:43:55.707-08:00</updated><title type='text'>ABRINDO O ZÍPER DA MPB</title><content type='html'>&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TPmsu42p7lI/AAAAAAAAB4w/5Qi1DPU2B-0/s1600/Rodrigo%252520Faour2a.jpg"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 266px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5546654337619062354" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TPmsu42p7lI/AAAAAAAAB4w/5Qi1DPU2B-0/s400/Rodrigo%252520Faour2a.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;Rodrigo Faour é jornalista, pesquisador, crítico, produtor musical e autor dos livros: “Bastidores – Cauby Peixoto: 50 anos da voz e do mito” (2001), “Revista do Rádio – Cultura, fuxicos e moral nos anos dourados” (2002) e do pioneiro “História Sexual da MPB – A evolução do amor e do sexo na canção brasileira” (2006), livro que deu origem ao programa homônimo no Canal Brasil, na sua segunda temporada, e outro na rádio MPB FM (carioca),“Sexo MPB”. É também responsável pelo processo de revitalização do acervo das principais gravadoras brasileiras, organizando coletâneas de cantores pra lá de consagrados como Maria Bethânia, Ney Matogrosso, Caetano Veloso e Dolores Duran (só para ficarmos nesses quatro). Rodrigo acabou de lançar a sua segunda biografia, “A bossa sexy e romântica de Claudette Soares”, pela Imprensa Oficial do Estado de São Paulo. E foi depois do lançamento do livro, em São Paulo, que nos encontramos para um bate-papo rápido e descontraído sobre um assunto que ele domina como poucos: música popular brasileira. &lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" /&gt;&lt;o:p&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="color:#ff0000;"&gt;“De la musique avant toute chose”, mesmo?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;Sim. A música é minha água, meu sangue mesmo. Vida. Por isso adoro unir tesão e MPB, no mesmo balaio. Pra mim, são sinônimos. Mas não qualquer MPB, mas, sim, “a” MPB que me interessa.&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;o:p&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="color:#ff0000;"&gt;Como surgiu a ideia do delicioso “A bossa sexy e romântica de Claudette Soares”?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="mso-ansi-language: PT;color:#333333;" lang="PT" &gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;O livro nasceu por causa do CD duplo &lt;span style="FONT-FAMILY: 'Times New Roman'; mso-fareast-language: PT-BR; mso-bidi-language: AR-SA; mso-fareast-: PT-BRfont-family:'Times New Roman';" &gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;“&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;A bossa sexy de Claudette Soares&lt;span style="FONT-FAMILY: 'Times New Roman'; mso-fareast-language: PT-BR; mso-bidi-language: AR-SA; mso-fareast-: PT-BRfont-family:'Times New Roman';" &gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;”&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;, que produzi em 2006, resgatando as gravações super modernas e pop que ela fez, no final dos anos 60, na Philips, com arranjos de Antonio Adolfo, César Camargo Mariano e Rogério Duprat. No encarte, eu escrevi um texto a seu respeito e ela ficou encantada. Daí, me convidou para escrever este livro e eu aceitei e batizei de &lt;span style="FONT-FAMILY: 'Times New Roman'; mso-fareast-language: PT-BR; mso-bidi-language: AR-SA; mso-fareast-: PT-BRfont-family:'Times New Roman';" &gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;“&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;A bossa sexy &lt;span style="FONT-FAMILY: 'Times New Roman'; mso-fareast-language: PT-BR; mso-bidi-language: AR-SA; mso-fareast-: PTfont-family:'Times New Roman';color:#333333;" lang="PT"  &gt;–&lt;/span&gt; e romântica &lt;span style="FONT-FAMILY: 'Times New Roman'; mso-fareast-language: PT-BR; mso-bidi-language: AR-SA; mso-fareast-: PTfont-family:'Times New Roman';color:#333333;" lang="PT"  &gt;–&lt;/span&gt; de Claudette Soares&lt;span style="FONT-FAMILY: 'Times New Roman'; mso-fareast-language: PT-BR; mso-bidi-language: AR-SA; mso-fareast-: PT-BRfont-family:'Times New Roman';" &gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;”&lt;/span&gt;&lt;/span&gt; porque ela também desenvolveu um lado romântico mais sério em sua obra, que eu gosto menos, mas que também marcou muito para o público dela, tanto que seu maior sucesso foi a balada (tristíssima) &lt;span style="FONT-FAMILY: 'Times New Roman'; mso-fareast-language: PT-BR; mso-bidi-language: AR-SA; mso-fareast-: PT-BRfont-family:'Times New Roman';" &gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;“&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;De tanto amor&lt;span style="FONT-FAMILY: 'Times New Roman'; mso-fareast-language: PT-BR; mso-bidi-language: AR-SA; mso-fareast-: PT-BRfont-family:'Times New Roman';" &gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;”&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;, de Roberto &amp;amp; Erasmo, em 1971.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;o:p&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="color:#ff0000;"&gt;Você não me parece ter sido aquela criança retraída, “na janela”, como o poeta Mario Quintana. O que você fazia nessa época, espiava pelo buraco da fechadura?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;Fui uma criança agitada e alegre. Depois passei uma pré-adolescência e adolescência difíceis, com muitos conflitos por ser um pouco diferente dos outros garotos, com gostos, educação, atitudes e responsabilidades.&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;o:p&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="color:#ff0000;"&gt;O seu livro mais popular, o “História Sexual da MPB”, pode ser chamado carinhosa ou maliciosamente de “Kama Sutra da MPB”?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;Obrigado pela parte que me toca (risos). Acho que ambos. Na parte comportamental, há questões mais sérias que levanto, ao mesmo tempo em que tem pitadas maliciosas, tesudas e também um convite à reflexão do que buscamos no amor e no sexo em nossa vida.&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;o:p&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="color:#ff0000;"&gt;Há alguma música de duplo sentido que você considere a mais ousada ou um daqueles funks beeem pesadões?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;Cito logo a pioneira “Boceta de Rapé”, da primeira década do século passado. Aliás, ela está no meu CD duplo, Sexo MPB com Rodrigo Faour, recém lançado pela EMI. Esta não deixa a desejar a nenhum funk.&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;o:p&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="color:#ff0000;"&gt;Se você fosse a Leila Diniz que palavrão você diria agora?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;Caralho!!!&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;o:p&gt;&lt;span style="font-family:arial;color:#ff0000;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="color:#ff0000;"&gt;E essa alegria interminável? Você nunca parou e disse “meu mundo caiu”? Nunca fez análise, nunca ficou carente, triste, tomou remédios para dormir...?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;Sou mais alegre, mas também sou melancólico e reflexivo, sofro a mesma solidão dos artistas que, num dia, cantam ou se apresentam para milhares de pessoas e, no outro, se vê sozinho num quarto de hotel ou na sua própria casa, num sábado à noite. A gente nasce e morre todo dia. A Angela Maria me disse isso uma vez e concordo com ela.&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;o:p&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="color:#ff0000;"&gt;Por você saber tanto sobre MPB, as pessoas normalmente não o abordam ao estilo “Essa Noite se Improvisa”? Eu mesmo já fiz isso (risos).&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;Sim. Faz parte. Eu gosto. Me divirto muito com música.&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;o:p&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="color:#ff0000;"&gt;E nunca pensou em cantar profissionalmente? &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;Comecei cantando. Meu sonho era ser cantor, mas sou muito autocrítico, por isso acho que sou mais útil ao país sendo produtor, escritor e pesquisador musical.&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;o:p&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="color:#ff0000;"&gt;Você prefere como os paulistanos se vestem ou como os cariocas se despem?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;Adoro pouca roupa. No Rio, vivo seminu o dia todo. O máximo de luxo em ser carioca da zona sul é ir ao banco sacar dinheiro de sunga. É o máximo!&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;o:p&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="color:#ff0000;"&gt;Quem você acha que é o cantor “Divino Maravilhoso” da MPB?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;Cauby. &lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;o:p&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="color:#ff0000;"&gt;Por quê?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;Porque ele soube se renovar e conservar a voz bonita por 60 anos. Tenho muito orgulho de ter escrito a sua biografia.&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;o:p&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="color:#ff0000;"&gt;E pra quem você cantaria “Carcará”?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;Pra você. De preferência imitando Maria Bethânia, intérprete definitiva da canção.&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;o:p&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="color:#ff0000;"&gt;Por falar em Bethânia, porque os gays gostam tanto dela, hein?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;Não só dela, mas de todas as grandes cantoras. São mulheres fortes, exuberantes e, não raro, teatrais. Faz parte da cultura gay.&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;o:p&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="color:#ff0000;"&gt;E o que você tem cantado no chuveiro?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;Matriz ou Filial, Na Baixa do Sapateiro, O Primeiro Clarim...&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;o:p&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="color:#ff0000;"&gt;E pra terminar... “Quando o sexo acaba, tudo desaba”?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;Depende da expectativa. “Amor é bossa nova, sexo é carnaval”.&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;o:p&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;Não dava e também não era a minha intenção fazer uma investigação profunda sobre o trabalho do Rodrigo, o importante mesmo é ler os seus livros, cuja narrativa é sempre muito leve, divertida, com muita informação (“História Sexual da MPB” é um primor do gênero, não é à toa que tem o aval do escritor Ruy Castro), assistir ao programa dele no Canal Brasil (tem vídeos no site do canal), ouvir o da rádio, seu CD duplo (que é ótimo, sobretudo o primeiro), mas, claro, quem quiser saber mais novidades sobre o trabalho dele basta acessar o seu site oficial (está entre os meus favoritos). O que não posso deixar de ressaltar mesmo é que o Rodrigo é totalmente apaixonado pelo que faz e não mede esforços para realizar os seus inúmeros projetos. Claro, que suas palavras podem ser também manejadas como machado, “comigo é 8 ou 80, não tem meio termo”, ele costuma dizer, mas, quando elas entram em cena, é tão-somente para protestar contra falsos talentos, protegidos da mídia, pela falta de letras transgressoras na atual MPB, etc. Mas nada que o faça perder o humor. Comecei o nosso papo com aquele célebre verso do poeta Paul Verlaine, “Antes de tudo, a música”, e recorro agora a outros dele também: “Lembro-me / Dos velhos tempos / E choro”, porque esses livros do Rodrigo só vieram confirmar o que eu já sabia: o melhor da nossa música continua ainda, no passado.&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7336739474415173670-4214669414234717768?l=luisfabianoteixeira.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://luisfabianoteixeira.blogspot.com/feeds/4214669414234717768/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=7336739474415173670&amp;postID=4214669414234717768&amp;isPopup=true' title='6 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7336739474415173670/posts/default/4214669414234717768'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7336739474415173670/posts/default/4214669414234717768'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://luisfabianoteixeira.blogspot.com/2010/12/abrindo-o-ziper-da-mpb.html' title='ABRINDO O ZÍPER DA MPB'/><author><name>Luis Fabiano Teixeira</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00941421251880334721</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='31' src='http://4.bp.blogspot.com/-e8a0qyVvizk/TnSxA9WCdiI/AAAAAAAACGs/1YiAH7m1D8k/s220/msn.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://4.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TPmsu42p7lI/AAAAAAAAB4w/5Qi1DPU2B-0/s72-c/Rodrigo%252520Faour2a.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>6</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7336739474415173670.post-7057086173748553619</id><published>2010-12-01T10:24:00.000-08:00</published><updated>2010-12-05T17:25:51.519-08:00</updated><title type='text'>DIA DE COMBATE À AIDS</title><content type='html'>&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TPaTIyAU8MI/AAAAAAAAB4o/-7Ez9JVXdwo/s1600/N%25C3%25A3o%2Bimporta%2Bo%2Btamanho.jpg"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 300px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5545781770224726210" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TPaTIyAU8MI/AAAAAAAAB4o/-7Ez9JVXdwo/s400/N%25C3%25A3o%2Bimporta%2Bo%2Btamanho.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;Lady Gaga, Alicia Keys e Elijah Wood morreram de mentirinha esta semana numa campanha bem bolada de combate à AIDS. Eles só devem retornar à vida digital, depois de arrecadarem US$ 1 milhão, para ajudar os infectados pelo HIV da África e da Índia. Não deu para fazer o mesmo, claro, e também não tive tempo de produzir nada muito especial, mas, por outro lado, gosto também de fazer coisas de improviso, por isso quando vi a imagem da camisinha gigante não tive dúvidas, recortei a danada e sapequei sobre um quadro meu. O slogan veio, assim, num jorro (com o perdão do trocadilho rs): &lt;span style="color:#ff0000;"&gt;#Não importa o tamanho, tem que usar.&lt;/span&gt; Mais direto e sugestivo impossível. Volto em breve. Devendo várias visitas, enfim,... Abração!&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7336739474415173670-7057086173748553619?l=luisfabianoteixeira.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://luisfabianoteixeira.blogspot.com/feeds/7057086173748553619/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=7336739474415173670&amp;postID=7057086173748553619&amp;isPopup=true' title='8 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7336739474415173670/posts/default/7057086173748553619'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7336739474415173670/posts/default/7057086173748553619'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://luisfabianoteixeira.blogspot.com/2010/12/dia-de-combate-aids.html' title='DIA DE COMBATE À AIDS'/><author><name>Luis Fabiano Teixeira</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00941421251880334721</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='31' src='http://4.bp.blogspot.com/-e8a0qyVvizk/TnSxA9WCdiI/AAAAAAAACGs/1YiAH7m1D8k/s220/msn.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://4.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TPaTIyAU8MI/AAAAAAAAB4o/-7Ez9JVXdwo/s72-c/N%25C3%25A3o%2Bimporta%2Bo%2Btamanho.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>8</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7336739474415173670.post-5762952766035722542</id><published>2010-11-19T16:53:00.001-08:00</published><updated>2010-11-20T06:44:51.473-08:00</updated><title type='text'>ÓDIO E PRECONCEITO</title><content type='html'>&lt;div align="center"&gt;&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TOcd2xfbhRI/AAAAAAAAB4Q/qU0_X0yGjgE/s1600/agress%25C3%25A3o.jpg"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 250px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5541430693337990418" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TOcd2xfbhRI/AAAAAAAAB4Q/qU0_X0yGjgE/s400/agress%25C3%25A3o.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;strong&gt; &lt;/strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:85%;"&gt;&lt;strong&gt;Foto: A.E.&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;Estive ontem na Balada Literária, um evento maravilhoso organizado pelo escritor Marcelino Freire, em São Paulo, voltei pra casa cheio de novidades, feliz por ter me encontrado e conversado com a escritora Lygia Fagundes Telles e com o meu querido amigo Alcides Nogueira, louco para dividir esse momento de alegria com vocês, mas sou obrigado a deixar esses assuntos mais leves para um próximo post. Depois de assistir àquele vídeo da agressão a um jovem na Av. Paulista, no último domingo, não pude e não quero me calar. É revoltante, para dizer o mínimo! “Batemos porque ele é veado” – teria dito um dos agressores, que alegou ainda que o jovem de 23 anos o teria “paquerado”. Ainda que isso fosse verdade, não lhe dava o direito de fazer o que fez. Quem assistiu àquelas terríveis imagens viu que a agressão foi totalmente gratuita, o ódio pelo ódio. Em dezembro do ano passado, um outro débil mental, Alessandre Fernando Aleixo, de 38 anos, atacou com um taco de baseball o designer Henrique de Carvalho Pereira, de apenas 22 anos, na Livraria Cultura, do Conjunto Nacional, na mesma Av. Paulista. Depois de quase um ano, em estado vegetativo, o jovem morreu no Hospital das Clínicas. O agressor teria confessado em depoimento que queria atingir o dono da livraria que é judeu. Mais uma vez, o ódio pelo ódio. &lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" /&gt;&lt;o:p&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;Mas, voltando a esse caso mais recente... As investigações apontam que os mesmos agressores, entre eles quatro menores, são responsáveis por mais dois ataques. A justificativa da mãe de um deles foi patética, não sei se vocês leram no jornal: “Foi uma atitude infantil. Ele sai sempre com os amigos e nunca aconteceu absolutamente nada. É um garoto que tem boas notas. Estou constrangida pela situação”. Será que ela queria que o filho chegasse em casa e ainda lhe relatasse, com requintes de crueldade, os ataques aos gays dos quais costumava participar? Tenha, sim, VERGONHA!, minha senhora. Vergonha de ter colocado no mundo o seu manancial de ódio. Eu sempre tive boas notas no colégio e nunca saí à rua para agredir ninguém. Com a mesma idade do seu filho, eu estava lendo o melhor da literatura brasileira, escrevendo e dirigindo peças de teatro, assistindo a ótimos filmes, nunca quis e nem tive tempo de ir pra rua para agredir seja lá quem for. E a que raios de atitude infantil a senhora se refere? Deixe as crianças fora dessa sujeira! Assuma que falhou como mãe, é bem mais fácil de acreditar. Espero que a Polícia de São Paulo, por quem tenho grande respeito, não deixe esses babacas sem uma boa lição. Em pensar que o artista plástico Flávio de Carvalho já andou de SAIA, pasmem agora!, na mesma Av. Paulista, em meados dos anos 50, e sequer levou uma pedrada, uma ovada, tomatada, nada disso. Alguém poderia me responder o que está acontecendo com essa juventude pra ser, assim, tão covarde e burra? &lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;o:p&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;Outro assunto bem chato e que também esteve na pauta de discussões desta semana foi aquele texto assinado pelo chanceler Augustus Nicodemus Gomes Lopes, da Universidade Presbiteriana Mackenzie, uma das mais tradicionais do país, dizendo que a entidade de ensino que representa é contrária ao projeto de lei que criminaliza a homofobia no Brasil, o PL 122. Nesse manifesto, a Mackenzie sugeria que os alunos se guiassem apenas pelos preceitos da Bíblia, focando principalmente a questão da sexualidade. Legal, hein? Primeiro é aquele linchamento da garota da minissaia, na UNIBAN (lembram?), depois é a volta da Idade Média proposta pela Mackenzie. É o progresso, minha gente! Eu não vi, por exemplo, nenhum texto desse chanceler ou de qualquer outro reitor, fora Mozart Neves&lt;span style="font-size:0;"&gt; &lt;/span&gt;&lt;span style="color:black;"&gt;Ramos,&lt;/span&gt; propondo alguma coisa para melhorar a deficiente educação brasileira. Se os presbiterianos da Mackenzie se acham no direito de dar pitaco nas questões políticas do país – e a péssima campanha eleitoral só serviu para reforçar esse mecanismo –, por que não o fazem em assuntos que lhes dizem respeito, que fazem parte do meio acadêmico? Ou será que algum aluno da Mackenzie não sabe ainda que estuda numa universidade protestante? Por favor, Márcia Tiburi, se pronuncie a respeito. É o mínimo que esperamos de você. Nem que seja para dizer que não compactua com o pensamento do seu patrão, embora pedir as contas você não deva fazer.&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;o:p&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;Queria colocar na roda também aquele princípio de “censura” ao livro do Monteiro Lobato, “Caçadas de Pedrinho”, mas esse é outro assunto que renderia um post inteiro. Então vou parando por aqui, mas quero reforçar que: ninguém é obrigado a gostar de ninguém, mas tem o dever de respeitar. Não estou aqui para levantar bandeira nenhuma também, nem gosto disso, vocês nunca viram um post meu com esse intuito, mas, se muitas pessoas estão usando também a internet para promover o ódio, nós, pessoas sensatas, de bem, cumpridoras dos nossos deveres, temos a obrigação de repudiar isso. E, quando uma universidade como a Mackenzie se coloca contra um projeto de lei que, aprovado, só ajudaria nesse sentido, é porque nem sequer saímos do atraso. Uma pena. A minha campanha é pelo livre-arbítrio, já! Alguém vai aderir?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7336739474415173670-5762952766035722542?l=luisfabianoteixeira.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://luisfabianoteixeira.blogspot.com/feeds/5762952766035722542/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=7336739474415173670&amp;postID=5762952766035722542&amp;isPopup=true' title='14 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7336739474415173670/posts/default/5762952766035722542'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7336739474415173670/posts/default/5762952766035722542'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://luisfabianoteixeira.blogspot.com/2010/11/odio-e-preconceito.html' title='ÓDIO E PRECONCEITO'/><author><name>Luis Fabiano Teixeira</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00941421251880334721</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='31' src='http://4.bp.blogspot.com/-e8a0qyVvizk/TnSxA9WCdiI/AAAAAAAACGs/1YiAH7m1D8k/s220/msn.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://4.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TOcd2xfbhRI/AAAAAAAAB4Q/qU0_X0yGjgE/s72-c/agress%25C3%25A3o.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>14</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7336739474415173670.post-6171304747218045892</id><published>2010-11-16T10:23:00.000-08:00</published><updated>2010-11-19T19:11:01.593-08:00</updated><title type='text'>MONSIEUR PLAS</title><content type='html'>&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TOLNfWb2s2I/AAAAAAAAB4I/6TuSzf49oR8/s1600/DSC04919.JPG"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5540216430101181282" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TOLNfWb2s2I/AAAAAAAAB4I/6TuSzf49oR8/s400/DSC04919.JPG" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TOLNCEwfU0I/AAAAAAAAB4A/CT5EzbyiHQk/s1600/DSC04916.JPG"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5540215927139685186" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TOLNCEwfU0I/AAAAAAAAB4A/CT5EzbyiHQk/s400/DSC04916.JPG" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TOLMojte5oI/AAAAAAAAB34/ZP6mTZt-p9w/s1600/DSC04920.JPG"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 300px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5540215488771974786" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TOLMojte5oI/AAAAAAAAB34/ZP6mTZt-p9w/s400/DSC04920.JPG" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;strong&gt;Se você assistiu ao filme Bonequinha de Luxo, deve se lembrar daquela famosa cena em que Audrey Hepburn namora as vitrines da Tiffany, na 5ª Avenida, em Nova York. Eu nem tinha assistido ao filme ainda e Audrey nem fulgurava entre as minhas musas favoritas do cinema, quando cheguei a protagonizar algo semelhante. Claro que eu não me pareço nada com a atriz (nem pretendo), nunca estive em Nova York e minha paixão nunca foram as jóias, o que realmente balançam os meus bolsos, fora livros e revistas, são os... chapéus. Isso mesmo. Quem me conhece sabe a paixão que tenho por eles. E foi namorando as vitrines da chapelaria Plas, no baixo Augusta, em janeiro de 2006, que conheci o seu proprietário, monsieur Plas, um francês de 83 anos, muito elegante e simpático, cheio de ótimas histórias&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;strong&gt;Assim que parei em frente à chapelaria, fui logo atraído por suas vitrines e comecei a desejar aqueles chapéus maravilhosos. Era uma manhã tranquila de verão e as pessoas começavam a ganhar as ruas em direção ao trabalho. As prostitutas e os bêbados, tão comuns naquela parte da Augusta, já tinham se recolhido ou se confundiam agora, trôpegos, entre os passantes. Eu é que continuava lá, olhando fixamente para tantos e variados modelos, seduzido por uma boina que me transportou imediatamente ao filme O Grande Gatsby – aquela versão cinematográfica dos anos 70, com Robert Redford, para o clássico de F. &lt;span style="FONT-WEIGHT: normal; mso-bidi-font-weight: boldcolor:black;" &gt;&lt;strong&gt;Scott Fitzgerald&lt;/strong&gt; &lt;strong&gt;–&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;, por isso nem me dei conta quando a porta se abriu. Era Robert, filho de monsieur Plas, me convidando para entrar e ver de perto qualquer um deles. Fiquei realmente tentado a aceitar o convite.&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;strong&gt;Mas, depois de uma consulta rápida de preços, disse-lhe que voltaria numa outra oportunidade, que sempre estava envolvido em projetos teatrais e que, certamente, algum dia, um de meus personagens usaria um daqueles lindos chapéus. Robert então, gentilmente, me ofereceu um folheto que contava a história do seu pai. Coloquei o papel na minha mochila e saí deslizando pelo Centro. Chegando em casa, afixei o folheto à porta da minha geladeira. As pessoas sempre me perguntavam quem era o velhinho simpático da foto e eu lhes explicava muito entusiasmado a sua história, mas poucas se interessavam por ela de verdade. Por conta disso, imaginei que aquela reação era um termômetro do reconhecimento das pessoas pelo trabalho de monsieur Plas, que raras apreciavam a sua arte, mas o tempo me provaria que eu estava completamente enganado. Ainda bem.&lt;?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" /&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;strong&gt;Em agosto deste ano, abro a Folha de S. Paulo e quem está lá? Isso mesmo. O próprio. Acompanhado de seus dois filhos, Maurice e Robert. Muito sorridente, monsieur Plas estampava uma matéria sobre lugares “intocados” de São Paulo. Corri imediatamente os olhos no texto e descobri que a chapelaria existe, desde 1954, quando exibia a placa “Costureiros de Paris”. Sempre no mesmo lugar. Fugindo da Guerra Fria, nosso personagem chegou ao Brasil pelo porto de Santos, em 1951. O seu irmão, que já morava no país, descrevia o Brasil como um lugar de “muito sol e moças bonitas”. Aliás, para se proteger do sol inclemente dos trópicos, monsieur Plas aderiu aos chapéus, mas foi apenas por influência do ator Tarcísio Meira que passou a produzi-los. Chama atenção o fato dele se orgulhar de nunca ter feito uma liquidação: “Quando você trabalha com arte, acho errado liquidar o que faz”. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;strong&gt;Há pelo menos uns dez anos, a chapelaria Plas vem recebendo um público mais jovem, mas a sua clientela é também bastante variada, com destaque para personalidades da música como Edgard Scandurra, Ed Motta, Cauby Peixoto, Nando Reis e até a cantora australiana Kylie Minogue. “Veio aqui uma loirinha bonitinha, simpática. Depois fiquei sabendo que era ela” – deixa escapar o modesto Robert. A modelo Gisele Bündchen também já esteve lá fotografando com Bob Wolfenson e o presidente Lula foi votar, nas últimas eleições, com o seu panamá importado pela chapelaria. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;strong&gt;A história de monsieur Plas se confunde com a de muitos outros imigrantes que vieram para o Brasil trabalhar com moda – Estevão Brett, Moises Frajhot, Rudy Davidson, David Liberman, entre outros –, mas com um diferencial, ele não sucumbiu aos modismos e tampouco aos caprichos do mercado – mesmo em momentos de crise – e também nunca esqueceu o passado, seja no modo impecável de se vestir ou na sua rara filosofia que dialoga tão bem com aquele pensamento de Godard: não existe resistência sem memória. E não faz muito tempo que retornei à sua chapelaria, para uma rápida visita. Ele estava concentrado no seu livro de yoga, o jornal repousando ao lado. Queria lhe perguntar se tinha assistido à Alice, o que achava do Chapeleiro Maluco. Não trocamos palavra. Mas também não foi dessa vez que eu compraria o meu tão sonhado chapéu, assinado pelo elegante monsieur Plas.&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7336739474415173670-6171304747218045892?l=luisfabianoteixeira.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://luisfabianoteixeira.blogspot.com/feeds/6171304747218045892/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=7336739474415173670&amp;postID=6171304747218045892&amp;isPopup=true' title='5 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7336739474415173670/posts/default/6171304747218045892'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7336739474415173670/posts/default/6171304747218045892'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://luisfabianoteixeira.blogspot.com/2010/11/monsieur-plas.html' title='MONSIEUR PLAS'/><author><name>Luis Fabiano Teixeira</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00941421251880334721</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='31' src='http://4.bp.blogspot.com/-e8a0qyVvizk/TnSxA9WCdiI/AAAAAAAACGs/1YiAH7m1D8k/s220/msn.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://4.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TOLNfWb2s2I/AAAAAAAAB4I/6TuSzf49oR8/s72-c/DSC04919.JPG' height='72' width='72'/><thr:total>5</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7336739474415173670.post-7366710910741518252</id><published>2010-11-01T17:50:00.000-07:00</published><updated>2010-11-01T17:55:02.720-07:00</updated><title type='text'>AO CAIO, COM CARINHO</title><content type='html'>&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TM9gd11SfjI/AAAAAAAAB3g/6qFV0YLkzng/s1600/Caio+Ilustra+7+c%C3%B3pia.jpg"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 240px; DISPLAY: block; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5534748532844690994" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TM9gd11SfjI/AAAAAAAAB3g/6qFV0YLkzng/s320/Caio+Ilustra+7+c%C3%B3pia.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;Pouco antes de morrer, em 1996, alguns amigos presentearam o escritor Caio Fernando Abreu com um computador portátil. Ele ficou fascinado com o presente – uma novidade na época –, mas talvez não imaginasse que, tempos depois, a sua obra seria amplamente divulgada ali. Muitos textos do escritor se multiplicam, todos os dias, nas principais redes sociais e blogs, numa velocidade estonteante. Fenômeno parecido, guardada as devidas proporções, só mesmo o da escritora Clarice Lispector, por quem Caio nunca escondeu ser bastante influenciado. Ela o chamava de “nosso Quixote”, numa referência à sua indisfarçável magreza. Informações como esta estão no livro “Para Sempre Teu, Caio F.”, da jornalista Paula Dip, uma das grandes amigas dele e para quem ele dedicou um dos contos do livro “Morangos Mofados” (1982). Embora seja uma “biografia afetiva”, um testemunho da amizade dos dois, é a primeira vez que se revela a intimidade do escritor dessa maneira. E só por isso já valeria a pena.&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" /&gt;&lt;o:p&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;O prefácio é assinado pela escritora e dramaturga Maria Adelaide Amaral, que conheceu Caio no final dos anos 70. Ela ganhou dele o apelido de “Levinha” e ele, possivelmente, a teria inspirado o provocante Beny, de “Aos Meus Amigos” (1992). Maria Adelaide relembra os melhores momentos da amizade dos dois e reproduz um trecho de uma carta de Caio que ela nunca esqueceu. Depois de assistir, aos prantos, a peça “De Braços Abertos” (1984), da dramaturga, ele lhe escreveu comovido: “O que acontece comigo é que eu tinha andado de braços fechados. Sem perceber”. Em outro parágrafo da carta, que lamentavelmente não consta da biografia, ele desabafa: “Dá vontade de amar. De amar de um jeito ‘certo’, que a gente não tem a menor ideia de qual poderia ser, se é que existe um”. Esse tom melancólico, tão comum aos textos do escritor, aparece também na narrativa de Paula Dip. A impressão é de que por trás de cada capítulo existem também algumas lágrimas: de saudade do Caio, evidentemente, mas também do apagar das luzes do século 20, daqueles anos “loucos”, “perdidos”, de intensa agitação.&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;o:p&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;Caio e Paula Dip se conheceram, às vésperas dos anos 80, em redações de revistas e, até a morte precoce do escritor, quase vinte anos depois, nunca se afastaram. Quando a presença se tornava impossível, entrava em cena uma troca afetuosa de cartas. Essa correspondência é o ponto alto do livro, traz gírias da época (algumas criadas pelo próprio escritor), indicações de músicas, citações literárias, referências à Astrologia (Caio era um exímio conhecedor do assunto), roteiros de viagem e, principalmente, muito humor. Antes de refazer a trajetória do amigo, a jornalista recorreu à irmã dele, Cláudia Abreu, que lhe abriu “a casa e o coração” e permitiu que ela tivesse acesso a recordações que só a família possui. Entrevistou também os muitos amigos e colegas de Caio, revirou o seu baú particular, reconstruiu a época com recortes de jornais e revistas e ainda contou um pouco da sua própria história. O resultado não poderia ser melhor: um texto leve, preciso, inconfundível na sua abordagem pop e com tudo para agradar à crescente legião de fãs do escritor. &lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;o:p&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;Caio F. (como assinava aquelas cartas) nasceu na cidade de Santiago do Boqueirão, no Rio Grande do Sul, em 1948. Ainda jovem se transferiu para Porto Alegre e, lá, publicou seus primeiros contos. Assim como Fernando Pessoa, também ingressou, mas não concluiu o curso de Letras. Trabalhou como jornalista em importantes veículos de comunicação, mas estava sempre em dificuldades financeiras e nunca teve pouso certo. Em 1973, cansado do clima repressor no Brasil, foi para a Europa e só retornou depois de um ano. De volta ao país, se estabeleceu mais ou menos em São Paulo, cidade com quem mantinha uma relação de amor e ódio. Depois de uma breve temporada na França, em 1994, quando viu despontar sua carreira internacional, retornou a Porto Alegre, mas dessa vez já estava debilitado pela AIDS, doença que o venceria no dia 25 de fevereiro de 1996. Deixou uma obra repleta de personagens marcados pela paixão e que fazem sucesso até hoje.&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;o:p&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;A escritora paulistana Márcia Denser acredita que a morte prematura dele, aos 47 anos, o privou de transcender a questão do gênero, na sua ficção. É inevitável que esse tipo de questionamento não esbarre na inútil discussão sobre a existência de uma literatura gay que o aprisione. Difícil prever também os novos rumos da ficção de um escritor como ele, não só pela sua personalidade moldada a “Cântico negro”, de quem só ia aonde lhe levavam os seus próprios passos, mas também porque Caio era o seu texto, no sentido cartesiano da palavra, como defende o editor Pedro Paulo de Sena Madureira. É preciso ler a biografia para não confundir o escritor – incansavelmente comprometido com a sua literatura de cunho universal – com o personagem Caio F., debochado, que usava expressões como “de salto alto e decote profundo”, atento a banalidades, ferino, etc. O que fica para a posteridade é somente o escritor. E como ele não vai voltar, cabe agora aos seus leitores atender a um de seus desejos mais recorrentes: amá-lo por alguma coisa que escreveu. &lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;o:p&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;o:p&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;Resenha e ilustração para o site &lt;a href="http://colunistas.ig.com.br/aplausobrasil/2010/10/31/resenha-ao-caio-com-carinho/"&gt;Aplauso Brasil - IG&lt;/a&gt; &lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7336739474415173670-7366710910741518252?l=luisfabianoteixeira.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://luisfabianoteixeira.blogspot.com/feeds/7366710910741518252/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=7336739474415173670&amp;postID=7366710910741518252&amp;isPopup=true' title='7 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7336739474415173670/posts/default/7366710910741518252'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7336739474415173670/posts/default/7366710910741518252'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://luisfabianoteixeira.blogspot.com/2010/11/ao-caio-com-carinho.html' title='AO CAIO, COM CARINHO'/><author><name>Luis Fabiano Teixeira</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00941421251880334721</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='31' src='http://4.bp.blogspot.com/-e8a0qyVvizk/TnSxA9WCdiI/AAAAAAAACGs/1YiAH7m1D8k/s220/msn.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://3.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TM9gd11SfjI/AAAAAAAAB3g/6qFV0YLkzng/s72-c/Caio+Ilustra+7+c%C3%B3pia.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>7</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7336739474415173670.post-5789735344289980741</id><published>2010-10-17T23:25:00.000-07:00</published><updated>2010-10-22T19:58:57.159-07:00</updated><title type='text'>NÃO HÁ NADA DE NOVO</title><content type='html'>&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;em&gt;A política não é a coisa mais importante, é apenas a que mais sai nos jornais. Exatamente porque os donos dos jornais são políticos. O problema político é impedir que os homens de negócios tomem o poder. Nietzsche&lt;/em&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;br /&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TLvoh6rh_gI/AAAAAAAABvQ/Kr1qG_FELw4/s1600/dilma-ou-serra.jpg"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 205px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5529268636912582146" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TLvoh6rh_gI/AAAAAAAABvQ/Kr1qG_FELw4/s320/dilma-ou-serra.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Bocejo. Antes mesmo da campanha eleitoral começar, vim aqui bastante entusiasmado registrar as minhas expectativas, porque, de fato, esperava uma “corrida ao ouro”, empolgante, com ampla discussão de programas de governo e com uma participação calorosa dos internautas. Claro que também torcia por uma briguinha ou outra entre os candidatos, afinal faz parte do jogo político, do folclore das campanhas, mas não esperava esses debates mornos, sem graça, com o verbo no passado imperando. Nem Proust chegaria a tanto. Os internautas continuam fazendo sua parte. Recebo, diariamente, e-mails pró e contra os dois candidatos. As redes sociais das quais faço parte viraram palanques disputadíssimos, mas ainda estou em cima do muro, curtindo a minha mudez “verde”. Para os que me acusam de pessimista, digo apenas que conservo aquela expectativa de final de novela das oito (aquelas de antigamente, claro), esperando uma reviravolta a qualquer momento. Aliás, infelizmente, nem posso assistir à segunda reprise de Vale Tudo, mas já li que a novela está “bombando”, nas madrugadas. Essa novela do Gilberto Braga esteve no ar sempre em momentos políticos decisivos. Em 1988, no ápice do processo de redemocratização e, em 1992, no bota-fora do ex-presidente Collor. Voltou agora, em 2010, nas (?)...&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" /&gt;&lt;o:p&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;E nem a alta popularidade do presidente Lula tem assegurado à candidata petista uma folga nas pesquisas. Muito pelo contrário. Nada está decidido até o momento. Ninguém pode cantar vitória. Mesmo assim, o discurso dela ainda está amparado nas conquistas sociais do governo atual. Só falta mesmo, depois de exausta, desabafar: “Vocês não entenderam ainda? Eu sou o Lula, amanhã”. Não ficarei nada surpreso, mas, ainda assim, não me convencerá, porque ela não tem o carisma indisfarçável do presidente. Sem contar que tem tanta dificuldade para sorrir quanto um Rubem Braga. E o que pra mim é o mais grave, a sua imagem ainda é muito dura para um país que historicamente está ligado a figuras femininas afetuosas, leiteiras: à mãe lusitana que nos concedeu o bem maior da “descoberta” e da civilização, à mãe África que nos deu seus “trabalhadores” fortes e inesgotáveis e, finalmente, à Nossa Senhora Aparecida a quem os cristãos católicos clamam sempre, na hora do desespero. E foi para a Igreja que Dilma se voltou, quando desmentiu, às vésperas do primeiro turno, ser favorável à descriminalização do aborto. De feminista poderosa se transformou numa carola do século passado. O aborto ganhou a gravidade de uma peste negra e esteve nos discursos mais hipócritas. E não me espantaria saber que milhares de aborteiras, país afora, correram para algum confessionário, receosas de que não chegariam ao Céu. &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;o:p&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;O candidato tucano José Serra, certamente, deve ter lido “Como Fazer Amigos e Influenciar Pessoas”. Conseguiu conquistar o apoio da classe-média alta, tem feito a cabeça de boa parte da classe artística e é visível que ganhou a simpatia dos principais meios de comunicação. E isso, para o bem ou para o mal, conta muito. Até decisivamente. A história está aí para provar. A campanha dele passou a ser mais agressiva, o seu discurso até sugere mais segurança, mas também tem lá suas falhas. Defende, por exemplo, o ensino técnico, com ênfase, mas não consegue explicar o colapso no ensino público do estado que governou. Não admite que o seu partido errou ao criar e insistir na “progressão continuada”. Atira para todos os lados com promessas salvadoras. O grevista de amanhã pode ser o seu eleitor, no dia seguinte. E com o apoio de um famoso líder messiânico, uma espécie de Flávio Cavalcanti do protestantismo brasileiro, não deve se livrar de uma saia justa com o seu eleitorado mais “moderninho”. Pra mim, esse tipo de associação soa meramente eleitoreiro, oportunista. Política e religião nunca deveriam se misturar. É muito poder concentrado. Não vi também com bons olhos o “santinho” do tucano sendo distribuído com o carimbo da Igreja Católica. Espero que isso não seja um recado a la “Marcha da Família com Deus pela Liberdade”.&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;o:p&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;O sono chegou. E não vou poder acordar só depois do segundo turno. Amanhã, as pessoas não terão nada de extraordinário para comentar sobre o debate. Ninguém com ânimos exaltados, na padaria. Nem vivemos mais esses tempos radicais, não é mesmo? Nietzsche tem toda razão, “a política não é a coisa mais importante, é apenas a que mais sai nos jornais”. E eu não comprarei os jornais, amanhã. Talvez releia “Diretas Já!”, do Henfil, e comemore o único consolo possível: “Vivemos numa democracia!”. Ou quem sabe ouça “Imagine”. Bem alto. Mas insisto, não há nada de novo.&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7336739474415173670-5789735344289980741?l=luisfabianoteixeira.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://luisfabianoteixeira.blogspot.com/feeds/5789735344289980741/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=7336739474415173670&amp;postID=5789735344289980741&amp;isPopup=true' title='8 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7336739474415173670/posts/default/5789735344289980741'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7336739474415173670/posts/default/5789735344289980741'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://luisfabianoteixeira.blogspot.com/2010/10/nao-ha-nada-de-novo.html' title='NÃO HÁ NADA DE NOVO'/><author><name>Luis Fabiano Teixeira</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00941421251880334721</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='31' src='http://4.bp.blogspot.com/-e8a0qyVvizk/TnSxA9WCdiI/AAAAAAAACGs/1YiAH7m1D8k/s220/msn.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://2.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TLvoh6rh_gI/AAAAAAAABvQ/Kr1qG_FELw4/s72-c/dilma-ou-serra.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>8</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7336739474415173670.post-1823832075823961946</id><published>2010-09-24T23:36:00.001-07:00</published><updated>2010-12-04T08:47:34.544-08:00</updated><title type='text'>PRIMAVERA</title><content type='html'>&lt;div align="justify"&gt;&lt;em&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;Um cheiro sufocante de rosas enchia de peso o ar, rosas malditas na sua força de natureza doida, a mesma natureza que inventava as cobras e os ratos e pérolas e crianças – a natureza doida que ora era noite em trevas, ora o dia de luz. Esta carne que se move apenas porque tem espírito. C.L.&lt;/span&gt;&lt;/em&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;em&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/em&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TJ2b3p0bM3I/AAAAAAAABuw/sXBf8WBOk7c/s1600/Primavera.jpg"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 240px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5520740098646946674" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TJ2b3p0bM3I/AAAAAAAABuw/sXBf8WBOk7c/s320/Primavera.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TJ2bcgRIxHI/AAAAAAAABuo/t5n7ONC8YRE/s1600/primavera+3.jpg"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 240px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5520739632226550898" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TJ2bcgRIxHI/AAAAAAAABuo/t5n7ONC8YRE/s320/primavera+3.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TJ2a_Xx04NI/AAAAAAAABug/nMy2ZTr_wrI/s1600/primavera+2.jpg"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 240px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5520739131731534034" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TJ2a_Xx04NI/AAAAAAAABug/nMy2ZTr_wrI/s320/primavera+2.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TJ2a1Eyi9rI/AAAAAAAABuY/Uerjbb83W-E/s1600/primavera+4.jpg"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 240px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5520738954835588786" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TJ2a1Eyi9rI/AAAAAAAABuY/Uerjbb83W-E/s320/primavera+4.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;Meu pai ainda insistiu. Eu disse que não. Era uma tontura passageira e eu logo estaria encarando a cidade de igual para igual. Não teria problemas. Ele viu que eu tropeçava em mim mesmo. Cambaleava. Também não estava bêbado, se é que alguém pensou nessa posssibilidade. Efeito talvez de alguns remédios. Não, também não eram balas dessas que quase paralisam as pessoas em festas intermináveis. Ele quis que eu fosse de carro. Ou chamasse um táxi. Mas não era tão longe. Até me seguiu para ver se eu mudaria de ideia. Insisti que ele voltasse. Lembrei-me de Judas dizendo “todos passam a mão na sua cabeça”. Declinei o convite na hora. Não por causa de Judas, claro. Mas por achar que ainda tinha alguma dignidade. Meu pai me levaria de carro aonde quer que eu fosse, porque a sua bondade não conhece limites. Mas voltando... Não. Eu não gosto de dar trabalho, trago comigo essa coincidência com a escritora Lygia Fagundes Telles. Numa entrevista à Clarice Lispector, acho que para a saudosa Manchete, Clarice logo lembrou que Lygia nunca dava o menor trabalho. Eu sou assim também. Tenho pavor de que me levem nas costas. &lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;Hoje choveu um pouco. E à noite, quando saí, principalmente. Saio quase sempre à noite. Caía uns pingos tímidos que nem me convenceram a levar um guarda-chuva. Então tomei um ônibus. Lotado naquele horário. Estava tão imerso em coisas “ruins”, com o sono acumulado dos últimos dias, que mal notei quando uma senhora me pediu licença. E quando ela o fez e eu vi que estava com uma criança, no colo, tive um susto. Uma criança absurdamente linda. E aquela criança provocou em mim uma imensa felicidade. O meu ou o seu nome poderia ser Felicidade. Aliás, quando volto para comprar aquele &lt;span style="FONT-FAMILY: Arial; mso-fareast-language: PT-BR; mso-bidi-language: AR-SA; mso-fareast-: PT-BRfont-family:'Times New Roman';color:black;"  &gt;Katherine Mansfield? Espero que ainda esteja lá, à minha espera. Mas o livro que fui buscar foi “Noites Tropicais”, do Nelson Motta, emprestado gentilmente pelo querido Tássio Marques, a pretexto de uma pesquisa para um monólogo que me encomendaram. Ele me indicou tudo certo, número, rua, prédio, mas eu me perdi. Eu quase sempre me perco à noite. É como se a escuridão gostasse de brincar de cabra-cega comigo. Como se ela visse algum prazer infantil nisso. E eu quase sempre concedo. Eu entrava numa rua, saía por outra, supermercados tão parecidos, postos de gasolinas, a chuvinha intermitente... Parei exausto e atônito, numa esquina&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;span style="FONT-FAMILY: Arial; mso-fareast-language: PT-BR; mso-bidi-language: AR-SA; mso-fareast-: PT-BRfont-family:'Times New Roman';" &gt;.&lt;/span&gt;&lt;span style="FONT-FAMILY: 'Times New Roman'; mso-fareast-language: PT-BR; mso-bidi-language: AR-SA; mso-fareast-: PT-BRfont-family:'Times New Roman';" &gt; &lt;/span&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Coloquei o meu capuz para me proteger. Levei as mãos nos bolsos e constatei que esqueci o celular. Ali na rua, a minha impressão era de que estava em algum lugar totalmente desconhecido, Pompeia ou Xangai, por exemplo. Xangai não, porque não fazia aquele calor absurdo. Vendo-me um tanto perdido, confuso, um rapaz se aproximou. Um bonito rapaz. Moreno. E notei que ele usava brincos, porque tenho memória visual. Talvez quisesse me conduzir pelo braço, mas poderiam achá-lo muito estranho. Me contentei em perguntar-lhe onde ficava aquele endereço. Ele me disse que a duas quadras e que dali mesmo eu já poderia ver o prédio. Agradeci humildemente e segui para o meu compromisso. Duas mocinhas seguiram o mesmo trajeto. O rapaz sumiu na paisagem. Vi porque ainda o olhei por detrás. Uma mocinha conversava com a outra as maiores banalidades dessa idade, os prêmios da MTV, se não me engano. Houve um momento em que uma delas quis saber da outra: “você sabia que já é primavera?”. Levei outro susto. Eu havia me esquecido completamente! E aquilo me encheu de esperança e pensei até em passar em uma floricultura e comprar uns girassóis ou violetas, gérberas cor de fogo... Margaridas. Cravos que é a flor do meu signo e do poeta &lt;span style="color:black;"&gt;Martins Fontes.&lt;/span&gt;&lt;span style="font-family:Arial;color:black;"&gt; Tudo m&lt;/span&gt;enos rosas. Porque tem espinhos.&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7336739474415173670-1823832075823961946?l=luisfabianoteixeira.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://luisfabianoteixeira.blogspot.com/feeds/1823832075823961946/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=7336739474415173670&amp;postID=1823832075823961946&amp;isPopup=true' title='13 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7336739474415173670/posts/default/1823832075823961946'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7336739474415173670/posts/default/1823832075823961946'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://luisfabianoteixeira.blogspot.com/2010/09/enfim-primavera.html' title='PRIMAVERA'/><author><name>Luis Fabiano Teixeira</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00941421251880334721</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='31' src='http://4.bp.blogspot.com/-e8a0qyVvizk/TnSxA9WCdiI/AAAAAAAACGs/1YiAH7m1D8k/s220/msn.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://1.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TJ2b3p0bM3I/AAAAAAAABuw/sXBf8WBOk7c/s72-c/Primavera.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>13</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7336739474415173670.post-2174553850156293968</id><published>2010-09-19T20:21:00.000-07:00</published><updated>2010-10-12T20:31:50.029-07:00</updated><title type='text'>APEGO</title><content type='html'>&lt;div align="justify"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;A minha intenção não era postar nada ficcional. Não por enquanto. Sobretudo depois de "Aquele e o Outro". Aliás, muitíssimo obrigado pelos comentários. Estava me sentindo oco, mas como essa história "Apego" me veio, assim, de súbito, achei que não teria por que não postá-la. Até muda um pouco o foco do Blog, enquanto preparo outros textos menos pretensiosos. E também é bem curtinha. Um roteiro de curta-metragem, para ser bem sincero. E um pouco mórbido, já adianto, mas a mensagem é certeira, fala de apego a coisas materiais, vaidade e falsas amizades. Assunto na crista da onda. Não sei. Algo pra se pensar. A imagem linda que o ilustra é de Joannis Mihail Mouda. O texto é dedicado ao meu amigo Paulo H. Moura, por tudo que ele tem passado silenciosamente em São Paulo.&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt; &lt;/div&gt;&lt;p&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 240px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5518834390814364290" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TJbWo26zEoI/AAAAAAAABuI/gDCte_x0r7Q/s320/apego.jpg" /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;em&gt;"No amigo deve vislumbrar-se o melhor inimigo. Deve ser você a glória do seu amigo, entregar-se a ele tal qual você é? Pois é por esse motivo que o manda para o inferno!" Nietzche&lt;/em&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="font-family:'Courier New';"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="color:#ff0000;"&gt;01 INT. QUARTO. NOITE.&lt;?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" /&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="font-family:'Courier New';"&gt;&lt;o:p&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:'Courier New';"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;Penumbra. &lt;span style="TEXT-TRANSFORM: uppercase"&gt;Lindauro&lt;/span&gt; abre um guarda-roupa muito antigo. Quase não há nada dentro. Para um instante. Decide-se. Pega o paletó preto. Novo. Ainda no cabide, o coloca sobre si mesmo. Mira-se no espelho lateral. Namora-se. &lt;span style="TEXT-TRANSFORM: uppercase"&gt;Madalena&lt;/span&gt;, enrolada num chale preto, vem entrando... &lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:'Courier New';"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:'Courier New';"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:'Courier New';"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="font-family:'Courier New';"&gt;&lt;o:p&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="center"&gt;&lt;span style="font-family:'Courier New';"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;MADALENA&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="center"&gt;&lt;span style="font-family:'Courier New';"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;...Dona Celeste mandou pedir o paletó.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="center"&gt;&lt;span style="font-family:'Courier New';"&gt;&lt;o:p&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="center"&gt;&lt;span style="font-family:'Courier New';"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;LINDAURO&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="center"&gt;&lt;span style="font-family:'Courier New';"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;...Vou usá-lo no velório. Aliás, eu já ia me trocar.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="center"&gt;&lt;span style="font-family:'Courier New';"&gt;&lt;o:p&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="center"&gt;&lt;span style="font-family:'Courier New';"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;MADALENA&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="center"&gt;&lt;span style="font-family:'Courier New';"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;...Ela falou que na casa do Eliaquim não tem uma roupa que preste.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: right; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="right"&gt;&lt;span style="font-family:'Courier New';"&gt;&lt;o:p&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="center"&gt;&lt;span style="font-family:'Courier New';"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;LINDAURO&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="center"&gt;&lt;span style="font-family:'Courier New';"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;...E eu com isso? &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="center"&gt;&lt;span style="font-family:'Courier New';"&gt;&lt;o:p&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="center"&gt;&lt;span style="font-family:'Courier New';"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;MADALENA&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="center"&gt;&lt;span style="font-family:'Courier New';"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;...A família dele é muito pobre. E vem gente da Lagoa do Morro.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="center"&gt;&lt;span style="font-family:'Courier New';"&gt;&lt;o:p&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="center"&gt;&lt;span style="font-family:'Courier New';"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;LINDAURO&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="center"&gt;&lt;span style="font-family:'Courier New';"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;...Essa gente vive chorando miséria. Encomenda-se uma mortalha e pronto.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="center"&gt;&lt;span style="font-family:'Courier New';"&gt;&lt;o:p&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="center"&gt;&lt;span style="font-family:'Courier New';"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;MADALENA&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="center"&gt;&lt;span style="font-family:'Courier New';"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;...Mas vocês não eram tão amigos?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="center"&gt;&lt;span style="font-family:'Courier New';"&gt;&lt;o:p&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="center"&gt;&lt;span style="font-family:'Courier New';"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;LINDAURO&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="center"&gt;&lt;span style="font-family:'Courier New';"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;...Eu trabalhei muito para comprar este paletó. Só usei no casamento da Amália. (T) Olha, Madalena. Não fica tão bem em mim?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="center"&gt;&lt;span style="font-family:'Courier New';"&gt;&lt;o:p&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="center"&gt;&lt;span style="font-family:'Courier New';"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;MADALENA&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="center"&gt;&lt;span style="font-family:'Courier New';"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;...Deus dá outro. Quando a gente morre, não leva nada disso. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="center"&gt;&lt;span style="font-family:'Courier New';"&gt;&lt;o:p&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="center"&gt;&lt;span style="font-family:'Courier New';"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;LINDAURO&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="center"&gt;&lt;span style="font-family:'Courier New';"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;...Ah, tá bom. Então não precisa do meu paletó.&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="center"&gt;&lt;span style="font-family:'Courier New';"&gt;&lt;o:p&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="center"&gt;&lt;span style="font-family:'Courier New';"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;MADALENA&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="center"&gt;&lt;span style="font-family:'Courier New';"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;...Bem, recado dado.&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="font-family:'Courier New';"&gt;&lt;o:p&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="TEXT-TRANSFORM: uppercase;font-family:Arial;" &gt;Madalena&lt;/span&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt; deixa o quarto. &lt;span style="TEXT-TRANSFORM: uppercase"&gt;Lindauro&lt;/span&gt; agarra-se ao seu paletó.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="font-family:'Courier New';"&gt;&lt;o:p&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="font-family:'Courier New';"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="color:#ff0000;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="font-family:'Courier New';"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="color:#ff0000;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="font-family:'Courier New';"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="color:#ff0000;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="font-family:'Courier New';"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="color:#ff0000;"&gt;02 INT. SALA. NOITE.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="font-family:'Courier New';"&gt;&lt;o:p&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:'Courier New';"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;Velório. Alta madrugada. A sala ainda cheia. É possível ouvir os sapos coaxando, lá fora. Dona &lt;span style="TEXT-TRANSFORM: uppercase"&gt;Custódia &lt;/span&gt;e seu &lt;span style="TEXT-TRANSFORM: uppercase"&gt;Malaquias,&lt;/span&gt; pais de ELIAQUIM, na cabeceira do caixão. Expressões apagadas. Muito dignos. &lt;span style="TEXT-TRANSFORM: uppercase"&gt;Eleaquim, &lt;/span&gt;no caixão, afogado em flores miúdas. O paletó lá. Novíssimo. Contrastando com a sua pele pálida de jovem morto. Mulheres no rosário. Um cachorro distrai-se com uma mosca. Num canto, &lt;span style="TEXT-TRANSFORM: uppercase"&gt;Lindauro&lt;/span&gt;. Inconsolável. De vez em quando, alguém se aproxima para as condolências de praxe.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:'Courier New';"&gt;&lt;o:p&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="center"&gt;&lt;span style="font-family:'Courier New';"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;ALGUÉM&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="center"&gt;&lt;span style="font-family:'Courier New';"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;...Meus sentimentos, meu filho.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="center"&gt;&lt;span style="font-family:'Courier New';"&gt;&lt;o:p&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;span style="font-family:'Courier New';"&gt;&lt;o:p&gt;&lt;p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="TEXT-TRANSFORM: uppercase;font-family:Arial;" &gt;Lindauro&lt;/span&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt; lança um olhar mortiço sobre o caixão e desaba a chorar.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="center"&gt;&lt;span style="font-family:'Courier New';"&gt;&lt;o:p&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="center"&gt;&lt;span style="font-family:'Courier New';"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;ALGUÉM&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="center"&gt;&lt;span style="font-family:'Courier New';"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;...Ele descansou. Descansou.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="font-family:'Courier New';"&gt;&lt;o:p&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="font-family:'Courier New';"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="color:#ff0000;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="font-family:'Courier New';"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="color:#ff0000;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="font-family:'Courier New';"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="color:#ff0000;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="font-family:'Courier New';"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="color:#ff0000;"&gt;03 INT./EXT. SALA/CEMITÉRIO. MANHÃ.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="font-family:'Courier New';"&gt;&lt;o:p&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:'Courier New';"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;O caixão é fechado. O cortejo segue cemitério adentro. &lt;span style="TEXT-TRANSFORM: uppercase"&gt;As pastorinhas&lt;/span&gt; entoam cânticos religiosos. O &lt;span style="TEXT-TRANSFORM: uppercase"&gt;coveiro&lt;/span&gt; encaixa o caixão na gaveta e, depois, arremata a tampa com o cimento fresco. Alguém deposita algumas flores. Um a um, deixam o local. &lt;span style="TEXT-TRANSFORM: uppercase"&gt;Lindauro &lt;/span&gt;é o último a sair&lt;span style="TEXT-TRANSFORM: uppercase"&gt;. &lt;/span&gt;Ainda&lt;span style="TEXT-TRANSFORM: uppercase"&gt; &lt;/span&gt;lança um olhar fulminante para a sepultura e, em seguida, vai embora.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="font-family:'Courier New';"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="mso-spacerun: yes"&gt;&lt;/span&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="font-family:'Courier New';"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="color:#ff0000;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="font-family:'Courier New';"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="color:#ff0000;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="font-family:'Courier New';"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="color:#ff0000;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="font-family:'Courier New';"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="color:#ff0000;"&gt;04 EXT. CEMITÉRIO. CALADA DA NOITE.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="font-family:'Courier New';"&gt;&lt;o:p&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;span style="font-family:'Courier New';"&gt;&lt;o:p&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="justify"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="TEXT-TRANSFORM: uppercase;font-family:Arial;" &gt;Lindauro&lt;/span&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt; dá os últimos retoques no reboco. De vez em quando, se assegura de que não vem viva alma. Trabalho concluído. Deita fora a colher de pedreiro. Resgata o seu paletó que repousava num túmulo próximo. Sacode a poeira, veste-se e vai embora. Finalmente feliz.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;strong&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="center"&gt;&lt;span style="font-family:'Courier New';"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;FIM&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7336739474415173670-2174553850156293968?l=luisfabianoteixeira.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://luisfabianoteixeira.blogspot.com/feeds/2174553850156293968/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=7336739474415173670&amp;postID=2174553850156293968&amp;isPopup=true' title='9 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7336739474415173670/posts/default/2174553850156293968'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7336739474415173670/posts/default/2174553850156293968'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://luisfabianoteixeira.blogspot.com/2010/09/apego.html' title='APEGO'/><author><name>Luis Fabiano Teixeira</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00941421251880334721</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='31' src='http://4.bp.blogspot.com/-e8a0qyVvizk/TnSxA9WCdiI/AAAAAAAACGs/1YiAH7m1D8k/s220/msn.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://3.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TJbWo26zEoI/AAAAAAAABuI/gDCte_x0r7Q/s72-c/apego.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>9</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7336739474415173670.post-9065522593504323734</id><published>2010-09-13T13:57:00.000-07:00</published><updated>2010-10-19T01:20:08.226-07:00</updated><title type='text'>AQUELE E O OUTRO</title><content type='html'>&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;em&gt;“Ternura não é a palavra certa, mas explica melhor essa mistura de gratidão em relação ao corpo de onde se tira o prazer, de doçura que se funde quando o prazer escorre, de lassitude física, mesmo de nojo que nos afoga e alivia, que nos afunda e nos faz vagar de tristeza enfim; e essa pobre ternura, emitida um pouco como um raio cinzento e doce, continua a alterar delicadamente os simples relacionamentos físicos entre machos”&lt;/em&gt;. Jean Genet&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="font-family:Times New Roman;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TI6R3Zo4rgI/AAAAAAAABt4/aR41BkzuOvM/s1600/VisArt_BLART_Collection-CLICK.jpg"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 253px; DISPLAY: block; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5516506974536642050" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TI6R3Zo4rgI/AAAAAAAABt4/aR41BkzuOvM/s320/VisArt_BLART_Collection-CLICK.jpg" /&gt;&lt;/a&gt; &lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Foi tudo muito rápido. Da saída do metrô foram direto para um hotel, na rua Augusta. Hotel vagabundo, sem néon na fachada, com uma escadaria escura e dedos gordurosos pelas paredes. Queriam compensar a falta de conforto com, no mínimo, um baseado, mas só foram se lembrar deste, quando já estavam lá dentro. “Uma carreira de pó nos esgotaria imediatamente. Ou cairíamos lado a lado, nus, prisioneiros de viagens muito loucas” – pensou Aquele, o mais imaginativo. O Outro era de uma lucidez irritante. Em qualquer lugar, conversava sobre política e a penúria de viver com um salário mínimo. E recitava uns poemas muito estranhos. Ferreira Gullar talvez. Aquele não prestava atenção em nada disso, só queria acreditar que transar era mesmo muito urgente. Sempre ouvia a voz do amigo lhe incitando a essas investidas: “Você precisa dissolver a sua tristeza em sexo”. Quem sabe trocasse o analista por noites inteiras de pegação no Centro, em saunas, banheiros públicos, praças, embaixo de pontes, ou em praias, motéis, drive-ins, carros, parques, clubes, etc e etc. Seria perfeito viver assim, camuflar com gosto a própria tristeza, dizer adeus aos remédios para dormir. &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Seguro da sua privacidade, o Outro foi logo tirando a roupa e se atirou desajeitado na cama. O lençol imediatamente se desprendeu e acabou por revelar um colchão velho e com um forte cheiro de mofo. Aquele ainda ficou olhando para o espaço minúsculo, feio, sem uma única gravura nas paredes, imaginando quantas pessoas já teriam passado por ali, quantos amantes não se renderam ao prazer naquele mesmo lugar, quantos homens não teriam traído suas esposas...&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;– Eu disse que era podrinho. Não disse? – interrompeu o Outro, com um sorriso nos lábios.&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;– É que eu nunca vim a um lugar como este. Me lembrou um filme chamado “A Bela da Tarde”&lt;span style="color:black;"&gt;.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;– Tira logo a roupa.&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Tão diferentes. Aquele morava num ótimo apartamento em Higienópolis, estudou no Rio Branco, depois Mackenzie, filho de pais rotarianos, com os dois pés na burguesia paulistana. O Outro se escondia em qualquer lugar do Centro, na São João, na Marechal, em bares ou mesmo embaixo do Minhocão. Aquele era branco, rosto suave, ligeiramente afetado e muito romântico. O Outro era mais maduro, jeitão de antigos comunistas, moreno, barba por fazer, cabelos crespos e sempre querendo mudar o mundo. &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;– Eu vou ao banheiro... &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Não houve tempo. O Outro se aproximou cantando uma música de Chico que Aquele ainda não conhecia: &lt;i style="mso-bidi-font-style: normal"&gt;“Vem meu menino vadio, vem sem mentir pra você, vem, mas vem sem fantasia, que da noite pro dia, você não vai crescer”&lt;/i&gt;... E Aquele nem notara o sexo do Outro já crispado, sanguíneo, exuberante. Então se apoiou no tronco forte e úmido dele e lambeu obediente as suas mãos viscosas, antes que elas libertassem vorazes os botões da sua camisa. Mas alguma coisa lhe incomodava. O Outro agora apalpava suas intimidades com força e lhe dava leves mordidas no rosto. Aquele até tentava corresponder com algum interesse, mas não conseguia se entregar totalmente.&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;– Só um minuto – gemeu.&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;– Não está gostando?...&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Num impulso, Aquele se trancou no banheiro. E logo percebeu que ali também não havia nenhum luxo. Apenas azulejos muito antigos, um papel higiênico pela metade, uma pia de porcelana branca e um pequeno sabonete sobre duas toalhas de banho. O espelho oval estava manchado. Tudo muito sem graça. Pobre. Bege demais. Aquele então abriu a torneira e deixou que a água transbordasse nas suas mãos em forma de concha. “Não, não é repugnância. Talvez medo. Mas é preciso realizar o ato. Com ou sem dor. ‘Ela toca a doçura do sexo, acaricia a novidade desconhecida’. Acho que é ‘O Amante’. Agora não sei”... E banhou o próprio rosto. Da cama, o Outro quis saber se estava tudo bem.&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;– Sim, já estou indo – respondeu Aquele, apressado. &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;span style="mso-spacerun: yes"&gt;&lt;/span&gt;– “Quem bate à minha porta tem que aceitar o que ofereço”. – Afinal, você quer ou não quer? – gritou impaciente.&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;– Precisava me refrescar &lt;span style="font-family:arial;"&gt;– se justificou.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Para não aborrecer o Outro, Aquele tomou logo o seu lugar na cama e se posicionou para agradá-lo. Antes, porém, lhe fez uma única exigência: apagar as luzes. E mesmo não se sentindo único, querido ou especial, se entregou sem demonstrar um laivo sequer de tristeza. O Outro então puxou para si o corpo delicado que se oferecia e, minutos depois, completamente saciado, caiu como um javali faminto que acaba de devorar uma plantação inteira de milhos. Seguiu-se um breve e incômodo silêncio, interrompido apenas quando o Outro se levantou e foi direto para o banho. Sozinho, perplexo diante do próprio abandono, Aquele fez que nada entendeu, mas estava lá, estampada em seu rosto, a sua profunda decepção. Logo ele que tinha tão viva, na memória, uma imagem de Mapplethorpe que sempre lhe causava comoção, a de um rapaz numa posição bastante vulnerável, à espera de ser penetrado ou abandonado depois de – adorava essa ambigüidade –, mas sabia que ela despertava nas pessoas mais risos, pelo ridículo da cena, do que compaixão. Aquele nunca riu daquela fotografia e a piedade que ela sempre lhe causou só não era maior da que agora sentia por si mesmo. No banheiro, uma ducha fresca deslizava agradavelmente pelo corpo do Outro, enquanto ele buscava na memória a letra inteira de “Dia Branco”. E bastava errar uma nota ou um verso da canção, para começar tudo de novo: &lt;i style="mso-bidi-font-style: normal"&gt;“...Se branco ele for, esse pranto... Esse pranto?... Ou esse tanto de amor?... Se você vier, pro que der e vier, comigo...”&lt;/i&gt;.&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Aquele, que se sentia agredido na carne e na alma, se lembrou novamente de “O Amante” e agora lhe vinha à cabeça um trecho inteiro do livro, vírgula por vírgula: “Não há sujeira, a sujeira está encoberta, tudo é levado pela torrente, pela força do desejo”. Repetia a si mesmo, na tentativa de não se arrepender do que fez. Mas não adiantou. Estava com raiva. Cansado de tanto desperdício de prazer sem ternura. Dos que se satisfazem e vão embora. De bocas estranhas, imundas, que beijam sem nenhuma paixão. De homens igualmente estranhos e imundos que, quase sempre, lhe ferem sem nada dizer. “Até quando vai ser assim, meu Deus? Até perder o gosto pelo prazer? Até não existir mais prazer?” – disse, dentro de si, cheio de revolta. E depois começou a se virar na cama tentando esmagar os próprios pensamentos e reter uma lágrima que insistia em brotar. &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;span style="mso-spacerun: yes"&gt;&lt;/span&gt;– Você não vai se lavar? – disse o Outro, saindo do banheiro. &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;A pergunta chegou Àquele atravessada, infeliz, como um desses desaforos que só machucam. “Por que não me perguntou ‘posso cuidar de você’? Lavar??? Por Deus!!! Como se eu fosse uma cueca velha. A sua cueca velha e encardida. Esse é o tipo de homem que eu recebo dentro de mim. Eu sou mesmo um idiota com i maiúsculo...” – e continuaria ainda se punindo em silêncio.&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;– Estou falando com você – interrompeu o Outro, confuso.&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;– Com licença. Vou tomar o meu banho – disse sublinhando o “meu banho”, entre seco e irônico.&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;O Outro não entendeu nada e nem se esforçou para fazê-lo, queria logo se espalhar na cama e dormir, dormir, dormir. Já embaixo do chuveiro, enquanto a água corria sem pressa, Aquele fechou os olhos e se imaginou dentro de uma incrível banheira, dessas de capa de revista, repleta de detergente. Odiaria, sobretudo, acordar no dia seguinte e ainda encontrar algum vestígio da baba viscosa do Outro. Do seu líquido seminal. “Me senti uma mercenária do sexo. Até elas devem receber mais carinho do que eu” – dramatizou. Enquanto isso, o Outro dormia pesado. E roncava. Alto. E era patética a sua cara de homem feliz, com a sua triste arrogância sigilosa. &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Aquele até reconhecia que o caráter urgente do sexo lhe facilitava alguns equívocos amorosos, mas dividir novamente a cama com o Outro não fazia o menor sentido, ultrapassava a sua tolerância à falta de carinho e gratidão para com as pessoas. Só lhe restava então uma única alternativa: sair dali imediatamente. E, em cinco minutos, não mais do que isso, ele ganhou as ruas de São Paulo outra vez. O vento agora acariciava o seu rosto. As pessoas passeavam felizes, ao seu lado. Ele próprio esquecera que era sexta-feira à noite. Que se chamava Paulo Ribeiro de Carvalho. Que uma cama macia e dois travesseiros o aguardavam, ali perto. Um &lt;span style="mso-ansi-language: PT; mso-bidi-font-weight: bold" lang="PT"&gt;golden retriever&lt;/span&gt;&lt;span lang="PT"&gt; &lt;/span&gt;também. E aquela sensação de alívio logo se transformou na alegria de saber-se livre do Outro. Pensou ainda em sair dançando. Ou entrar no Athenas e pedir um drinque. Ou um suco de melancia com gengibre e sem açúcar. E, em casa, agiu como se nada tivesse acontecido. Tomou um novo e demorado banho, vestiu o seu confortável pijama, entrou em seus sites de relacionamentos favoritos, consultou a agenda cultural para o final de semana, planejou almoçar com os amigos, diminuiu o ar condicionado... Sentiu-se exausto e adormeceu. E nem se lembrou de tomar o seu remédio para dormir.&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;span style="mso-spacerun: yes"&gt; &lt;/span&gt;&lt;span style="mso-tab-count: 1"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7336739474415173670-9065522593504323734?l=luisfabianoteixeira.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://luisfabianoteixeira.blogspot.com/feeds/9065522593504323734/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=7336739474415173670&amp;postID=9065522593504323734&amp;isPopup=true' title='20 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7336739474415173670/posts/default/9065522593504323734'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7336739474415173670/posts/default/9065522593504323734'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://luisfabianoteixeira.blogspot.com/2010/09/aquele-e-o-outro.html' title='AQUELE E O OUTRO'/><author><name>Luis Fabiano Teixeira</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00941421251880334721</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='31' src='http://4.bp.blogspot.com/-e8a0qyVvizk/TnSxA9WCdiI/AAAAAAAACGs/1YiAH7m1D8k/s220/msn.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://2.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TI6R3Zo4rgI/AAAAAAAABt4/aR41BkzuOvM/s72-c/VisArt_BLART_Collection-CLICK.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>20</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7336739474415173670.post-4865271999408095876</id><published>2010-09-01T11:50:00.000-07:00</published><updated>2010-09-15T11:16:50.970-07:00</updated><title type='text'>APOCALIPSE COLORIDO</title><content type='html'>&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TH6mNFGBCkI/AAAAAAAABtY/qKrzsbjY0ec/s1600/keith_haring_div.jpg"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 240px; DISPLAY: block; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5512025737583987266" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TH6mNFGBCkI/AAAAAAAABtY/qKrzsbjY0ec/s320/keith_haring_div.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TH6lrKbZEZI/AAAAAAAABtQ/UFJk5J19C2U/s1600/Kharing+1.jpg"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 240px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5512025154900267410" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TH6lrKbZEZI/AAAAAAAABtQ/UFJk5J19C2U/s320/Kharing+1.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TH6lgmqsVJI/AAAAAAAABtI/i-4cTyjRNHw/s1600/Kharing+2.jpg"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 240px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5512024973502076050" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TH6lgmqsVJI/AAAAAAAABtI/i-4cTyjRNHw/s320/Kharing+2.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Corram. Fica só até esta semana, em São Paulo, no Conjunto Nacional, a ótima &lt;span style="color:#ff0000;"&gt;Selected Works&lt;/span&gt;, de &lt;span style="color:#ff0000;"&gt;Keith Haring&lt;/span&gt;. Fui três vezes. É uma exposição compacta, mas nos apresenta muito bem esse artista norte-americano talentoso e carismático. Embora Haring não seja totalmente desconhecido nosso – ele já participou da Bienal de 83, em São Paulo, e pintou painéis em Ilhéus, na Bahia –, é a primeira vez que ganhamos uma retrospectiva de sua obra. A curadora Sharon Battat teve ainda a feliz ideia de presentear os visitantes com um livrinho charmoso chamado “The book of life”, sobre o qual falarei depois. A exposição, que já percorreu vários países, está tendo uma excelente repercussão de público e chega ao Rio, no final do mês. &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" /&gt;&lt;o:p&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Keith Haring nasceu em 1958, na Pensilvânia, e começou a desenhar muito cedo, incentivado pelo pai e inspirado em desenhos muito populares na época (lê-se Walt Disney). Mas foi em Nova York que a sua carreira de fato começou. Lá, conheceu e ficou amigo de uma série de artistas, entre eles Andy Warhol e Basquiat. Também influenciado por eles, direcionou o seu trabalho para uma pintura baseada principalmente na importância do traço. Em 1980, sua carreira ganhou um impulso inusitado e providencial. Ao desenhar em painéis publicitários cobertos por um papel preto e fosco, no metrô de Nova York, encontrou um público ávido por novidades e bastante receptivo à sua arte. Aliás, arte que iria se popularizar nas ruas de diversas cidades do mundo e faria escola, tempos depois. Nos anos 80, ganhou reconhecimento internacional e participou de várias exposições individuais e coletivas. Mesmo sob críticas, inaugurou a sua Pop Shop, no Soho, uma loja que vendia camisetas, brinquedos, pôsteres, bottons e ímãs de geladeira ilustrados com as suas imagens. Lamentavelmente, morreu de AIDS, aos 31 anos, em 1990. &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;o:p&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Acredito que, por não haver espaço suficiente para abrigar boa parte do seu acervo, vieram para o Brasil apenas os trabalhos mais significativos, além de alguns objetos pessoais do artista que ajudam a contar um pouco a sua breve, mas inspiradora trajetória de vida. A série “Apocalypse” (1988), o primeiro trabalho feito em parceria com o escritor &lt;em&gt;beat&lt;/em&gt; William Burroughs, é a minha favorita. Com imagens de santos ou obras renascentistas, convivendo no mesmo espaço com desenhos absurdos e irreverentes, as telas apresentam uma estética “suja”, própria da arte urbana e bastante comum nos anos 80. Outra série interessante e que agrada em cheio ao público infantil é “The story of red and blue”, com desenhos originais feitos para os filhos do galerista Hans Mayer. Para Haring, as crianças sabem uma coisa que a maioria das pessoas esqueceu: "Elas tem uma fascinação pelo seu dia a dia que é muito especial e que pode ser muito útil aos adultos se eles aprenderem a entendê-la e respeitá-la”.&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;o:p&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Sua paleta de cores é bastante variada, com destaque para os fluorescentes que estavam em moda na época. Essas cores vibrantes preenchem traços grossos de figuras humanas, em situações engraçadas ou mesmo expressando alguma espécie de denúncia. Para descansar um pouco o olhar, mas também provocar outros sentidos, a série “The Blueprint Drawings”, bastante erótica e em preto e branco, chama atenção para aqueles loucos anos 80 de liberdade sexual e ameaçados pela AIDS. Ceifado pela doença, numa época em que não existia o coquetel de remédios que permite aos soropositivos ter mais qualidade de vida, Haring, se estivesse vivo, veria o quanto contribuiu para tornar a street art aceita pelo exigente e controverso mercado de arte. Como brinde, os visitantes podem ainda levar para casa o “Livro da vida”, ao invés de um catálogo convencional. Nele há uma breve biografia do artista, depoimentos encorajadores de soropositivos e como se prevenir da doença. Os mais animados podem ainda sair da exposição com camisinhas, distribuídas gratuitamente pelo Ministério da Saúde. Vale a pena também ir ao mezanino para ver de perto as anotações dele, as polaroids, o seu tênis Nike e assistir aos dois vídeos, um deles feito aqui no Brasil. Quem curte os anos 80, como eu, deve ficar fascinado. Tudo nos remete a essa época deliciosamente exagerada. Ah, a entrada é franca. Então, divirtam-se!&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7336739474415173670-4865271999408095876?l=luisfabianoteixeira.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://luisfabianoteixeira.blogspot.com/feeds/4865271999408095876/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=7336739474415173670&amp;postID=4865271999408095876&amp;isPopup=true' title='5 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7336739474415173670/posts/default/4865271999408095876'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7336739474415173670/posts/default/4865271999408095876'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://luisfabianoteixeira.blogspot.com/2010/09/apocalipse-colorido.html' title='APOCALIPSE COLORIDO'/><author><name>Luis Fabiano Teixeira</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00941421251880334721</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='31' src='http://4.bp.blogspot.com/-e8a0qyVvizk/TnSxA9WCdiI/AAAAAAAACGs/1YiAH7m1D8k/s220/msn.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://2.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TH6mNFGBCkI/AAAAAAAABtY/qKrzsbjY0ec/s72-c/keith_haring_div.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>5</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7336739474415173670.post-5925070563985029617</id><published>2010-08-23T09:40:00.000-07:00</published><updated>2010-08-23T10:28:08.035-07:00</updated><title type='text'>NAS ASAS DA IMAGINAÇÃO</title><content type='html'>&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/THKmLQvaYgI/AAAAAAAABs4/HwiX211tiP0/s1600/O+escafandro.jpg"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 222px; DISPLAY: block; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5508648006630138370" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/THKmLQvaYgI/AAAAAAAABs4/HwiX211tiP0/s320/O+escafandro.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/THKlEuHnsDI/AAAAAAAABsw/_0q-TrM6y1E/s1600/o+escafandro+e+a+borboleta.jpg"&gt;&lt;/a&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;Só hoje me dei conta de que tenho assistido a uma infinidade de dramas. Pra mim, filmes com histórias tristes rendem roteiros mais elaborados, o que nem sempre é verdade, mas por ter inventado essa teoria maluca e, como seu único adepto (creio eu), tenho que honrá-la de alguma maneira. E haja lencinhos de papel! Sim porque, no final de cada um deles, quase sempre, me pego chorando. E não tenho o menor pudor em confessar isso. Vejam bem, apenas confessar rs. Foi assim com &lt;/strong&gt;&lt;strong&gt;“Philadelphia&lt;span style="FONT-FAMILY: 'Times New Roman'; mso-fareast-language: PT-BR; mso-bidi-language: AR-SA; mso-fareast-: PT-BRfont-family:'Times New Roman';" &gt;”&lt;/span&gt;&lt;span style="FONT-WEIGHT: normal; mso-bidi-font-weight: boldcolor:black;" &gt;,&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt; &lt;strong&gt;“Dançando no Escuro”, “Antes que Anoiteça”, “Gia”, “Frida”, “Mar Adentro” e muito recentemente “Cinema Paradiso”, “Vermelho Como o Céu” e o ótimo “O Escafandro e a Borboleta”, este último a motivação deste post. Lembro-me de uma vez, na faculdade, a professora de Literatura Inglesa ter passado o filme “Uma Lição de Vida”, com a ótima Emma Tompson. A história mexeu tanto comigo que precisei sair de fininho, no meio da sessão. Por pura vergonha de ser flagrado chorando. Com o excelente “O Escafandro e a Borboleta”, de &lt;span style="color:#333333;"&gt;Julian Schnabel,&lt;/span&gt; a experiência foi bem parecida. Embora não tenha derramado uma única lágrima, parei de assisti-lo diversas vezes e me questionei se, realmente, deveria fazê-lo. Tudo por conta do sofrimento extenuante do seu protagonista. Depois, cheguei à conclusão de que um filme que me faça ter esse tipo de questionamento já é um candidato natural a merecer a minha atenção, ainda que de forma indisciplinada. Então resisti e fui até o final.&lt;/strong&gt; &lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="color:#333333;"&gt;&lt;?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" /&gt;&lt;o:p&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;span style="color:#333333;"&gt;O começo do filme é um desafio ao espectador e logo vocês entenderão por que. Antes, porém, vamos ao roteiro, que, aliás, não é muito diferente de qualquer outro sobre doenças devastadoras ou pacientes em fase terminal. &lt;/span&gt;Jean-Dominique Bauby, interpretado por Mathieu Amalric, é editor da ELLE francesa e bastante apaixonado pela vida. Enquanto dirige seu carro, ao lado de um de seus filhos, sofre um AVC (acidente vascular cerebral). Apesar de manter-se lúcido, é acometido por uma terrível paralisia. Seu único movimento vem do olho esquerdo, o qual, através de piscadas, passará a se comunicar com as pessoas. Uma piscada corresponde a “sim” e duas a “não” (a câmera subjetiva também abre e fecha, nesses momentos. A mim causou muito incômodo). Esse simples método evoluirá para a indicação de letras, que por sua vez constituirão as palavras com as quais ele irá se comunicar melhor. O final nos reserva uma linda surpresa que tem a ver com o título do filme. Se você, assim como eu, também não sabia o que é um escafandro, vou facilitar a sua vida. Escafandro é uma espécie de armadura usada por mergulhadores. Nas forçosas alucinações de Jean-Do, ele se vê no fundo do mar paramentado com essa armadura, símbolo do seu imobilismo. Já a borboleta representa a sua imaginação que, como sabemos, já nasceu sem limites e pode ser tão bela quanto desejarmos. Mas o filme não tem só sofrimento, há também um pouco de humor nos gracejos em off do protagonista, o que lhe confere momentos pontuais de leveza.&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;o:p&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Sendo o diretor &lt;span style="color:#333333;"&gt;Julian Schnabel também artista plástico, a fotografia só poderia ser bela e bem cuidada. As imagens tanto em flashback quanto das fantasias de Jean-Do são maravilhosas. Com o perdão do trocadilho, verdadeiras pinturas. A trilha sonora também é tocante, sem parecer piegas. Tem uma música na voz do Bono Vox que me instiga garimpá-la, desde então. No entanto, o que mais me arrebatou foram as cenas que demonstram a relação afetuosa do protagonista com o seu pai. Quando ele termina de fazer a barba do pai, por exemplo, que é bastante idoso e está debilitado, o velhinho de 92 anos lhe confessa que sente muito orgulho dele. Essa lembrança irá confortá-lo, tempos depois, quando ele se encontra numa situação irrecuperável, prisioneiro do próprio corpo. “O reconhecimento do meu pai foi tão confortante e agora é ainda mais. Todos somos crianças. Todos precisamos de reconhecimento” – diz ele, em off. O telefonema do pai para ele, no hospital, interrompido às lagrimas, é também outro momento de forte emoção.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="color:#333333;"&gt;&lt;o:p&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="color:#333333;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Fazer um filme desses deve ser muito arriscado. Um salto sem rede e no escuro. Qualquer descuido pode levá-lo ao sentimentalismo barato. Embora esses temas comovam plateias, não dão garantias de que vão atingir o coração das pessoas. Muitas vão tirar lições preciosas, outras não verão nada demais, o que não quer dizer que sejam também insensíveis. A minha leitura, por exemplo, também não é das mais apaixonadas. Mas gostei bastante da ousadia do diretor, das interpretações dos atores e, sobretudo, da ideia de que uma imaginação inquieta é realmente uma força salvadora. É isso. Fiquem à vontade para revelar quais são os seus dramas favoritos. Vou dar um pulo em São Paulo. Então, deixo para fazer a ronda na bloguesfera, na volta. Abração!!!&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7336739474415173670-5925070563985029617?l=luisfabianoteixeira.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://luisfabianoteixeira.blogspot.com/feeds/5925070563985029617/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=7336739474415173670&amp;postID=5925070563985029617&amp;isPopup=true' title='8 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7336739474415173670/posts/default/5925070563985029617'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7336739474415173670/posts/default/5925070563985029617'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://luisfabianoteixeira.blogspot.com/2010/08/nas-asas-da-imaginacao.html' title='NAS ASAS DA IMAGINAÇÃO'/><author><name>Luis Fabiano Teixeira</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00941421251880334721</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='31' src='http://4.bp.blogspot.com/-e8a0qyVvizk/TnSxA9WCdiI/AAAAAAAACGs/1YiAH7m1D8k/s220/msn.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://4.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/THKmLQvaYgI/AAAAAAAABs4/HwiX211tiP0/s72-c/O+escafandro.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>8</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7336739474415173670.post-3528118917185557870</id><published>2010-08-16T14:45:00.000-07:00</published><updated>2010-08-17T07:02:28.590-07:00</updated><title type='text'>MICROCONTO</title><content type='html'>&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TGmyEyN8wZI/AAAAAAAABso/Mid9kGC3MJc/s1600/manequim+89.jpg"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5506127814706643346" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TGmyEyN8wZI/AAAAAAAABso/Mid9kGC3MJc/s320/manequim+89.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;MANEQUIM&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;Porque não cedeu às suas investidas sexuais, Valdomiro a roubou da vitrine e fez amor com ela.&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7336739474415173670-3528118917185557870?l=luisfabianoteixeira.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://luisfabianoteixeira.blogspot.com/feeds/3528118917185557870/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=7336739474415173670&amp;postID=3528118917185557870&amp;isPopup=true' title='13 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7336739474415173670/posts/default/3528118917185557870'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7336739474415173670/posts/default/3528118917185557870'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://luisfabianoteixeira.blogspot.com/2010/08/microconto.html' title='MICROCONTO'/><author><name>Luis Fabiano Teixeira</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00941421251880334721</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='31' src='http://4.bp.blogspot.com/-e8a0qyVvizk/TnSxA9WCdiI/AAAAAAAACGs/1YiAH7m1D8k/s220/msn.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://3.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TGmyEyN8wZI/AAAAAAAABso/Mid9kGC3MJc/s72-c/manequim+89.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>13</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7336739474415173670.post-3860367034272911564</id><published>2010-08-05T22:17:00.000-07:00</published><updated>2010-09-15T15:09:18.982-07:00</updated><title type='text'>SIMPLESMENTE SÓ</title><content type='html'>&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TFubKy_0jgI/AAAAAAAABsg/CjZXqws0bd8/s1600/a-single-man-poster-11.jpg"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 216px; DISPLAY: block; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5502161979553648130" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TFubKy_0jgI/AAAAAAAABsg/CjZXqws0bd8/s320/a-single-man-poster-11.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Sempre admirei o trabalho do estilista e agora diretor de cinema Tom Ford pela sua ousadia, senso estético refinado e, principalmente, pela sua “fome de beleza” em tudo. Assim que soube que ele dirigiria &lt;span style="color:#ff0000;"&gt;A Single Man&lt;/span&gt; (me recuso a usar o título em português), não o levei muito a sério. Tinha lido, há uns três anos, o livro homônimo de Christopher Isherwood, encontrado por acaso num sebo, e achei a narrativa terrivelmente lenta, embora o assunto me interessasse bastante. Era esperar pra ver, mas eu tinha quase certeza de que nem toda a sua criatividade o salvaria de um fiasco. Mas, para minha surpresa, ele não só se saiu um ótimo diretor, como o filme se revelou melhor que o livro. Sei que esse tipo de comparação é sempre injusto, mas não vamos nos ater a esse detalhe por enquanto.&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" /&gt;&lt;o:p&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;Na época do lançamento, que não faz tanto tempo assim, me recordo de ter lido críticas bastante mornas. Algumas pessoas reconhecendo apenas o ótimo aspecto visual do filme e alguns críticos muito impacientes com a lentidão da trama. No entanto, todos concordaram numa coisa, a péssima tradução brasileira para o título. Um Homem Solitário foi rebatizado aqui de “Direito de Amar”. Em Portugal também não foi diferente, os lusos chamaram o filme de &lt;span style="FONT-FAMILY: 'Times New Roman'; mso-fareast-language: PT-BR; mso-bidi-language: AR-SA; mso-fareast-: PT-BRfont-family:'Times New Roman';" &gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;“Um Homem Singular”&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;. Nenhum dos dois reflete a essência da história, a solidão imposta pela perda de um amor (no caso, entre homossexuais), apenas serviu para reafirmar o preconceito diante do assunto. Broncas à parte, vamos ao roteiro que é de uma simplicidade absurda: um dia na vida do cinquentão George (interpretado pelo excelente ator inglês Colin Firfh), um professor de literatura de uma universidade da Califórnia, que passa meses sofrendo pela perda do companheiro, morto num terrível acidente de carro, em 1962. O filme vai o tempo todo fazer essa ponte entre passado e presente, entre os momentos bacanas que os dois viveram juntos e o estrago que a ausência de um causa na vida do outro. O diferencial fica por conta da interpretação brilhante de Firfh que não precisou de nenhum artifício extra para tornar crível o seu personagem. É um dos melhores trabalhos de interpretação já vistos nos últimos tempos, sem dúvida. Todo focado no lado psicológico, mas sem exageros. E o mais curioso: num filme sem uma única curva dramática. Totalmente linear. Até bonito demais. Um editorial de moda em movimento. &lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;o:p&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;O verbal é radicalmente superado pela imagem. Começando pela fotografia que, como era de se esperar, é extremamente linda. Os figurinos, que foram muito aguardados também, são impecáveis. Os ternos, por exemplo, são todos bem cortados, enquanto os óculos e suéters no melhor estilo &lt;em&gt;geek&lt;/em&gt; dão um charme todo especial ao vestuário masculino. Há ainda referências visuais à atriz Brigitte Bardot e uma trilha sonora pra lá de sofisticada. E quem achava que Tom Ford esqueceria o seu lado “hot”, que o tornou mundialmente conhecido, se enganou também. A aparição relâmpago do modelo Jon Kotajarena, interpretando Carlos, um espanhol que por um momento tenta seduzir George, não deixa dúvidas de que o diretor abriria espaço também para provocar a libido de meninos e meninas. Tudo muito cool, poético e, principalmente, delicado. &lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;o:p&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;Podemos abordar duas questões diferentes: as pessoas estão abertas a uma experiência mais contemplativa, a partir de um filme que é essencialmente &lt;span style="FONT-FAMILY: 'Times New Roman'; mso-fareast-language: PT-BR; mso-bidi-language: AR-SA; mso-fareast-: PT-BRfont-family:'Times New Roman';" &gt;“&lt;/span&gt;cult”, no meio de tantos e imbatíveis &lt;em&gt;blockbusters?&lt;/em&gt; Queria Tom Ford dar um recado à comunidade gay para que se pense menos em relações flutuantes e mais em afeto, mas sem se parecer panfletário? Eu mesmo só consegui pensar numa coisa, na forma como George encara a sua finitude diante do espelho, ora com coragem, ora pateticamente hesitante, como convém a pessoas frágeis. Ou simplesmente na ideia de morrer. Por amor.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7336739474415173670-3860367034272911564?l=luisfabianoteixeira.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://luisfabianoteixeira.blogspot.com/feeds/3860367034272911564/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=7336739474415173670&amp;postID=3860367034272911564&amp;isPopup=true' title='12 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7336739474415173670/posts/default/3860367034272911564'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7336739474415173670/posts/default/3860367034272911564'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://luisfabianoteixeira.blogspot.com/2010/08/profunda-solidao.html' title='SIMPLESMENTE SÓ'/><author><name>Luis Fabiano Teixeira</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00941421251880334721</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='31' src='http://4.bp.blogspot.com/-e8a0qyVvizk/TnSxA9WCdiI/AAAAAAAACGs/1YiAH7m1D8k/s220/msn.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://1.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TFubKy_0jgI/AAAAAAAABsg/CjZXqws0bd8/s72-c/a-single-man-poster-11.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>12</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7336739474415173670.post-4536104731210603267</id><published>2010-07-25T16:09:00.001-07:00</published><updated>2010-07-28T14:23:04.539-07:00</updated><title type='text'>UM BORDEL CUBANO</title><content type='html'>&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TEzIKpHUwoI/AAAAAAAABsY/Y2BT2_4di5c/s1600/Cuba_Havana.jpg"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 240px; DISPLAY: block; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5497989330273354370" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TEzIKpHUwoI/AAAAAAAABsY/Y2BT2_4di5c/s320/Cuba_Havana.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;Já, há algum tempo, eu queria contar essa história, mas, pela impossibilidade de atestar a sua veracidade, fui sempre adiando, mas nunca a esqueci. Como acabei de assistir ao ótimo &lt;em&gt;&lt;span style="FONT-STYLE: normal; mso-bidi-font-style: italic"&gt;&lt;span style="color:#ff0000;"&gt;Sexo, Histórias Y Cuentos de Cuba&lt;/span&gt;, de Ricardo Figueredo Oliva, achei que esta seria uma excelente oportunidade, afinal o documentário traz também um relato muito comovente e parecido com um que ouvi, um dia, numa padaria, no centro de Santos. Muitos não devem saber, mas em Santos existe uma rua que é famosa por suas prostitutas, a General Câmara. Dizer por aqui que alguma garota é da “General” causa uma enorme confusão. Claro que lá tem também outro tipo de comércio, mas é aquela história, fez a fama... Um dia, parei para tomar um cafezinho por ali, numa padaria bem simples, dessas com azulejos antigos nas paredes. Passou na rua uma dessas “meninas” (de vida fácil?), provavelmente voltando do serviço e todos os marmanjos ficaram de boca aberta. Era uma mulata altona, vistosa, se parecia mais com aquelas mulheres dos quadros do Di Cavalcanti do que com a Bebel. Pois bem, a mulata sumiu na paisagem, depois de vários comentários incentivadores do tipo "gostosa!" ou "puta mulherão". Quando o assunto parecia ter morrido ali, eis que um senhor, bem pitoresco, nos surpreendeu com esta: “As &lt;em&gt;jineteras&lt;/em&gt; brasileiras não chegam aos pés de Glorita”. Ji o quê??? Ainda que o atendente me alertasse que aquele senhor, que era cubano, não era nenhum exemplo de sanidade mental, quis saber quem era a tal Glorita. Adoro gente, vocês sabem. Os nomes e outros detalhes eu fui inventando porque minha memória também não é de ferro.&lt;/span&gt;&lt;/em&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;em&gt;&lt;span style="FONT-STYLE: normal; mso-bidi-font-style: italic"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/em&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;em&gt;&lt;span style="FONT-STYLE: normal; mso-bidi-font-style: italic"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;A primeira coisa que me chamou atenção foi o próprio Seu Martín. Um cubano fora de Cuba, pelo menos pra mim, é tão raro quanto uma onça pintada passeando na Paulista. Ele me disse que, quando morava na ilha, conheceu uma moça chamada Glorita, uma “&lt;em&gt;refrescante paisaje del placer&lt;/em&gt;”, com seus vinte e poucos anos. Que tinha um corpo esculpido pelo “&lt;em&gt;diablo&lt;/em&gt;”. Dizia assim mesmo, com intensidade e gosto em usar aquelas palavras. Essa moça teria se encantado por um lutador de boxe famoso e ambos viveram, num certo período, as mil delícias do amor e do sexo. Pareciam uma “&lt;em&gt;pareja perfecta&lt;/em&gt;”. Mas a gente sabe que Cuba é também uma ferida aberta no mundo, que embora a educação, a saúde e a música sejam ótimas por lá, existem também milhares de problemas de ordem política, econômica e social. E mesmo Glorita sendo amantíssima do seu lutador, ela queria se casar com ele com tudo que tinha direito. O que ela fez então? Bingo!!! Isso mesmo. Deitava e rolava com os turistas, à luz do dia, num hotel quatro estrelas, acreditando que ninguém nunca descobriria o seu ofício secreto. O fato é que uma vizinha, que também estava de olho no seu homem, descobriu tudo e a desmascarou. Vou encurtar. Aconteceu o flagra e Glorita teve até que atravessar uma famosa praça de Havana enrolada num lençol, deixando para trás uma turma raivosa que lhe dizia as maiores barbaridades. Aquela história do “taca pedra na Geni” que a gente tanto conhece. O problema maior não era nem o que ela fazia, às escondidas, porque a prostituição em Cuba, de uma forma ou de outra, sempre esteve às barbas de Fidel, o que pegou mesmo foi o fato dela ter “manchado” a imagem de um herói nacional. E desonrar um herói em Cuba é coisa muito séria. O tal lutador teria até perdido uma luta importante por causa disso. Mas o que mais me chocou é que Glorita já teria sido cafetinada pela própria mãe para comprar um vestido de debutante. Um relato parecido consta no documentário supracitado, uma menina de doze anos tomou a decisão de ir pra cama com um homem de 48, para comprar o seu material escolar. Pra ela tudo não passou de “uma troca”. Forte, não? O documentário está disponível no You Tube.&lt;?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" /&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/em&gt;&lt;/p&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;em&gt;&lt;span style="FONT-STYLE: normal; mso-bidi-font-style: italic"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;Tenho muita vontade de conhecer Cuba, principalmente aquela famosa escola de Cinema, acho que lá deve ter uma energia bacana, muito parecida com a que senti em Santo Amaro da Purificação, na Bahia, em fevereiro. E depois adorei também “Antes que Anoiteça” (livro e filme), sobre o escritor Reinaldo Arenas, “Trilogia Suja de Havana”, de Pedro Juan Gutiérrez e o açucarado “Morango e Chocolate”, que revejo sempre que posso, e tem ainda aquele CD incrível da Omara Portuondo com a Bethânia... Bem, recomendo todos. E vocês tem vontade de conhecer Cuba também? E o que acham de Fidel Castro? Ditador implacável ou velhinho generoso? Fiquem à vontade para deixar suas impressões. É isso. Tenham todos uma ótima semana. Abração!!! P.S. A linda imagem que encontrei num site dinamarquês, infelizmente sem crédito, se refere tão-somente à Havana.&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/em&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7336739474415173670-4536104731210603267?l=luisfabianoteixeira.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://luisfabianoteixeira.blogspot.com/feeds/4536104731210603267/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=7336739474415173670&amp;postID=4536104731210603267&amp;isPopup=true' title='11 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7336739474415173670/posts/default/4536104731210603267'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7336739474415173670/posts/default/4536104731210603267'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://luisfabianoteixeira.blogspot.com/2010/07/um-bordel-cubano.html' title='UM BORDEL CUBANO'/><author><name>Luis Fabiano Teixeira</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00941421251880334721</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='31' src='http://4.bp.blogspot.com/-e8a0qyVvizk/TnSxA9WCdiI/AAAAAAAACGs/1YiAH7m1D8k/s220/msn.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://1.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TEzIKpHUwoI/AAAAAAAABsY/Y2BT2_4di5c/s72-c/Cuba_Havana.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>11</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7336739474415173670.post-2445435132076954877</id><published>2010-07-20T02:17:00.001-07:00</published><updated>2010-07-24T14:35:03.926-07:00</updated><title type='text'>UMA AMIZADE SINCERA E CANINA</title><content type='html'>&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TEtbtiA5xxI/AAAAAAAABrw/27R0mgcAd2o/s1600/Pretinha+3.jpg"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 240px; DISPLAY: block; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5497588607918655250" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TEtbtiA5xxI/AAAAAAAABrw/27R0mgcAd2o/s320/Pretinha+3.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TEtbcFuzN8I/AAAAAAAABro/g2KcD7fyhpY/s1600/Pretinha+2.jpg"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 240px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5497588308268758978" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TEtbcFuzN8I/AAAAAAAABro/g2KcD7fyhpY/s320/Pretinha+2.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TEtbDGMYjGI/AAAAAAAABrg/0PhvXUJx4tE/s1600/Pretinha+1.jpg"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 240px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5497587878896110690" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TEtbDGMYjGI/AAAAAAAABrg/0PhvXUJx4tE/s320/Pretinha+1.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TEVp5eLwZiI/AAAAAAAABqY/AT4ZMuHvWXs/s1600/Pretinha+4.jpg"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 240px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5495915356351391266" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TEVp5eLwZiI/AAAAAAAABqY/AT4ZMuHvWXs/s320/Pretinha+4.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="font-family:Verdana;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Existe um dia do Amigo, né? Eu até sabia, claro, mas nunca me lembrava exatamente da data. Mal acordei e já estava recebendo algumas mensagens de amigos queridos, daí vim aqui correndo escrever este post que é todo dedicado à Amizade. “Não quero ficar em falta com ninguém, mas como vou fazer isso?” – foi a primeira coisa que pensei. Minutos depois, a Pretinha se lançou aos meus pés e praticamente exigiu a homenagem. Então é o que faço. Quem é a Pretinha??? Bem, essa história eu conto pra vocês agora.&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="font-family:Verdana;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Em setembro do ano passado, perdemos o nosso akita Shiro, foi uma dor imensa para toda a família, estávamos juntos há mais de doze anos, éramos companheiros inseparáveis. Quem já teve um husky ou akita sabe do que estou falando. Esses cães parecem lobos, mas são também muito carinhosos e dependentes. Como se a nossa tristeza fosse muito grande – eu não tenho o menor pudor em confessar isso – decidimos não criar mais animal algum. Nada. Nem peixinho de aquário. Vivemos aquele luto com muita dificuldade, a minha mãe ficou até deprimida. Mas, por uma dessas providências divinas, a nossa cadelinha Pretinha veio parar em nossa casa. Eu costumo brincar que ela saiu direto de um daqueles contos sofridos do Charles Dickens. Num final de tarde de novembro, quando chovia bastante, minha mãe ouviu um barulho na garagem. Chegando lá, deu de cara com uma cadelinha tremendo, implorando silenciosamente por um lugar para passar a noite e um prato de comida. O pêlo todo detonado, tão magrinha a coitada, o que me fez lembrar imediatamente da Baleia de Vidas Secas. O que fazer? Por mais que partisse o nosso coração, não queríamos. Do outro lado da rua, crianças em coro imploravam: “Deixa, tia! Deixa! Ela não tem pra onde ir”. E aquele olhar súplice dela? Parece uma novelinha, eu sei, mas é verdade. Precisávamos escondê-la do meu pai. Arrumamos um lugar quentinho, demos comida, fizemos um pouco de carinho, mas tudo muito comedido, para não nos afeiçoarmos demais. Sempre com a promessa de que no dia seguinte ela procurasse um outro abrigo. Não vou me alongar, mesmo porque vocês já entenderam tudo, ela foi ficando e da garagem ganhou o quintal, a casa, o meu ateliê, enfim, as nossas vidas. Hoje nos enche de alegria e pequenos aborrecimentos também. Na escolha do nome, eu saí vencedor. Pensei na “Negrinha” de Monteiro Lobato, porque acho esse conto, apesar de triste, muito tocante e combinava com a história de abandono dela, mas sugeri Pretinha porque, além de óbvio, é carinhoso.&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style="font-family:Verdana;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt; Pegou. &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="font-family:Verdana;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Mesmo estando há pouco tempo conosco, ela já coleciona aquelas histórias divertidas de cães. Vou contar algumas. Não faz muito tempo. Era um sábado lindo, agradável, ensolarado. Acordei com um barulho estranho, um piadinho na área de serviço. Fui logo ver o que era. A danada havia encurralado um pobre pardal no cantinho da mesa de passar. Queria abocanhá-lo de qualquer jeito, em represália ao fato dos passarinhos filarem sempre a sua comida. Eles vivem se provocando. Quando um rouba um grão de arroz ou bebe da sua água, ela sai correndo atrás, furiosa. Promete vingança e até hoje não me perdoou por eu ter livrado a cara daquele pardalzinho. Logo eu que escrevi uma peça no ano passado sobre pássaros. Eu é que não tolero os seus crimes! Na madrugada do último sábado, ela me acordou arranhando a porta do meu quarto. Abri com aquela cara de poucos amigos, indiquei o tapete e exigi silêncio. Ao despertar, horas depois, ela estava nos pés da minha cama, em cima do meu cobertor. Até pensei em cortar relações para sempre rs. Esta semana criou uma enorme confusão também. Ao subir com um osso desses de pet shop no nosso sofá, a minha cunhada lhe deu algumas palmadas. Vejam bem, não foi um espancamento, palmadas leves, para educá-la. Mesmo assim, ela se sentiu tão ofendida, tão humilhada, que preferiu “fugir”. Foi aquele desespero. Meia hora depois, saiu do quartinho de despejo do meu pai, toda orgulhosa, como se nada tivesse acontecido, fazendo o maior charme para não voltar pra casa. Mas também não pensou duas vezes em aceitar um bom pedaço de linguiça. Essa é a nossa Pretinha.&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="font-family:Verdana;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Um feliz dia do Amigo pra todos. Abração!&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7336739474415173670-2445435132076954877?l=luisfabianoteixeira.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://luisfabianoteixeira.blogspot.com/feeds/2445435132076954877/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=7336739474415173670&amp;postID=2445435132076954877&amp;isPopup=true' title='17 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7336739474415173670/posts/default/2445435132076954877'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7336739474415173670/posts/default/2445435132076954877'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://luisfabianoteixeira.blogspot.com/2010/07/uma-amizade-sincera-e-canina.html' title='UMA AMIZADE SINCERA E CANINA'/><author><name>Luis Fabiano Teixeira</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00941421251880334721</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='31' src='http://4.bp.blogspot.com/-e8a0qyVvizk/TnSxA9WCdiI/AAAAAAAACGs/1YiAH7m1D8k/s220/msn.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://1.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TEtbtiA5xxI/AAAAAAAABrw/27R0mgcAd2o/s72-c/Pretinha+3.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>17</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7336739474415173670.post-3446933209298367930</id><published>2010-07-16T11:57:00.000-07:00</published><updated>2010-07-20T11:55:44.358-07:00</updated><title type='text'>O INVERNO DE AMAR</title><content type='html'>&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TECwvsm5sYI/AAAAAAAABqQ/mFjvT6aQD80/s1600/Winter+2010+46.jpg"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 240px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5494585878866669954" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TECwvsm5sYI/AAAAAAAABqQ/mFjvT6aQD80/s320/Winter+2010+46.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TECwg9TYCtI/AAAAAAAABqI/Up4Om8V6GVA/s1600/Winter+2010+47.jpg"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 240px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5494585625650137810" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TECwg9TYCtI/AAAAAAAABqI/Up4Om8V6GVA/s320/Winter+2010+47.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TECwDg7bmUI/AAAAAAAABp4/-QreflDsoMQ/s1600/winter+2010+48.jpg"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 240px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5494585119817308482" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TECwDg7bmUI/AAAAAAAABp4/-QreflDsoMQ/s320/winter+2010+48.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TECvyAHddlI/AAAAAAAABpw/eusJWre4SO8/s1600/winter+2010+50.jpg"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 240px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5494584818951616082" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TECvyAHddlI/AAAAAAAABpw/eusJWre4SO8/s320/winter+2010+50.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TECvclWGijI/AAAAAAAABpo/W3jCcWYLtQs/s1600/winter+2010+54.jpg"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 240px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5494584450988018226" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TECvclWGijI/AAAAAAAABpo/W3jCcWYLtQs/s320/winter+2010+54.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TECvLquW3rI/AAAAAAAABpg/NMtS8ejjoyE/s1600/winter+2010+59.jpg"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 240px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5494584160374152882" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TECvLquW3rI/AAAAAAAABpg/NMtS8ejjoyE/s320/winter+2010+59.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TECuzhffRqI/AAAAAAAABpY/6vyQTRCu8Bk/s1600/winter+2010+51.jpg"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 240px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5494583745579009698" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TECuzhffRqI/AAAAAAAABpY/6vyQTRCu8Bk/s320/winter+2010+51.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;Eu não sei como o conto “Days of wine and roses” (&lt;span style="color:#ff0000;"&gt;Dias de vinho e rosas&lt;/span&gt;), do escritor Silviano Santiago, veio parar nas minhas mãos, mas isso também é o que menos importa, o fato é que gostei tanto do texto que não resisti em indicá-lo a vocês como leitura de inverno. Aqui no Guarujá está chovendo bastante, como mostram as imagens que fiz, ontem, na Praia das Pitangueiras. E foi depois desse dia surpreendente, de passear no calçadão vazio, embaixo de chuva e muito vento, quando até ajudei um esportista corajoso a colocar no mar o seu equipamento de &lt;em&gt;kitesurf&lt;/em&gt;, que se deu o meu encontro com esse texto maravilhoso. &lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;A cópia do conto estava entre as minhas revistas antigas – o que me levou a encontrá-lo por acaso – e foi tirada do livro “Os Cem Melhores Contos Brasileiros do Século”. Não tenho a menor ideia de quem a teria me presenteado, mas, seja lá quem for agradeço imensamente. &lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;Pesquisando na internet, descobri que o conto foi inspirado numa faixa homônima do disco &lt;span style="color:black;"&gt;&lt;span style="color:#ff0000;"&gt;Keith Jarrett no Blue Note&lt;/span&gt;, um CD de jazz que eu também adorei. Narrado em segunda pessoa, o que confere ao texto aquele tom saboroso de conversa entre amigos, ele trata basicamente sobre memória, mas não como Proust que tinha aquela obsessão em reconstruí-la. O recordar em “Dias de vinho e rosas” tem um quê de trágico, melancólico, invernal mesmo. E não poderia ser diferente, o que motiva a lembrança do personagem não é um biscoito que se mergulha num chá, mas, sim, um bate-papo com um ex-amante. Ele acorda numa madrugada fria de inverno e, sentado numa poltrona, de frente para uma janela, se lembra de uma conversa banal que teve ao telefone com Roy, um americano com quem dividiu a cama por seis anos e não o vê há quinze. A partir daí, emergem várias sensações desconfortáveis, próprias de rompimentos mal resolvidos.&lt;?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" /&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="color:black;"&gt;&lt;o:p&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="color:black;"&gt;Dito assim, à queima roupa, parece muito comum, até sem graça, mas não é. O conto está cheio de pequenos mistérios e para desvendá-los é preciso, pelo menos, uma segunda leitura. E não tenham medo de “&lt;/span&gt;chegar mais perto e contemplar as palavras”, para lembrar Drummond, são elas que nos conduzem a um ótimo desfecho, que não é tão revelador, já adianto, mas também não deixa de nos surpreender. Até prefiro esses finais mais epifânicos àqueles com revelações fantásticas. A imagem utilizada para simbolizar a “presença” incômoda do ex-amante, na vida do personagem, é perfeita: &lt;span style="color:#ff0000;"&gt;“A poltrona é velha e pouco cômoda. Está encardida pelo uso. Ela não combina com você. Você não combina com ela”&lt;/span&gt;. Também nunca tinha lido um texto com um narrador tão ambíguo. Dependendo do momento, ele pode ser confundido com um amigo íntimo, um analista, a consciência do personagem e, no finalzinho, até com o próprio escritor brincando num exercício de metalinguagem. Sem contar os tempos verbais passado/presente que se alternam o tempo inteiro. Mas o melhor de tudo é que o texto é leve, poético, de fácil compreensão. No final, fica bem divertido, o leitor se sente o próprio Sherlock Holmes rs. Não vou contar como termina, claro, mas o que posso adiantar é que o final tem a ver com a resposta para pergunta &lt;span style="color:#ff0000;"&gt;“Ficarei eternamente tirando água do poço com os baldes da memória?”&lt;/span&gt;, que o personagem se faz, logo no começo. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;o:p&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;Além de toda a beleza do texto, de frases como &lt;span style="color:#ff0000;"&gt;“As árvores nuas são paus secos cinzentos e amedrontadores”&lt;/span&gt;, &lt;span style="color:#ff0000;"&gt;“Você pensa agora que o telefone é uma forma de encontrar uma pessoa sem verdadeiramente encontrá-la”&lt;/span&gt; ou a mais chocante &lt;span style="color:#ff0000;"&gt;“Ele serviu para me tirar a p.... dos colhões como um fazendeiro ordenha uma vaca leiteira”&lt;/span&gt;, enfim, depois de passada a euforia da descoberta do conto, fiquei pensando comigo, &lt;span style="FONT-FAMILY: 'Times New Roman'; mso-fareast-language: PT-BR; mso-bidi-language: AR-SA; mso-fareast-: PT-BRfont-family:'Times New Roman';" &gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;“&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;tenho três amigos na mesma situação do personagem: ex-amores que são como imensas poltronas velhas e encardidas em suas salas (vidas). Um quer a todo custo reformar a sua, não abre mão, os outros ainda não sabem se encaram um estofamento novo num modelo antigo ou se se desfazem delas de uma vez&lt;span style="FONT-FAMILY: 'Times New Roman'; mso-fareast-language: PT-BR; mso-bidi-language: AR-SA; mso-fareast-: PT-BRfont-family:'Times New Roman';" &gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;”&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;. A minha sugestão não deixa de ser também sustentável: doar para quem queira. Desapego total. E vocês o que acham? Bem, por hoje é só. Um ótimo final de semana a todos! Abração!!!&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7336739474415173670-3446933209298367930?l=luisfabianoteixeira.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://luisfabianoteixeira.blogspot.com/feeds/3446933209298367930/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=7336739474415173670&amp;postID=3446933209298367930&amp;isPopup=true' title='20 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7336739474415173670/posts/default/3446933209298367930'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7336739474415173670/posts/default/3446933209298367930'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://luisfabianoteixeira.blogspot.com/2010/07/inverno.html' title='O INVERNO DE AMAR'/><author><name>Luis Fabiano Teixeira</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00941421251880334721</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='31' src='http://4.bp.blogspot.com/-e8a0qyVvizk/TnSxA9WCdiI/AAAAAAAACGs/1YiAH7m1D8k/s220/msn.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://2.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TECwvsm5sYI/AAAAAAAABqQ/mFjvT6aQD80/s72-c/Winter+2010+46.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>20</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7336739474415173670.post-2497558956097154566</id><published>2010-07-06T15:32:00.000-07:00</published><updated>2010-07-08T09:10:34.000-07:00</updated><title type='text'>SOBRE O CÉU DE SUELY</title><content type='html'>&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TDOvtVWNncI/AAAAAAAABpQ/UQxfoK2yBjY/s1600/O+C%C3%A9u+de+Suely+2.jpg"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 240px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5490925564054052290" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TDOvtVWNncI/AAAAAAAABpQ/UQxfoK2yBjY/s320/O+C%C3%A9u+de+Suely+2.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TDOvdHFbKpI/AAAAAAAABpI/hIh4q_Wwz2c/s1600/O+C%C3%A9u+de+Suely.jpg"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 240px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5490925285347633810" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TDOvdHFbKpI/AAAAAAAABpI/hIh4q_Wwz2c/s320/O+C%C3%A9u+de+Suely.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;“O Céu de Suely” é um daqueles filmes brasileiros que, aparentemente, parecem repetitivos, no máximo uma versão ao contrário do migrante nordestino que tenta a sorte no Sul Maravilha, mas basta um olhar mais curioso para descobrirmos verdadeiras preciosidades. Começando pelo título, que já é bastante poético, inspirado na música “Lucy in the sky with diamonds”, dos Beatles, e que sugere uma espécie de Paraíso que só existe no imaginário da protagonista. Um filme repleto de intencionalidades, com referências a Wim Wenders e Jim Jarmusch e corajoso por abordar um tema incomum no nosso cinema: pessoas que se sentem estrangeiras no seu próprio país.&lt;?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" /&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;o:p&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;Suely é o nome de “guerra” de Hermila, o mesmo da atriz que a interpreta, Hermila Guedes. Aos 21 anos, ela deixa São Paulo com um filho nos braços, em direção à sua cidade natal, Iguatu, no sertão cearense, com a esperança de construir lá uma nova vida com o marido. Detalhe, ele só iria pra lá depois. O reencontro dela com a cidade, que guarda ainda várias de suas memórias, é bem complicado. Ela não se sente adaptada à nova realidade e por isso está sempre com um olhar no vazio. Para sobreviver e ajudar a avó Rosário, que a recebe num misto de incômodo e alegria, ela precisa fazer alguns biscates, um deles é vender uma rifa de wisky vagabundo, o que só contribui para sua insatisfação. O reencontro com um antigo amor, Luis Edivan, interpretado pelo excelente João Miguel, aparece também como a possibilidade de fazê-la esquecer o marido, que nunca retornaria a Iguatu. Mesmo assim, por desespero, ela toma uma decisão radical: “vender o próprio corpo” e fugir. A ideia é se rifar, oferecendo aos homens da cidade uma “noite no paraíso”, e, com o dinheiro, comprar uma passagem para o lugar mais longe do Brasil. E a reação das pessoas? Bem, aí tem que assistir pra saber. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;o:p&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;Apesar do cenário já gasto em filmes nacionais – lugares pitorescos à beira de alguma BR esburacada, país afora – de uma estética também já empobrecida, sem novidades na fotografia e da trilha propositadamente brega, os diretores Karim Ainouz e Marcelo Gomes foram bem-sucedidos ao apostarem tudo num roteiro intimista. Sem diálogos impactantes, pelo contrário, são bastante simples, o filme também “conversa” com “Paris Texas” e “Down by Law”, filmes com a mesma pegada e que fizeram sucesso nos anos 80, mas “O Céu de Suely” só é o que é por conta da atuação brilhante de Hermila Guedes. É muito mais difícil para um ator fazer coisas simples, porque recai sobre ele toda a responsabilidade de transformar pequenas pedras em verdadeiros diamantes. E é exatamente o que o seu papel lhe permite. &lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;o:p&gt;&lt;strong&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;o:p&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;Existem também outros aspectos interessantes que merecem a nossa atenção, mas eu destacaria pelo menos dois: como os bens de consumo contribuem para a ideia do “socialmente aceito” e como o corpo ganha uma dimensão “sagrada”, nesses lugares de extrema pobreza. Possuir uma geladeira ou uma moto, por exemplo, é ainda, por incrível que pareça, sinônimo de status, nesses lugares. Isso fica claro, logo no começo do filme, no diálogo de Suely e Ivonete: &lt;em&gt;“Comprou essa moto, foi? / Emprestada, pra botar banca pra sobrinha”&lt;/em&gt;. Isso, em parte, explica também o fato dessas pessoas serem tão corrompidas pelos políticos, em épocas de eleições. Por outro lado, “vender” o próprio corpo para uma noite de prazer é motivo de grande choque. Um paralelo oportuno me ocorreu agora. Vender o próprio voto em troca de uma dentadura, uma caixa d´água, etc, é ilegal, mas socialmente aceito, vender o próprio corpo não. Na visão de dona Rosário, a neta se igualou ao descartável wisky vagabundo e, no “exílio interior” da protagonista, cuja geração é bastante vulnerável à dor, tudo se torna confuso. Só o seu corpo, onde quer que ele esteja, é o lugar da sua felicidade. Se ela de fato existir. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7336739474415173670-2497558956097154566?l=luisfabianoteixeira.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://luisfabianoteixeira.blogspot.com/feeds/2497558956097154566/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=7336739474415173670&amp;postID=2497558956097154566&amp;isPopup=true' title='11 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7336739474415173670/posts/default/2497558956097154566'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7336739474415173670/posts/default/2497558956097154566'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://luisfabianoteixeira.blogspot.com/2010/07/sobre-o-ceu-de-suely.html' title='SOBRE O CÉU DE SUELY'/><author><name>Luis Fabiano Teixeira</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00941421251880334721</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='31' src='http://4.bp.blogspot.com/-e8a0qyVvizk/TnSxA9WCdiI/AAAAAAAACGs/1YiAH7m1D8k/s220/msn.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://4.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TDOvtVWNncI/AAAAAAAABpQ/UQxfoK2yBjY/s72-c/O+C%C3%A9u+de+Suely+2.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>11</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7336739474415173670.post-767515139448547917</id><published>2010-07-05T04:33:00.000-07:00</published><updated>2010-09-19T10:26:48.313-07:00</updated><title type='text'>SER É A QUESTÃO</title><content type='html'>&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TDHDGnKu3sI/AAAAAAAABo8/v-amO5ud__8/s1600/DSC01626.JPG"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 264px; DISPLAY: block; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5490383939101974210" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TDHDGnKu3sI/AAAAAAAABo8/v-amO5ud__8/s320/DSC01626.JPG" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;Momento cabotino. Achei tão bonito o texto que o Eduardo Araújo, do blog Revide, escreveu sobre o meu trabalho que o reproduzo aqui, com alguma vaidade rs.&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;em&gt;"Letras que colidem sem nunca formar palavras, sem formar frases, sem dar o texto, e no entanto, tudo está lá. A tensão que comprime esse ó central, núcleo atômico para elétrons-letras a orbitar em seu eixo. Gosto desse 'redemunho rosiano', esse ó jocoso e erótico para qual tudo se converte. Gosto desse é-vermelho que soa bonito na palavra 'poeta', preterido acento agudo que ele pôs para fazer o verbo ser. Gosto desta hipótese de poesia que se concretiza na diversidade de tipos/fontes que se encontram e se atravessam, aglutinadas, vivas, pulsantes. É. Como coisa que se move, as potencialidades todas de dizer no caos das letras-fonemas inquietas a se movimentarem. Pop, preto no branco, divertido, instigante. É. Preciso que meus escritos façam juz ao quadro puzzle-poético do Luis Fabiano Teixeira".&lt;/em&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;Eduardo, tenho certeza de que esse quadro-poema ficará lindo em qualquer lugar que você escolha para ele. Volto já já. Abração a todos e que tenhamos uma semana poética!&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7336739474415173670-767515139448547917?l=luisfabianoteixeira.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://luisfabianoteixeira.blogspot.com/feeds/767515139448547917/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=7336739474415173670&amp;postID=767515139448547917&amp;isPopup=true' title='4 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7336739474415173670/posts/default/767515139448547917'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7336739474415173670/posts/default/767515139448547917'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://luisfabianoteixeira.blogspot.com/2010/07/ser-e-questao.html' title='SER É A QUESTÃO'/><author><name>Luis Fabiano Teixeira</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00941421251880334721</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='31' src='http://4.bp.blogspot.com/-e8a0qyVvizk/TnSxA9WCdiI/AAAAAAAACGs/1YiAH7m1D8k/s220/msn.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://4.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TDHDGnKu3sI/AAAAAAAABo8/v-amO5ud__8/s72-c/DSC01626.JPG' height='72' width='72'/><thr:total>4</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7336739474415173670.post-8575196800903341071</id><published>2010-07-02T10:13:00.000-07:00</published><updated>2010-07-02T10:18:53.062-07:00</updated><title type='text'>TEM QUE SABER PERDER</title><content type='html'>&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TC4elRIo70I/AAAAAAAABos/lv8cRkv5S0U/s1600/Final+da+Copa+para+o+Brasil.jpg"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 314px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5489358621414846274" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TC4elRIo70I/AAAAAAAABos/lv8cRkv5S0U/s320/Final+da+Copa+para+o+Brasil.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span id="caption" name="caption"&gt;Porque é preciso perder com alguma dignidade. Cai o pano.&lt;/span&gt; &lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7336739474415173670-8575196800903341071?l=luisfabianoteixeira.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://luisfabianoteixeira.blogspot.com/feeds/8575196800903341071/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=7336739474415173670&amp;postID=8575196800903341071&amp;isPopup=true' title='14 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7336739474415173670/posts/default/8575196800903341071'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7336739474415173670/posts/default/8575196800903341071'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://luisfabianoteixeira.blogspot.com/2010/07/tem-que-saber-perder.html' title='TEM QUE SABER PERDER'/><author><name>Luis Fabiano Teixeira</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00941421251880334721</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='31' src='http://4.bp.blogspot.com/-e8a0qyVvizk/TnSxA9WCdiI/AAAAAAAACGs/1YiAH7m1D8k/s220/msn.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://2.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TC4elRIo70I/AAAAAAAABos/lv8cRkv5S0U/s72-c/Final+da+Copa+para+o+Brasil.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>14</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7336739474415173670.post-2137057631631713634</id><published>2010-06-29T08:47:00.001-07:00</published><updated>2010-07-01T10:21:42.785-07:00</updated><title type='text'>TUDO SE CONECTA</title><content type='html'>&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TCoV8zYm7CI/AAAAAAAABoY/32TIaMHiS5U/s1600/Tudo+se+conecta.jpg"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 240px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5488223230234127394" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TCoV8zYm7CI/AAAAAAAABoY/32TIaMHiS5U/s320/Tudo+se+conecta.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;Dei um tempo no futebol, para abordar um assunto que tem me chamando bastante atenção. Está apenas começando, mas deve ganhar fôlego tão logo termine a Copa do Mundo: as eleições de outubro, mas com o foco na Web. Antes de imaginar como vai ser a briga por esse eleitor “plugado”, indico a leitura de Teodoro Adorno, um filósofo alemão bem interessante que criou o termo “indústria cultural” e que me despertou para o post de hoje. Crítico da “cultura de massas”, por ser fabricada apenas para encantar plateias, sem espontaneidade, Adorno nos propõe reflexões bem polêmicas. &lt;span style="color:black;"&gt;A industrialização da arte é talvez a mais conhecida e também criticada. Para ele, arte e realidade social devem andar sempre juntas. A partir daí e, considerando que hoje a mídia tradicional está perdendo força para a internet, que a &lt;em&gt;mass media&lt;/em&gt; está dando lugar ao &lt;em&gt;“I, media”&lt;/em&gt; – o termo é meu mesmo – comecei a pensar de que forma os candidatos vão tornar agradáveis as suas presenças em blogs e redes sociais, para que nós possamos parar e “comprar” suas ideias e imagens, em meio a uma crescente ideologia da vida não politizada. O fato é que a campanha política já começou na Web, faz algum tempo, inaugurando por aqui uma forma de marketing que começou tímida, mas promete se tornar bem agressiva.&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="justify"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="justify"&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="justify"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="color:black;"&gt;&lt;?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" /&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="justify"&gt;&lt;span style="color:black;"&gt;&lt;o:p&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;Muitas pessoas talvez nem notem, mas, ao tuitar sobre as proezas de um produto qualquer, por exemplo, estão fazendo, de forma gratuita, o que valeria milhões em intervalos de TV ou em páginas do melhor jornal do país. A intenção é a mesma: chegar ao consumidor. O poder de alcance, guardada as devidas proporções, idem. Por isso o contrário também se aplica. Quando a atriz Susana Werner “ameaça” uma empresa que a teria caloteado, revelando que trataria das pendengas no Twitter, ela está dizendo que pode manchar a imagem da mesma, de forma bastante simples, em apenas 140 caracteres. O #CALABOCAGALVÃO já é bem diferente, trata-se de uma piada que ganhou dimensão global revelando o que todo mundo já sabia: o incansável poder de interação desse novo “consumidor”. Outro dia, li também no blog de uma importante executiva do mercado editorial brasileiro um texto em que ela se derramava em elogios ao iPad e ao Steve Jobs, num post escancaradamente patrocinado. Essa prática tende a ser cada vez mais comum, daqui pra frente. Tudo também é ainda relativamente novo, não dá pra calcular algum tipo de impacto negativo, na vida das pessoas. Mas uma coisa é certa, valendo-se da ausência de fronteira na internet, os publicitários vão tentar nos empurrar goela abaixo toda sorte de poluição virtual disfarçada. Em relação aos políticos, temos que esperar pra ver, mas a minha caixa de e-mail, o meu Orkut e Facebook começam a sinalizar para a mudança. Mas até que ponto as pessoas se importam com isso? Eu não tenho visto muitas reações a respeito.&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="justify"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="justify"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="justify"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="justify"&gt;&lt;o:p&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;No meu Twitter, já há algum tempo, tenho lido mensagens frequentes favoráveis ao tucano José Serra. Percebo também, a exemplo da bem-sucedida campanha de Barack Obama, que ele é o melhor assessorado nessa área. A candidata do PT,&lt;/strong&gt; &lt;strong&gt;Dilma &lt;span style="FONT-WEIGHT: normal; mso-bidi-font-weight: boldcolor:black;" &gt;&lt;strong&gt;Rousseff, ao contrário, tem deixado bastante a desejar.&lt;/strong&gt; &lt;strong&gt;Primeiro aquela informação errada no currículo que apareceu no site, depois a foto da Norma Bengell numa passeata indicando que era ela. Marina Silva parece insistir no modelo antigo de campanha. Aliás, por ser a menos cotada nas pesquisas e ter um eleitorado predominantemente jovem, deveria ser a maior incentivadora do palanque virtual. Enfim, façam suas apostas. Eu mal vejo a hora da disputa começar a pegar fogo. Já imagino os internautas se digladiando, divulgando vídeos dos seus candidatos preferidos, jocosos ou mais sérios, o Photoshop gritando na produção de tiradas absurdas, santinhos divertidos, enfim, acho que isso tudo vai esquentar os debates, vai dar o tom à campanha deste ano. Pode ser o máximo, mas também o circo dos horrores. E que vença o(a) melhor, claro. E não custa nada lembrar, cuidado com vírus.&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7336739474415173670-2137057631631713634?l=luisfabianoteixeira.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://luisfabianoteixeira.blogspot.com/feeds/2137057631631713634/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=7336739474415173670&amp;postID=2137057631631713634&amp;isPopup=true' title='7 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7336739474415173670/posts/default/2137057631631713634'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7336739474415173670/posts/default/2137057631631713634'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://luisfabianoteixeira.blogspot.com/2010/06/tudo-se-conecta.html' title='TUDO SE CONECTA'/><author><name>Luis Fabiano Teixeira</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00941421251880334721</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='31' src='http://4.bp.blogspot.com/-e8a0qyVvizk/TnSxA9WCdiI/AAAAAAAACGs/1YiAH7m1D8k/s220/msn.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://2.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TCoV8zYm7CI/AAAAAAAABoY/32TIaMHiS5U/s72-c/Tudo+se+conecta.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>7</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7336739474415173670.post-8426302102745475888</id><published>2010-06-21T14:44:00.000-07:00</published><updated>2010-06-30T18:17:29.919-07:00</updated><title type='text'>VESTIÁRIO</title><content type='html'>&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TB_ib8pQcJI/AAAAAAAABnA/v740C9uyLfo/s1600/4643759160_9d4344248b.jpg"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 240px; DISPLAY: block; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5485351840924070034" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TB_ib8pQcJI/AAAAAAAABnA/v740C9uyLfo/s320/4643759160_9d4344248b.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TB_iTZ6avAI/AAAAAAAABm4/k_U_5EFKwfg/s1600/4600088568_9e2f081488.jpg"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5485351694161853442" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TB_iTZ6avAI/AAAAAAAABm4/k_U_5EFKwfg/s320/4600088568_9e2f081488.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TB_iJOfMWII/AAAAAAAABmw/CXSTsDLemyc/s1600/4706012685_3c317dfb70.jpg"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 240px; DISPLAY: block; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5485351519296182402" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TB_iJOfMWII/AAAAAAAABmw/CXSTsDLemyc/s320/4706012685_3c317dfb70.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TB_h7EahRyI/AAAAAAAABmo/18I_0Zh7RZM/s1600/4712674866_d44f448749.jpg"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 309px; DISPLAY: block; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5485351276074059554" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TB_h7EahRyI/AAAAAAAABmo/18I_0Zh7RZM/s320/4712674866_d44f448749.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TB_hubh1luI/AAAAAAAABmg/kd_Pzd8eg_A/s1600/4598209579_1e487723bb.jpg"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 318px; DISPLAY: block; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5485351058940466914" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TB_hubh1luI/AAAAAAAABmg/kd_Pzd8eg_A/s320/4598209579_1e487723bb.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TB_hleT0ZsI/AAAAAAAABmY/5TwbRD3Ayx4/s1600/4679683348_73e4cb17fb.jpg"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 240px; DISPLAY: block; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5485350905068152514" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TB_hleT0ZsI/AAAAAAAABmY/5TwbRD3Ayx4/s320/4679683348_73e4cb17fb.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TB_hdG6dILI/AAAAAAAABmQ/_nxRdYfjP-M/s1600/4649510960_e26ddea675.jpg"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 240px; DISPLAY: block; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5485350761348800690" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TB_hdG6dILI/AAAAAAAABmQ/_nxRdYfjP-M/s320/4649510960_e26ddea675.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TB_hTO-EyVI/AAAAAAAABmI/OkHMbK62Dek/s1600/4598215763_559578950b.jpg"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 240px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5485350591712774482" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TB_hTO-EyVI/AAAAAAAABmI/OkHMbK62Dek/s320/4598215763_559578950b.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TB_hI_cy3tI/AAAAAAAABmA/mIK2g2NE9rA/s1600/4601946262_200f7019c5.jpg"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 240px; DISPLAY: block; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5485350415747964626" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TB_hI_cy3tI/AAAAAAAABmA/mIK2g2NE9rA/s320/4601946262_200f7019c5.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TB_g87K4ysI/AAAAAAAABl4/W9xYzLFNULE/s1600/4609340812_9ebf4b94fa.jpg"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 240px; DISPLAY: block; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5485350208440683202" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TB_g87K4ysI/AAAAAAAABl4/W9xYzLFNULE/s320/4609340812_9ebf4b94fa.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TB_g0KYDkFI/AAAAAAAABlw/pNTGrHNnCCU/s1600/4697067136_6cc32a82d4.jpg"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 240px; DISPLAY: block; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5485350057903624274" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TB_g0KYDkFI/AAAAAAAABlw/pNTGrHNnCCU/s320/4697067136_6cc32a82d4.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TB_gol7ULJI/AAAAAAAABlo/3CwrAivQPPs/s1600/4624924356_bbf617b525.jpg"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 240px; DISPLAY: block; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5485349859140840594" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TB_gol7ULJI/AAAAAAAABlo/3CwrAivQPPs/s320/4624924356_bbf617b525.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TB_gdCvSe4I/AAAAAAAABlg/mwGnAbBrl3I/s1600/4648169772_6f6fd4e267.jpg"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 240px; DISPLAY: block; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5485349660716596098" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TB_gdCvSe4I/AAAAAAAABlg/mwGnAbBrl3I/s320/4648169772_6f6fd4e267.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TB_gS1UvLRI/AAAAAAAABlY/kzn6xBu-vSk/s1600/4630474603_1606ee3f37.jpg"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 246px; DISPLAY: block; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5485349485316877586" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TB_gS1UvLRI/AAAAAAAABlY/kzn6xBu-vSk/s320/4630474603_1606ee3f37.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TB_gJKogd2I/AAAAAAAABlQ/t57_3oJjO2k/s1600/4670229050_07df1c0298.jpg"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 268px; DISPLAY: block; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5485349319238252386" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TB_gJKogd2I/AAAAAAAABlQ/t57_3oJjO2k/s320/4670229050_07df1c0298.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TB_f-oNNQzI/AAAAAAAABlI/lFYyLjHB4MI/s1600/4678548790_5d674de2de.jpg"&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TB_fsyJW4PI/AAAAAAAABlA/GKYjkYPqooA/s1600/4677069873_86ca984c59.jpg"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 240px; DISPLAY: block; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5485348831628812530" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TB_fsyJW4PI/AAAAAAAABlA/GKYjkYPqooA/s320/4677069873_86ca984c59.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TB_fWLo-S4I/AAAAAAAABkw/GghmIfVAJv4/s1600/4696495249_c036e32461.jpg"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 240px; DISPLAY: block; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5485348443335314306" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TB_fWLo-S4I/AAAAAAAABkw/GghmIfVAJv4/s320/4696495249_c036e32461.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TB_fKzopAHI/AAAAAAAABko/s4XCGtyXAkE/s1600/4669035570_044f99b0b7.jpg"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 243px; DISPLAY: block; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5485348247912906866" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TB_fKzopAHI/AAAAAAAABko/s4XCGtyXAkE/s320/4669035570_044f99b0b7.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TB_fA2Hn4DI/AAAAAAAABkg/UDJ_cKU6IZc/s1600/4659780741_79fa0f6307.jpg"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 240px; DISPLAY: block; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5485348076781035570" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TB_fA2Hn4DI/AAAAAAAABkg/UDJ_cKU6IZc/s320/4659780741_79fa0f6307.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TB_e36T4lNI/AAAAAAAABkY/TgNvAmQW6As/s1600/4643351711_6a6697748f.jpg"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 290px; DISPLAY: block; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5485347923287381202" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TB_e36T4lNI/AAAAAAAABkY/TgNvAmQW6As/s320/4643351711_6a6697748f.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TB_eqEem0iI/AAAAAAAABkQ/cUVuMAi7YxE/s1600/4642958510_e3bd938a99.jpg"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 316px; DISPLAY: block; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5485347685498540578" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TB_eqEem0iI/AAAAAAAABkQ/cUVuMAi7YxE/s320/4642958510_e3bd938a99.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TB_efjbAapI/AAAAAAAABkI/0zywJUBHzYo/s1600/4598967428_33d8dc2658.jpg"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 240px; DISPLAY: block; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5485347504826378898" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TB_efjbAapI/AAAAAAAABkI/0zywJUBHzYo/s320/4598967428_33d8dc2658.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TB_eWXPGuQI/AAAAAAAABkA/AUI5IuGjBdI/s1600/4714590852_8c4439d9b8.jpg"&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TB_d8jEp6lI/AAAAAAAABjw/Qm0r-mRdPCc/s1600/4691501126_9b0868f754.jpg"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 305px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5485346903437208146" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TB_d8jEp6lI/AAAAAAAABjw/Qm0r-mRdPCc/s320/4691501126_9b0868f754.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TB_dwv9wVOI/AAAAAAAABjo/EPruyI8JXOU/s1600/4691484460_622a288716.jpg"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 240px; DISPLAY: block; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5485346700739499234" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TB_dwv9wVOI/AAAAAAAABjo/EPruyI8JXOU/s320/4691484460_622a288716.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TB_dl-ZbNZI/AAAAAAAABjg/Xa5uFBRJ7_8/s1600/4714700018_6dd5441d70.jpg"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 240px; DISPLAY: block; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5485346515635090834" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TB_dl-ZbNZI/AAAAAAAABjg/Xa5uFBRJ7_8/s320/4714700018_6dd5441d70.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;E a bola continua rolando por aqui. Como havia prometido, vou postar alguns trabalhos que fiz para a exposição &lt;span style="color:#ff0000;"&gt;Vestiário&lt;/span&gt;, que ficará no meu ateliê até o próximo mês. Também quero comentar algumas coisas que estão me incomodando, na Copa. Mas antes de partir para o ataque ao técnico Dunga e a raivosa extrema direta norte-americana, quero registrar também a minha grande tristeza pela morte do escritor José Saramago. O único livro dele que li foi Ensaio Sobre a Cegueira, que considero fundamental. Eu estava no primeiro ano da faculdade e fui logo me deparando com aquele realismo-bofetada, aqueles períodos a perder de vista, aqueles questionamentos maravilhosos que estão na sua obra. Ele vai nos fazer muita falta. Não é nenhum consolo, claro, mas que possamos, então, tomar como meta as suas últimas palavras: &lt;em&gt;&lt;span style="color:#ff0000;"&gt;“pensar, pensar”&lt;/span&gt;&lt;/em&gt;.&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" /&gt;&lt;o:p&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;Ontem, durante o jogaço Brasil x Costa do Marfim, abri a exposição Vestiário, para poucos e fiéis amigos. Dessa vez, não divulguei e nem distribuí convites, simplesmente montei a exposição no meu próprio ateliê e as pessoas que vierem assistir aos jogos, na minha casa, poderão também conferir os meus novos trabalhos. Talvez, envie apenas um &lt;em&gt;release&lt;/em&gt; para alguns veículos de comunicação daqui mesmo, porque a exposição nasceu de forma bastante informal e não poderia existir de outra maneira. O primeiro trabalho é de junho/2008, uma colagem bem simples, onde o destaque são as pernas de uma moça entrelaçadas as de um jogador da seleção brasileira. Ambos chutam uma imensa bola verde e amarela, sobre um fundo com indicadores preocupantes da educação, na Baixada Santista. Com a recente e ótima campanha do Santos, no Paulistão, vendo aquela alegria toda dos meninos da Vila, aquelas dancinhas absurdas nas comemorações dos gols, enfim, me motivei a fazer uma série de, no máximo, 12 quadros. Acontece que futebol é um tema tão fascinante que as ideias foram surgindo aos borbotões. Só tive que escolher uma direção para não virar uma bagunça. No final, sempre vira rs, mas quero ter a sensação de ter sido “coerente”, para usar um termo muito em moda ultimamente. Pois bem, optei por retratar a paixão pelo esporte, os seus ídolos e escândalos, com humor, leveza e sempre de olho na crônica esportiva do dia. Tudo isso com aquele olhar pop que é bastante característico dos meus trabalhos. Um detalhe que considero importante: praticamente todos eles, 36 no total, entre quadros e colagens, foram feitos com material alternativo, reciclado, recolhido de lixos da minha cidade ou mercado de pulgas. Antes que algum engraçadinho possa torcer o nariz por causa disso, vou logo lhe atropelando: acho fundamental fazer algo também que possa contribuir com o planeta. E já faço isso desde 1997, não virei &lt;em&gt;eco-friendly&lt;/em&gt; da noite pro dia. Mas tem também um fator criativo nessa história. Os times de futebol, geralmente, não fabricam os seus craques, mas os recolhem de periferias e os tornam grandes ídolos. Vi nisso uma ótima sacada. Espero que vocês curtam.&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt; &lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;o:p&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;Agora a parte chata, mas impossível de ser ignorada. Deu no blog da jornalista Patrícia Campos Mello, do Estadão: &lt;span style="color:#ff0000;"&gt;“Extrema direita dos EUA declara guerra contra a Copa do Mundo”&lt;/span&gt;. Fiquei indignado com o que li. Vou resumir para facilitar as coisas. Nos Estados Unidos, vários comentaristas de direita estão malhando a Copa da África do Sul usando argumentos discriminatórios e até racistas. Chamam o esporte de “coisa de pobre”, de sul-americanos, fazem até uma associação negativa com as políticas sociais de Barack Obama. Um dos autores dessas barbaridades atende pelo nome de &lt;span style="mso-ansi-language: PT;color:black;" lang="PT" &gt;Dan Gainor, que não se intimidou em dizer em rede nacional: &lt;em&gt;“Futebol é um jogo de pobre. A esquerda está impondo o ensino de futebol nas escolas americanas, porque a América está se ‘amarronzando’&lt;/em&gt; (referência ao crescente número de hispânicos no país)&lt;em&gt;”&lt;/em&gt;. Será que ninguém disse a ele que, se expulsarem os hispânicos da Califórnia, por exemplo, o estado inteiro para? E outra, por quanto tempo eles impuseram a cultura deles ao resto do mundo, sem que ninguém morrecesse por causa disso? Se o futebol está se popularizando por lá, que o basquete e o &lt;em&gt;baseball&lt;/em&gt; corram atrás do prejuízo, oras. &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;Pra fechar, outro assunto espinhoso, mas vocês hão de concordar comigo. O que está acontecendo com os jornalistas esportivos, hein? Estão todos virando engraçadinhos, fofinhos, dançarinos de Rebolation? Desde já, a cobertura do SporTV, pra mim, é a melhor da Copa. Na medida. Menção honrosa para o ESPN Brasil. Os outros precisam voltar pra escola e aprender com o Nelson Rodrigues, que escrevia maravilhosamente bem sobre futebol, com humor, sem precisar tirar a atenção do que é essencial, o jogo. Mas estou convencido de que tudo isso é reflexo dessa cultura “internetês” que prega que, para chamar atenção, vale tudo. Uma pena. Outra coisa que tem me irritado é o comportamento do Dunga. Ele, volta e meia, reclama de perseguição da imprensa e sai xingando aqueles palavrões hediondos, mesmo fora de campo, como se isso fosse demonstração explícita de poder. O cara escolhe a pior profissão do mundo, está sempre mal-humorado e ainda fica enchendo o saco, quando alguém discorda dele? Pelo amor de Deus, né? Na Bahia, tem uma expressão ótima pra isso: “Se não aguenta, pra que veio?”. &lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;A&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style="mso-ansi-language: PT;color:black;" lang="PT" &gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;inda que o Hexa seja uma incógnita, como tudo nesta Copa, estou otimista, moderado, mas estou. E orgulhoso do meu xará que bateu um bolão, ontem. Fez até um gol “mensalão”, como disse o hilário Marcelo Madureira. Vocês não tem noção de quantas mensagens eu recebo no Twitter por causa dele, o meu é @luisfabiano, então já viu. Aliás, ele é um dos homenageados da exposição, assim como o Kaká e o Robinho. Bem, eu fiz a minha parte, ou melhor, o Brasil inteiro está fazendo a sua, agora é com eles a missão de trazer o caneco. Pronto, pendurei as chuteiras. Abração a todos e uma ótima semana!&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7336739474415173670-8426302102745475888?l=luisfabianoteixeira.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://luisfabianoteixeira.blogspot.com/feeds/8426302102745475888/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=7336739474415173670&amp;postID=8426302102745475888&amp;isPopup=true' title='14 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7336739474415173670/posts/default/8426302102745475888'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7336739474415173670/posts/default/8426302102745475888'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://luisfabianoteixeira.blogspot.com/2010/06/vestiario.html' title='VESTIÁRIO'/><author><name>Luis Fabiano Teixeira</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00941421251880334721</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='31' src='http://4.bp.blogspot.com/-e8a0qyVvizk/TnSxA9WCdiI/AAAAAAAACGs/1YiAH7m1D8k/s220/msn.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://1.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TB_ib8pQcJI/AAAAAAAABnA/v740C9uyLfo/s72-c/4643759160_9d4344248b.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>14</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7336739474415173670.post-1128531234076352717</id><published>2010-06-11T17:56:00.001-07:00</published><updated>2010-06-30T18:17:58.403-07:00</updated><title type='text'>CORNETADAS NA COPA</title><content type='html'>&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TBLdK0HAugI/AAAAAAAABjY/jdWOIV6EAW0/s1600/blog+copa+3.jpg"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 240px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5481686874319796738" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TBLdK0HAugI/AAAAAAAABjY/jdWOIV6EAW0/s320/blog+copa+3.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TBLcG-_wS4I/AAAAAAAABjI/z2E7Uy7OFOw/s1600/blog+copa+4.jpg"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 240px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5481685709011045250" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TBLcG-_wS4I/AAAAAAAABjI/z2E7Uy7OFOw/s320/blog+copa+4.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TBLbznCU-oI/AAAAAAAABjA/_-sOwT1VYbI/s1600/blog+copa+1.jpg"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 240px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5481685376161872514" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TBLbznCU-oI/AAAAAAAABjA/_-sOwT1VYbI/s320/blog+copa+1.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TBLbcIKz30I/AAAAAAAABi4/sx35sPtYFWo/s1600/blog+copa+2.jpg"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 240px; DISPLAY: block; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5481684972738961218" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TBLbcIKz30I/AAAAAAAABi4/sx35sPtYFWo/s320/blog+copa+2.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;E a bola da vez, com o perdão do trocadilho, é mesmo o futebol. Em todos os lugares, é o assunto predileto das pessoas. Por conta da Copa do Mundo, claro. Num país como o nosso, cuja paixão pelo esporte já é uma espécie de devoção, não esperava nada diferente. Ontem foi o show de abertura e acompanhei tudo dando os últimos retoques numa série de quadros que se transformou numa pequena exposição chamada &lt;span style="color:#ff0000;"&gt;“Vestiário”&lt;/span&gt;, que mostrarei aqui depois. Há muito tempo, não assistia a uma abertura do evento tão bacana, contrariando boa parte dos twiteiros que resmungava sem parar. Adorei aquela confusão musical, gostei do cenário simples e multicolorido, de boa parte dos figurinos, das coreografias tribais, apenas a luz não me agradou muito, mas fora isso, pra mim, foi tudo OK. Fiquei bastante emocionado com o discurso do Prêmio Nobel da Paz de 1984, o arcebispo Desmond Tutu: &lt;span style="color:#ff0000;"&gt;&lt;em&gt;“Estou sonhando um sonho maravilhoso, onde o nosso povo era um bicho feio e hoje somos lindas borboletas, mostrando ao mundo que somos capazez”&lt;/em&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style="color:black;"&gt;. Acho honestamente que, se existe alguma vantagem em sediar uma Copa do Mundo num país&lt;/span&gt; como a África do Sul ou o Brasil&lt;span style="color:black;"&gt;, por exemplo, é essa, a de resgatar o calor humano. Mas será que a Copa vai servir apenas pra isso, para que os sul-africanos recuperem o seu orgulho? E só por isso já terá valido a pena?&lt;?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" /&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;br /&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="color:black;"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;Já nos 45 do segundo tempo, para usar um jargão futebolístico, às quatro e meia da manhã, coloquei no SporTV e estava começando um documentário muito interessante,&lt;strong&gt; &lt;span style="color:#ff0000;"&gt;Fahrenheit 2010 - &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;span style="FONT-WEIGHT: normal; mso-bidi-font-weight: bold"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="color:#ff0000;"&gt;Aquecendo para a Copa&lt;/span&gt;, do australiano Craig Tanner. Ele não só ajudou a responder a essas duas perguntas, como mudou a minha visão, até então otimista, sobre a realização do evento. Dividido por temas e ilustrado com frases sobre futebol, o documentário é importante principalmente por investigar os bastidores das construções dos caríssimos estádios e a péssima utilização de recursos nas obras. Para vocês terem uma ideia, foi exigência da FIFA que nenhum estádio ficasse próximo a favelas e uma escola teve até que ser demolida para dar lugar a um estacionamento, o que causou uma insurreição dos moradores locais. Um crítico incansável que denunciava todas essas barbaridades foi assassinado, no ano passado. Um país com trezentos anos de opressão racial, com a AIDS ceifando milhões de vidas por ano, com problemas étnicos de toda sorte, expectativa de vida cada vez menor, violência gritante, enfim, com tantos problemas, sequer pôde participar da bolada de mais de 25 bilhões de dólares que a FIFA lucrou só com a venda dos direitos de transmissão para as TVs. Informações, assim, que fogem à euforia da maior parte da cobertura jornalística, só vi mesmo no Jornal da Globo, feita pelo jornalista William Waack. Que isso tudo sirva de exemplo para o Brasil. Ah, já ia esquecendo, claro que tinha uma turma muito animada lá também, que achava importante ser vista pelo mundo inteiro, durante um mês, loucos por futebol, mas para convencê-los da importância de um investimento financeiro “cego” foi usado o argumento de que naqueles estádios os Bafana Bafana poderiam jogar com... Isso mesmo, o Brasil. E mesmo que depois da Copa os estádios se tornem imensos “elefantes brancos”, eles podem ser utilizados para realizar cerimônias coletivas de casamento. Só rindo mesmo. Mas vou torcer para que o camaronês&lt;/strong&gt; &lt;/span&gt;Roger Milla esteja certo quando ele diz que &lt;span style="color:#ff0000;"&gt;“o futebol pode tornar grande um país pequeno”&lt;/span&gt;. A minha cornetada mais urgente vai mesmo é para as vuvuzelas, porque ninguém merece aquele barulho ensurdecedor.&lt;span style="mso-bidi-font-weight: bold"&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;br /&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="color:black;"&gt;Aqui em casa já estamos no clima da Copa, que começou há um mês com aquela escalação preocupante do Dunga. A partir daí, iniciei uma série de quadros chamada “Vestiário” e que de tão variada, leve e cheia de humor ultrapassou a marca de trinta trabalhos e já a considero uma pequena exposição. Um fato curioso é que futebol é tão apaixonante que até a minha mãe fez o seu pedido, queria um quadro de um belo Kaká. Pedido devidamente atendido. Devo postar algumas imagens desses trabalhos, na semana que vem. E para quem vai curtir o dia dos namorados, amanhã, muito amor! E para quem ainda não encontrou a sua cara-metade, a dica é a mesma de todos os anos: &lt;span style="color:#ff0000;"&gt;"Acreditar e amar até o fim"&lt;/span&gt;. O meu coração continua nas alturas rs. Abração!!! &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="color:black;"&gt;P.S. Resposta ao André: Que bom que você gostou do meu texto, a peça é incrível, o texto da Clarice a que você se refere está lá, sim, na primeira parte do espertáculo.&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7336739474415173670-1128531234076352717?l=luisfabianoteixeira.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://luisfabianoteixeira.blogspot.com/feeds/1128531234076352717/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=7336739474415173670&amp;postID=1128531234076352717&amp;isPopup=true' title='15 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7336739474415173670/posts/default/1128531234076352717'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7336739474415173670/posts/default/1128531234076352717'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://luisfabianoteixeira.blogspot.com/2010/06/cornetadas-na-copa.html' title='CORNETADAS NA COPA'/><author><name>Luis Fabiano Teixeira</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00941421251880334721</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='31' src='http://4.bp.blogspot.com/-e8a0qyVvizk/TnSxA9WCdiI/AAAAAAAACGs/1YiAH7m1D8k/s220/msn.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://4.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/TBLdK0HAugI/AAAAAAAABjY/jdWOIV6EAW0/s72-c/blog+copa+3.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>15</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7336739474415173670.post-7925526372530279518</id><published>2010-05-27T17:27:00.000-07:00</published><updated>2010-05-30T02:02:11.206-07:00</updated><title type='text'>CLARICE E O SENTIDO DE AMAR</title><content type='html'>&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/S_8YW3w5sfI/AAAAAAAABd8/HiFPqOKjn1s/s1600/Clarice+pe%C3%A7a+02.jpg"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 240px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5476122453111058930" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/S_8YW3w5sfI/AAAAAAAABd8/HiFPqOKjn1s/s320/Clarice+pe%C3%A7a+02.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/S_8YISi0lmI/AAAAAAAABd0/Hn1NV25rSJ8/s1600/Clarice+pe%C3%A7a+03.jpg"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 240px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5476122202601723490" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/S_8YISi0lmI/AAAAAAAABd0/Hn1NV25rSJ8/s320/Clarice+pe%C3%A7a+03.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/S_8XyXG-fmI/AAAAAAAABdk/uPfS76bRJWE/s1600/Clarice+pe%C3%A7a+04.jpg"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 240px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5476121825869987426" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/S_8XyXG-fmI/AAAAAAAABdk/uPfS76bRJWE/s320/Clarice+pe%C3%A7a+04.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/S_8XbykIcjI/AAAAAAAABdc/DMaytwVlMQs/s1600/Clarice+pe%C3%A7a+01.jpg"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 240px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5476121438103040562" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/S_8XbykIcjI/AAAAAAAABdc/DMaytwVlMQs/s320/Clarice+pe%C3%A7a+01.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;p align="center"&gt;&lt;object width="320" height="266" class="BLOG_video_class" id="BLOG_video-5a30c5bb4ab77a93" classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000" codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0"&gt;&lt;param name="movie" value="http://www.youtube.com/get_player"&gt;&lt;param name="bgcolor" value="#FFFFFF"&gt;&lt;param name="allowfullscreen" value="true"&gt;&lt;param name="flashvars" value="flvurl=http://v22.nonxt3.googlevideo.com/videoplayback?id%3D5a30c5bb4ab77a93%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1330147667%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D25937D25591B79982B546CA3D80CE74AC74BA4C8.6B0EA1440FC2A37386592C64364C5A9EDBD98730%26key%3Dck1&amp;amp;iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3D5a30c5bb4ab77a93%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3DN4rg6vQqgkHrAt-hAkfNocU5kEY&amp;amp;autoplay=0&amp;amp;ps=blogger"&gt;&lt;embed src="http://www.youtube.com/get_player" type="application/x-shockwave-flash"width="320" height="266" bgcolor="#FFFFFF"flashvars="flvurl=http://v22.nonxt3.googlevideo.com/videoplayback?id%3D5a30c5bb4ab77a93%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1330147667%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D25937D25591B79982B546CA3D80CE74AC74BA4C8.6B0EA1440FC2A37386592C64364C5A9EDBD98730%26key%3Dck1&amp;iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3D5a30c5bb4ab77a93%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3DN4rg6vQqgkHrAt-hAkfNocU5kEY&amp;autoplay=0&amp;ps=blogger"allowFullScreen="true" /&gt;&lt;/object&gt;&lt;/p&gt;&lt;br /&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;Como havia prometido, voltei para concluir as minhas impressões sobre o meu domingo, na Virada Cultural, em São Paulo. O &lt;em&gt;gran finale&lt;/em&gt; ficou por conta da peça Simplesmente Eu, Clarice Lispector, que está em cartaz no Centro Cultural Banco do Brasil, até 20/6, mas já soube que os ingressos estão esgotados. O meu, por exemplo, foi comprado com um mês de antecedência. A intensa procura é justificada não só pela própria Clarice, essa escritora instigante e que suscita em nós, leitores apaixonados, uma espécie de devoção, mas também pela brilhante e delicada atuação de Beth Goulart, prêmio Shell 2009 de melhor atriz por esse espetáculo. Atuação é muito pouco para resumir o trabalho dela, Beth teve que fazer uma exaustiva imersão na obra da escritora, começando por reler os seus livros, depois “costurar” os textos e, enfim, devolver ao espectador o máximo de Clarice. A mulher, a mãe dedicada, a escritora frágil, a figura egocêntrica, o mito, está tudo lá, em relevo e nas sutilezas, para quem não “esmaga as entrelinhas” e para os distraídos também, basta fazer silêncio e se deixar envolver por todo aquele universo intimista, pontuado por frequentes tensões. A supervisão ficou a cargo de um mestre desse tipo de espetáculo,&lt;span style="font-family:Arial;color:black;"&gt; &lt;/span&gt;&lt;span style="color:black;"&gt;o diretor&lt;/span&gt;&lt;span style="font-family:Arial;color:black;"&gt; &lt;/span&gt;&lt;span style="color:black;"&gt;Amir Haddad. Imagino que ele tenha trabalhado menos questionando as escolhas da atriz do que editando possíveis excessos.&lt;/span&gt; &lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;br /&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;A escolha dos textos que compõem o monólogo, segundo Beth, se deu de forma intuitiva e fragmentária, como a própria Clarice gostava de trabalhar. No entanto, houve naturalmente uma divisão por temas, o que só ajudou na compreensão geral da peça, porque embora Clarice tenha construído sua obra ao redor de si mesma, a linguagem teatral exige essencialmente diálogos e movimento. Amor, inquietações existenciais, processo criativo, mitificação, entre todos eles o que se sobressai é, sem dúvida, o primeiro, não só pela abrangência, já que se desdobra em amor próprio, pelos filhos e marido, pela natureza, mas principalmente por propor uma reflexão sobre o sentido de amar, que anda cada vez mais empoeirado. A banalização do amor é crescente nos dias de hoje, como já sabemos. Muitas pessoas costumam dizer “eu te amo” pensando que na pronúncia está toda a carga de significação que comporta aquele sentimento, mas não é bem assim. Lembrei-me agora do final de Água Viva e que, infelizmente, não entrou na peça: &lt;span style="color:#ff0000;"&gt;“Olha para mim e me ama. Não: tu olhas para ti e te amas. É o que está certo”&lt;/span&gt;. Ao apagar das luzes, saímos então com a certeza de que apenas nos amamos e ao outro para nos salvar. E de que também os escritos de Clarice, como observou o poeta Felipe Fortuna, sempre desembocam no questionamento da divindade, enquanto padecemos impotentes por não poder responder por nossa liberdade diante de Deus. O final da peça deixa isso bem claro, quando, já cansada de ser Clarice Lispector e abatida pelo câncer, ela clama por Deus e o reverencia como “a pedra fundamental dos destinos que, sem solução, dissolvem-se em erro, fatalidade e mistério”.&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;br /&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;O teatro do CCBB comporta no máximo umas cem pessoas, ideal para espetáculos assim, mais intimistas. Sem cortinas, o nosso primeiro contato é então visual, com o cenário que é bastante simples, mas deslumbrante, como vocês podem conferir nas imagens, que, como sempre, fiz escondido rs. Oval, claro, simbolizando aquele vazio que tanto colocava Clarice em contato com a sua permanente solidão e que está tão bem representado no quarto da empregada, em “A Paixão Segundo G.H”. Nenhum objeto cênico ou figurino está ali de forma apenas decorativa, todos ajudam a contar a trajetória da escritora ou de seus personagens. Pouco depois de pisar no palco, por exemplo, a atriz já está com um figurino &lt;em&gt;nude&lt;/em&gt;, descalça, sinalizando a presença da inquieta Joana, de "Perto do Coração Selvagem". Mais uma peça de roupa e sapatos altos e entra em cena a Clarice escritora em processo de criação, fumando um cigarro atrás do outro, num gestual de impressionante realismo. Depois a atriz volta ao centro do palco, para pegar um bonde imaginário e viver a introspectiva Ana, do conto “Amor”, e por aí vai. A interpretação de alguns textos lembra muito a do programa “Contos da Meia Noite”, que foi exibido pela TV Cultura, no começo dos anos 2000, e que era um casamento perfeito entre literatura e dramaturgia. Deve ter algum vídeo no You Tube. A própria Beth Goulart participou do programa.&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;br /&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;span style="color:black;"&gt;&lt;strong&gt;A luz de Maneco Quinderé também é excelente, não tem como não notar. Há um momento em que Beth fica à meia luz, de perfil, na &lt;em&gt;chaise longue&lt;/em&gt;, que eu jurava estar diante da própria Clarice, tal a semelhança física entre as duas, o que só somou também. Agora um momentinho &lt;em&gt;gossip&lt;/em&gt;. Não queria fazer comparações, mas não resisto. A última peça protagonizada por uma global sobre um texto da Clarice foi o monólogo Água Viva, interpretado pela Suzana Vieira. Vi apenas em vídeo, o que já é bem diferente, mas, mesmo assim, não encontrei a menor ligação entre aquela atriz e a escritora. Nem falo por ela estar sempre na mídia fazendo a linha madura, gostosa e feliz. Não é nada pessoal, pelo amor de Deus. É tão-somente porque acho que ela não tem nada a ver com a Clarice. Já a Beth, não, ela não só é parecida com a Clarice como também é uma ótima atriz e tem uma postura pessoal e sensibilidade muito bacanas. Fiz um videozinho clandestino rs, notem como tenho razão. Sem contar que ela é também bastante gentil. Mesmo correndo para pegar a Ponte Aérea, ainda arrumou um tempinho para a nossa tietagem. E eu, claro, estava lá para receber o meu autógrafo no lindo programa da peça. E voltei pra casa todo feliz, como se tivesse recebido um... “sopro de vida”.&lt;?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" /&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;br /&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="color:black;"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;Pessoal, mil desculpas, mas não tenho visitado ninguém ultimamente, porque mal tenho saído do ateliê, por conta de uma série nova de quadros. Em breve, postarei alguns deles aqui e farei a minha "ronda" pela bloguesfera, afinal já estou com saudades também. Bem, um ótimo final de semana a todos. E a vida segue inspiradora. Abração!&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7336739474415173670-7925526372530279518?l=luisfabianoteixeira.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://luisfabianoteixeira.blogspot.com/feeds/7925526372530279518/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=7336739474415173670&amp;postID=7925526372530279518&amp;isPopup=true' title='10 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7336739474415173670/posts/default/7925526372530279518'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7336739474415173670/posts/default/7925526372530279518'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://luisfabianoteixeira.blogspot.com/2010/05/clarice-e-o-sentido-de-amar.html' title='CLARICE E O SENTIDO DE AMAR'/><author><name>Luis Fabiano Teixeira</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00941421251880334721</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='31' src='http://4.bp.blogspot.com/-e8a0qyVvizk/TnSxA9WCdiI/AAAAAAAACGs/1YiAH7m1D8k/s220/msn.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://2.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/S_8YW3w5sfI/AAAAAAAABd8/HiFPqOKjn1s/s72-c/Clarice+pe%C3%A7a+02.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>10</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7336739474415173670.post-7703817493946281655</id><published>2010-05-18T18:35:00.000-07:00</published><updated>2010-09-19T09:55:08.215-07:00</updated><title type='text'>PELOS ARES</title><content type='html'>&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/S_NmCnxv-fI/AAAAAAAABdU/Wvv5I22ekvs/s1600/Virada+6.jpg"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 240px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5472830167408703986" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/S_NmCnxv-fI/AAAAAAAABdU/Wvv5I22ekvs/s320/Virada+6.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;p align="center"&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align="center"&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align="center"&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align="center"&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align="center"&gt;&lt;object width="320" height="266" class="BLOG_video_class" id="BLOG_video-eb9b28e9202070da" classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000" codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0"&gt;&lt;param name="movie" value="http://www.youtube.com/get_player"&gt;&lt;param name="bgcolor" value="#FFFFFF"&gt;&lt;param name="allowfullscreen" value="true"&gt;&lt;param name="flashvars" value="flvurl=http://v15.nonxt7.googlevideo.com/videoplayback?id%3Deb9b28e9202070da%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1330147667%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D58D3C88A45064F0D0F3CD1E759C96F07194E1AAB.2CF21EB8A361A0109BCF2C16C7197709573D0726%26key%3Dck1&amp;amp;iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3Deb9b28e9202070da%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3DP1czic6hQNEfh1Ev7REKFkFBi6E&amp;amp;autoplay=0&amp;amp;ps=blogger"&gt;&lt;embed src="http://www.youtube.com/get_player" type="application/x-shockwave-flash"width="320" height="266" bgcolor="#FFFFFF"flashvars="flvurl=http://v15.nonxt7.googlevideo.com/videoplayback?id%3Deb9b28e9202070da%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1330147667%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D58D3C88A45064F0D0F3CD1E759C96F07194E1AAB.2CF21EB8A361A0109BCF2C16C7197709573D0726%26key%3Dck1&amp;iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3Deb9b28e9202070da%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3DP1czic6hQNEfh1Ev7REKFkFBi6E&amp;autoplay=0&amp;ps=blogger"allowFullScreen="true" /&gt;&lt;/object&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align="center"&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align="center"&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align="center"&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align="center"&gt;&lt;object width="320" height="266" class="BLOG_video_class" id="BLOG_video-322bd05078bf2c94" classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000" codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0"&gt;&lt;param name="movie" value="http://www.youtube.com/get_player"&gt;&lt;param name="bgcolor" value="#FFFFFF"&gt;&lt;param name="allowfullscreen" value="true"&gt;&lt;param name="flashvars" value="flvurl=http://v9.nonxt6.googlevideo.com/videoplayback?id%3D322bd05078bf2c94%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1330147667%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D62B895FB7546BD320FC68FD00A35A7C68141DE36.7BE8CABC497E7831B39475FBD59636456B77EEC3%26key%3Dck1&amp;amp;iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3D322bd05078bf2c94%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3DYgNuULx0QFNOCvXXc73cXRKBhyQ&amp;amp;autoplay=0&amp;amp;ps=blogger"&gt;&lt;embed src="http://www.youtube.com/get_player" type="application/x-shockwave-flash"width="320" height="266" bgcolor="#FFFFFF"flashvars="flvurl=http://v9.nonxt6.googlevideo.com/videoplayback?id%3D322bd05078bf2c94%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1330147667%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D62B895FB7546BD320FC68FD00A35A7C68141DE36.7BE8CABC497E7831B39475FBD59636456B77EEC3%26key%3Dck1&amp;iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3D322bd05078bf2c94%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3DYgNuULx0QFNOCvXXc73cXRKBhyQ&amp;autoplay=0&amp;ps=blogger"allowFullScreen="true" /&gt;&lt;/object&gt;&lt;br /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align="justify"&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align="justify"&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align="justify"&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align="justify"&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align="justify"&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/S_NB_YGW1uI/AAAAAAAABdE/eoQ4DU9EdIk/s1600/Virada+1.jpg"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 240px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5472790529241962210" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/S_NB_YGW1uI/AAAAAAAABdE/eoQ4DU9EdIk/s320/Virada+1.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/S_NBcxYF-vI/AAAAAAAABc0/-hAeoWukzs8/s1600/Virada+4.jpg"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 240px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5472789934731819762" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/S_NBcxYF-vI/AAAAAAAABc0/-hAeoWukzs8/s320/Virada+4.jpg" /&gt;&lt;/a&gt; &lt;br /&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;Final de semana de Virada Cultural em São Paulo. Vi tantas coisas e me emocionei tantas vezes que vou ter que dividir o post em duas partes, a primeira dedicada à Virada e a segunda à peça Simplesmente Eu, Clarice Lispector. Fazia um bom tempo que eu não participava do evento, a última que fui também não me inspirou muito, mas dessa vez foi diferente. Saí de casa um pouco tarde e fui direto pra Paulista. A primeira parada foi na Casa das Rosas, depois percorri toda a avenida, sempre em busca de alguma novidade que me devolvesse o ânimo, que desanuviasse a minha testa. Sim, porque havia me programado de fazer tudo isso com a minha amiga Fernanda e ela, lamentavelmente, adoeceu. Nesse meio tempo, a única coisa que realmente me encheu os olhos foi a nova edição da revista WAD, que folheei cuidadosamente na FENAC e que na minha opinião é, sem dúvida, uma das melhores do gênero: o conceito coletivo, o tom provocante, o fato de ser sempre bem humorada, as fotografias incríveis, enfim, faz realmente jus ao nome We Are Different. Pena que esses títulos internacionais só cheguem pra nós a preços tão exorbitantes, mas só de dar uma olhadinha já foi bacana. &lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;Segui caminhando, meio sem rumo, conversando o tempo todo comigo mesmo e desci a Consolação à espera de &lt;em&gt;“um choque um pouco inesperado”&lt;/em&gt;. E não é que ele aconteceu? Não me refiro ao encontro dos &lt;em&gt;nerds&lt;/em&gt; e fãs de animês, na Praça Roosvelt, porque não vi a menor graça nisso, mas ao fantástico Grupo Ares que fazia uma performance incrível, na fachada do antigo prédio da Light, próximo ao Viaduto do Chá, no Centro. Fiz dois videozinhos, espero que vocês curtam. De repente, comecei a ouvir aquele som gostoso, &lt;em&gt;cool&lt;/em&gt;, produzido por um trio aparentemente maluco, colorido, cercado por uma modesta e animada concentração de pessoas, mas imaginei que fossem apenas músicos engraçadinhos e estrangeiros. Sei lá, islandeses, por exemplo. Até aí nem tinha me dado conta do que se passava lá em cima, na fachada do prédio. Como se todos olhassem também para o alto, fiz o mesmo e logo descobri a outra metade do Grupo suspensa, se preparando para executar uma coreografia inusitada, diferente de tudo que já vi em termos de dança contemporânea. Fui instantaneamente arrebatado. Para vocês terem uma ideia, num determinado momento, eles atiravam pétalas de rosas brancas. O público foi ao delírio.&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;Dito assim, de forma tão apaixonada, parece que fiquei deslumbrado, que esqueço que essas coisas já existem aos montes por aí, que a Déborah Colker ou o Grupo Corpo fazem espetáculos melhores, mais sofisticados, etc. Ou que o Grupo Ares bebeu até cair na fonte do Cirque du Soleil.&lt;span style="mso-spacerun: yes"&gt; &lt;/span&gt;A questão não é essa, mas a revelação do desconhecido, a emoção genuína diante de algo inédito, inédito não para o mundo, mas para mim. O engraçado é que, quando me emociono de forma tão espontânea, como aconteceu no domingo, posso ter um comportamento bastante infantil ou me encher de esperança. Não me espantará se alguém relatar por aí que me viu rindo à toa, tentando se aproximar do Grupo, depois da apresentação, como quem quer roubar para si um pouco de felicidade também. Fiz tudo isso e não me arrependo. E quando gosto muito de algo, divulgo. Guardem então essa dica.&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;br /&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;E foi com muito pesar que recebi, no sábado pela manhã, a notícia da morte do querido Toninho Dantas, uma das figuras mais importantes ligadas à arte e à cultura da Baixada Santista. No final do ano passado, ele me convidou para prestar uma homenagem ao dramaturgo Plínio Marcos com um quadro meu. Não só fiz o quadro como ainda o presenteei com um outro da Pagu. Ele me deixou um depoimento muito carinhoso no Orkut me agradecendo e revelando que a revolucionária Pagu seria a homenageada do próximo Curta Santos, que estava feliz com a coincidência. Que ele descanse em paz agora e que as sementes que espalhou entre nós possam dar continuidade ao seu belo trabalho. Depois de uma nota de tristeza como essas, um pouco de alegria, porque ninguém é de ferro. Conheci no Centro Cultural Banco do Brasil, por pura coincidência, o Eduardo Araújo, do blog &lt;a href="http://revide.blogspot.com/"&gt;Revide&lt;/a&gt;. O rapaz está sempre cheio de ideias, projetos, textos, fotografa os amigos o tempo todo, enfim, criatividade não lhe falta. E pra terminar, a &lt;a href="http://devaneioseinstintosdissonantes.blogspot.com/"&gt;Andrea Pagano &lt;/a&gt;me propôs escrever 6 coisas que ainda não falei sobre mim aqui no Blog. Vou fazer um resumão, tá? 1)Adoro suco de maracujá. 2)Evito filmes de terror. 3)Sou adepto à meia luz para momentos mais íntimos. 4)Sei cozinhar muito bem. 5)Ainda escrevo cartas. 6)A palavra que eu mais gosto é liberdade. Bem, vou nessa. Abração e ótima semana a todos!!!&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt; &lt;/p&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7336739474415173670-7703817493946281655?l=luisfabianoteixeira.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://luisfabianoteixeira.blogspot.com/feeds/7703817493946281655/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=7336739474415173670&amp;postID=7703817493946281655&amp;isPopup=true' title='16 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7336739474415173670/posts/default/7703817493946281655'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7336739474415173670/posts/default/7703817493946281655'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://luisfabianoteixeira.blogspot.com/2010/05/pelos-ares.html' title='PELOS ARES'/><author><name>Luis Fabiano Teixeira</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00941421251880334721</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='31' src='http://4.bp.blogspot.com/-e8a0qyVvizk/TnSxA9WCdiI/AAAAAAAACGs/1YiAH7m1D8k/s220/msn.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://3.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/S_NmCnxv-fI/AAAAAAAABdU/Wvv5I22ekvs/s72-c/Virada+6.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>16</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7336739474415173670.post-5322347113885426484</id><published>2010-05-07T05:55:00.000-07:00</published><updated>2010-05-10T10:49:05.838-07:00</updated><title type='text'>INVESTIGANDO LADY GAGA</title><content type='html'>&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/S-QOhH1k4QI/AAAAAAAABck/FReV97urnkQ/s1600/Times+cover.jpg"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 235px; DISPLAY: block; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5468511809736859906" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/S-QOhH1k4QI/AAAAAAAABck/FReV97urnkQ/s320/Times+cover.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;A economia grega agonizando na Europa, alerta de terror e desastre ambiental, nos Estados Unidos, o Ministro da Saúde recomendando doses diárias de sexo e eu ainda pensando na lista da Times, na Lady Gaga como artista mais influente do mundo. Seduzido pela novidade, quis descobrir o que está por trás do sucesso da cantora e o quanto há de exagero no que se fala sobre ela. Na mesma lista, que é bastante suspeita, também aparecem dois brasileiros, o presidente Lula e o ex-prefeito de Curitiba Jaime Lerner. Embora a imprensa brasileira tenha feito um alvoroço em torno disso, a própria revista fez questão de ressaltar que não se trata de um ranking. Aliás, não tenho a menor ideia quais foram os critérios para a escolha dos nomes. Soube apenas que contou também a quantidade de seguidores no Twitter, o que não deixa de ser questionável.&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" /&gt;&lt;o:p&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Quem assina o texto que explica a ascensão meteórica de Lady Gaga é a cantora Cyndi Lauper, que nos anos 80 já teve os seus dias de glória, mas por insistirem tanto numa rivalidade entre ela e Madonna, nunca conseguiu alçar maiores voos. Lauper, que é também parceira de Gaga numa campanha de cosméticos, cuja renda é voltada para vítimas da AIDS, resumiu o trabalho da colega de forma precisa: &lt;em&gt;&lt;span style="color:#ff0000;"&gt;“&lt;/span&gt;&lt;/em&gt;&lt;span style="color:black;"&gt;&lt;em&gt;&lt;span style="color:#ff0000;"&gt;A arte de Lady Gaga retrata o período que vivemos agora”&lt;/span&gt;&lt;/em&gt;. E ela está certa. O que me chama atenção na cultura pop é justamente a sua capacidade infinita de lançar modismos, de criar linguagens, de não se levar a sério, de se reinventar, independente da qualidade e da durabilidade do produto. Adoro citar uma frase do escritor Marcel Proust que tem tudo a ver com isso: &lt;span style="color:#ff0000;"&gt;“Destestem a música ruim, não a desprezem”&lt;/span&gt;. Não há realmente por que ignorá-la. Gostar já é bem diferente.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;span style="color:black;"&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="color:black;"&gt;&lt;o:p&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="color:black;"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;Vaticinei aqui, no ano passado, que depois de Michael Jackson não haverá outro artista pop com tamanho talento. Lady Gaga em nada me fez mudar de ideia, mas a compreendo dentro deste momento atual, que se traduz em explosão de imagens, hedonismo e necessidade urgente de fama, no desejo de revelar identidades, num escapismo que pode estar tanto na moda quanto num filme em 3D. Num mundo tão cheio de possibilidades, cada vez mais plural, onde as pessoas pouco se conhecem, mas se conectam, como traduzir tudo isso em música e imagem? Lady Gaga soube entender esse momento e nos livrou da monotonia que reinava na música pop. Ainda me incomoda a banalização do sexo nos clipes, mas digo isso de modo geral. Fica a impressão de que&lt;/strong&gt; &lt;strong&gt;para ser aceito é preciso ser exatamente daquela forma, lindos e &lt;em&gt;sexies&lt;/em&gt;. Por falar nisso, achei uma ótima sacada aquela propaganda de desodorante que usava o slogan: “Recupere a&lt;/strong&gt;&lt;strong&gt;s mulheres que os astros da música&lt;/strong&gt; &lt;span style="FONT-WEIGHT: normal; mso-bidi-font-weight: bold"&gt;&lt;strong&gt;roubaram de você”. Mas quanto aos cantores desnudos não tenho a menor esperança. Desde que Salomé fez aquele &lt;em&gt;“strip-tease”&lt;/em&gt; bíblico que custou a cabeça do pobre João Batista, a prática de tirar a roupa para conseguir alguma coisa em troca tem funcionado bastante. E com a venda de CDs em queda livre, vai faturar mais quem souber aliar algum talento com um punhado de oportunismo.&lt;/strong&gt; &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="color:black;"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;span style="FONT-WEIGHT: normal; mso-bidi-font-weight: bold"&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="FONT-WEIGHT: normal; mso-bidi-font-weight: boldcolor:black;" &gt;&lt;o:p&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;span style="color:black;"&gt;Lady Gaga declarou que Andy Warhol é uma fonte de inspiração para suas performances malucas que misturam arte, moda, tecnologia e tudo que passar pela sua cabeça. Talvez por isso o nome do seu disco de estreia seja “The Fame”. &lt;span style="color:#ff0000;"&gt;“No jogo do amor, você quer amor ou fama?”&lt;/span&gt;, ela provoca em uma das letras e que nos remete àquela máxima de Warhol: &lt;span style="color:#ff0000;"&gt;“No futuro, todos terão seus 15 minutos de fama&lt;span style="FONT-FAMILY: 'Times New Roman'; mso-fareast-language: PT-BR; mso-bidi-language: AR-SA; mso-fareast-: PT-BRfont-family:'Times New Roman';font-size:85%;"  &gt;”&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;. Isso sem falar nas deliciosas “Paparazzi” e “Bad Romance”. No final do ano passado, assisti a uma entrevista dela, num programa de TV americano, onde o mais interessante foi ver a sua forma de trabalho. Ela passa o dia inteiro com uma equipe bolando aqueles figurinos extravagantes, &lt;em&gt;make-ups&lt;/em&gt;, ideias para performances absurdas, enfim, captando “o momento”. Como bem resumiu uma garota em resposta a um blogueiro que execrava a cantora na web: &lt;span style="color:#ff0000;"&gt;&lt;em&gt;“&lt;/em&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style="color:#ff0000;"&gt;&lt;em&gt;Ela é quem manda no seu próprio circo, coisa rara no mundo pop de robôs em lingerie. Pesquise um pouco mais e você vai ver que a coisa é séria”&lt;/em&gt;&lt;/span&gt;. Só não concordo com o segundo argumento, porque no universo da música pop o aparentemente sério pode não passar de uma grande piada. Então podemos rir sem culpa.&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;o:p&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:85%;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;Com um quadro gigante para entregar até o final do mês, em São Paulo, quase não tenho aparecido por aqui, mas ficam os meus sinceros agradecimentos a todos que comentaram sobre o texto da Clarice, vou respondendo aos poucos. Aliás, o texto foi destaque na página "Why This World: A Biography of Clarice Lispector", no Facebook, moderada pelo autor Benjamin Moser. Ele o classificou&lt;/strong&gt; &lt;strong&gt;como &lt;em&gt;“um artigo interessante de Luis Fabiano Teixeira”&lt;/em&gt;. E como vocês sabem que eu sou facilmente corrompido por elogios e bombons... rs. Sério, achei bacana porque escrevi aquele texto num momento bem difícil e esse reconhecimento veio como “um sopro de vida”. Também aproveito para agradecer ao &lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;a href="http://clenio-umfilmepordia.blogspot.com/"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;Clênio Viegas&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt; e ao &lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;a href="http://anodemeus30.blogspot.com/"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;Petro&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt; pelo selo Prêmio Dardos, que ambos concederam a este humilde espaço. Os dois tem blogs superbacanas também, valem a pena conferir. Obrigado mesmo, meninos, já o coloquei na minha estante. E hoje é aniversário do meu irmão Luis Gustavo. Parabéns e muitos anos de vida pra ele! É isso. Vou nessa, em ritmo de Just Dance! Abração!&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7336739474415173670-5322347113885426484?l=luisfabianoteixeira.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://luisfabianoteixeira.blogspot.com/feeds/5322347113885426484/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=7336739474415173670&amp;postID=5322347113885426484&amp;isPopup=true' title='17 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7336739474415173670/posts/default/5322347113885426484'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7336739474415173670/posts/default/5322347113885426484'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://luisfabianoteixeira.blogspot.com/2010/05/investigando-lady-gaga.html' title='INVESTIGANDO LADY GAGA'/><author><name>Luis Fabiano Teixeira</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00941421251880334721</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='31' src='http://4.bp.blogspot.com/-e8a0qyVvizk/TnSxA9WCdiI/AAAAAAAACGs/1YiAH7m1D8k/s220/msn.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://3.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/S-QOhH1k4QI/AAAAAAAABck/FReV97urnkQ/s72-c/Times+cover.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>17</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7336739474415173670.post-6960285655603958910</id><published>2010-04-28T09:50:00.000-07:00</published><updated>2010-06-16T08:12:57.337-07:00</updated><title type='text'>CLARICE E O LOBO DA ESTEPE</title><content type='html'>&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/S9hpln_ChpI/AAAAAAAABcc/c82CTo3Q07c/s1600/clarice+ilustra%C3%A7%C3%A3o+definitiva.jpg"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 310px; DISPLAY: block; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5465234242923562642" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/S9hpln_ChpI/AAAAAAAABcc/c82CTo3Q07c/s320/clarice+ilustra%C3%A7%C3%A3o+definitiva.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/S9hpP-YKYzI/AAAAAAAABcU/-VoiniEpc-s/s1600/clarice+ainda+uma+pergunta.jpg+aplauso.jpg"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 240px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5465233870977393458" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/S9hpP-YKYzI/AAAAAAAABcU/-VoiniEpc-s/s320/clarice+ainda+uma+pergunta.jpg+aplauso.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;Um ano antes de sua morte, a escritora Clarice Lispector deixou escapar que estava “perplexa” com o tamanho de sua popularidade, afinal as pessoas nunca chegaram aos seus livros sem algum obstáculo e o grande assédio da imprensa e dos leitores, naquele momento, presumia que ela estivesse sendo “entendida”. &lt;em&gt;“Será que estou na moda?”&lt;/em&gt; – lançou no ar a pergunta que, por mais banal que fosse, por vir dela, logo ganhou uma dimensão extraordinária. Se naqueles idos de 76 ela já era uma referência da nossa literatura, pode-se dizer que, hoje, ganhou também o status de “fenômeno”. O escritor Moacyr Scliar que esteve nos Estados Unidos, na semana passada, especialmente para palestrar sobre ela, resumiu muito bem esse crescente interesse: &lt;em&gt;“Existe uma febre de Clarice”&lt;/em&gt;. É verdade, há na internet uma celebração incontida da sua obra, a sua nova biografia tem vendido como pão quente, a premiada peça “Simplesmente Eu, Clarice Lispector”, em cartaz em São Paulo, teve os ingressos das duas primeiras semanas esgotados com antecedência, a exposição "Clarice Lispector – A Hora da Estrela" é um sucesso por onde passa (tem nos arquivos do Blog de 2007), enfim, só faltam mesmo uma cinebiografia e uma minissérie na Globo. E todos querem, de alguma forma, desvendar os mistérios dela, como se isso fosse possível.&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="justify"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/p&gt;&lt;strong&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;Acredito, particularmente, que parte do seu encanto reside na “personagem”, na mitificação, na “mulher-enigma”, naquele olhar ameaçador, na “bruxa” envolta pelo manto da solidão e repleta de pensamentos inquietantes. Por isso ao escrever a minha nova resenha, &lt;span style="color:#ff0000;"&gt;“Clarice, Ainda uma Pergunta”&lt;/span&gt;, para o site Aplauso Brasil/IG, fiz questão de enfatizar que, embora a biografia do norte-americano Benjamin Moser seja o trabalho mais completo de investigação sobre a vida dela, está longe de ser definitivo. A repercussão foi ótima e agradeço àqueles que já leram e se sentiram motivados a conhecer &lt;/strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;melhor o universo dessa grande escritora. Segue o  link: &lt;/strong&gt;&lt;a href="http://colunistas.ig.com.br/aplausobrasil/2010/04/26/clarice-ainda-uma-pergunta/"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;http://colunistas.ig.com.br/aplausobrasil/2010/04/26/clarice-ainda-uma-pergunta/&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" /&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt; &lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;Vou contar um pouquinho de como me tornei fã da Clarice. Fã porque tenho quase todos os livros, algumas edições raras e mais uma série de revistas, camiseta, quadro e até ímã de geladeira eu já tive. Ninguém nunca me indicou os livros dela, nem no colégio, eu simplesmente a descobri ou ela me escolheu, não sei. O fato é que ainda adolescente, acostumado a “roubar” os livros de Língua Portuguesa do meu irmão mais velho, cheguei ao belo conto “Uma Amizade Sincera”, que li de um só fôlego, numa noite insone e de favorável silêncio. Nunca esqueci a minha reação depois: &lt;em&gt;“Como alguém pode entender tanto os meus sentimentos dessa forma?”&lt;/em&gt; – disse, com um certo embaraço. Com o passar do tempo, a nossa “relação” ganhou um tom mais grave, mas não menos apaixonada. Comecei a ler os seus livros mais densos, a estudá-los e a indicá-los insistentemente aos amigos. Sim, porque ela não ganha só na releitura, mas também no boca a boca. É o sucesso do seu efeito multiplicador. Os blogs, as comunidades do Orkut e o Twitter existem justamente pra isso.&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="justify"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/p&gt;&lt;strong&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;Por conta da resenha, quis ler um livro que ela leu aos 13 anos e que a deixou em estado de “choque”. Também a influenciou bastante, embora nunca admitisse, o que entendo como parte da sua ficcionalização. Trata-se do complexo e perturbador “O Lobo da Estepe” (1927), do escritor Hermann Hesse, romance sobre o esquisito &lt;span style="mso-ansi-language: PT" lang="PT"&gt;Harry Haller,&lt;/span&gt;&lt;span lang="PT"&gt; &lt;/span&gt;um cinquentão recluso, intelectual, em permanente estado de angústia e imersão em si mesmo. Talvez, precisasse estar num momento menos “lobo da estepe”, para vê-lo com um certo distanciamento, mas, mesmo assim, o recomendo como obra-prima. E digo mais, à primeira lida, assim como foi pra Clarice, me espantou também. Cheguei a me reconhecer em trechos inteiros do livro, mas, claro, não substitui uma sessão de análise rs. Num dos raros momentos otimistas, o autor escreve: &lt;span style="color:#ff0000;"&gt;“E mesmo a mais infeliz das existências tem os seus momentos luminosos e suas pequenas flores de ventura a brotar entre a areia e as pedras”&lt;/span&gt;. Pensando assim, Clarice que teve uma vida repleta de sofrimento teria nos legado um vasto jardim de rosas ou girassóis. Estes últimos, aliás, admirados por ela por sua generosidade contida no movimento de “virar sua enorme corola para o lado de quem o criou”. E hoje somos nós quem nos curvamos a ela. Num gesto de profundo e sincero agradecimento.&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="justify"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/p&gt;&lt;strong&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;Obrigado a todos pela excelente repercussão do post anterior, fiquei bastante feliz. O texto também já chegou ao site &lt;a href="http://www.culture-se.com/noticias/52"&gt;Culture-se&lt;/a&gt;. Mas já que o assunto de hoje é Clarice Lispector, deixo a vocês um pequeno desafio, pra mim imenso, o de reproduzir a frase da escritora de que mais gostam ou comentar sobre um livro dela que os marcaram. Pra mim essa é uma tarefa difícil, mas, por uma questão afetiva, fico com &lt;span style="color:#ff0000;"&gt;“Amizade é matéria de salvação”&lt;/span&gt; e quanto ao livro ainda não me decidi rs. E a ilustração que fiz vai de presente para uma pessoa muito querida e que faz aniversário esta semana rs. É isso. Abração!&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7336739474415173670-6960285655603958910?l=luisfabianoteixeira.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://luisfabianoteixeira.blogspot.com/feeds/6960285655603958910/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=7336739474415173670&amp;postID=6960285655603958910&amp;isPopup=true' title='20 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7336739474415173670/posts/default/6960285655603958910'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7336739474415173670/posts/default/6960285655603958910'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://luisfabianoteixeira.blogspot.com/2010/04/clarice-e-o-lobo.html' title='CLARICE E O LOBO DA ESTEPE'/><author><name>Luis Fabiano Teixeira</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00941421251880334721</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='31' src='http://4.bp.blogspot.com/-e8a0qyVvizk/TnSxA9WCdiI/AAAAAAAACGs/1YiAH7m1D8k/s220/msn.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://3.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/S9hpln_ChpI/AAAAAAAABcc/c82CTo3Q07c/s72-c/clarice+ilustra%C3%A7%C3%A3o+definitiva.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>20</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7336739474415173670.post-5014629912052932607</id><published>2010-04-22T20:07:00.001-07:00</published><updated>2010-04-25T21:06:28.015-07:00</updated><title type='text'>A VIDA COMO ESPETÁCULO</title><content type='html'>&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/S9EPgo3TXhI/AAAAAAAABcA/c4x30qeTmsA/s1600/Ricky+blog+2.jpg"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 240px; DISPLAY: block; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5463164876376727058" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/S9EPgo3TXhI/AAAAAAAABcA/c4x30qeTmsA/s320/Ricky+blog+2.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Quando soube do &lt;em&gt;outing&lt;/em&gt; do cantor Ricky Martin, pela internet, sinceramente não imaginei que fossem fazer tanto barulho. Não se trata de ingenuidade, mas me perguntei exatamente como milhares de pessoas: &lt;span style="color:#ff0000;"&gt;“&lt;em&gt;Quem já não sabia&lt;/em&gt;?”&lt;/span&gt;. A imagem dele que está na ilustração que fiz, por exemplo, não deixa a menor dúvida. Mas, claro, fui ao blog e li o texto. Achei bonito, honesto, aliás, fiquei até feliz por ter sido dessa forma. Ponto para nós blogueiros. Digo mais, até brindei o fato com uma amiga, de pura sacanagem. E nem pensei em comentar nada aqui, juro. Esse é o tipo de coisa que considero extremamente particular, não importa se a pessoa é anônima ou celebridade. Mas, depois, começaram a pipocar comentários na mídia do tipo: “&lt;em&gt;E o Ricky Martin, hein? Gay. Que desperdício!&lt;/em&gt;”. Parecia que o cara tinha deixado inúmeras viúvas inconsoláveis. E, de repente, aquele gesto superbacana virou motivo de piada. Soube até que, aproveitando a oportunidade, os humoristas do CQC espremeram o jornalista Zeca Camargo contra o armário. Fiquei me questionando. Onde está a graça nisso? Pra que essa espetacularização em torno da vida íntima das pessoas? Só por serem figuras públicas? Já não chegam os imprestáveis BBBs e coisas do gênero?&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;E como se não bastasse toda a especulação sobre o possível dono do coração do cantor, ainda surgiu, em horário nobre de uma TV brasileira, um carioca pra lá de oportunista, que tinha sido muito “amigo” dele, no passado, querendo tirar uma casquinha do fato. Muito tosco, para dizer o mínimo. A pergunta final da apresentadora foi tão previsível quanto a resposta do infeliz. Reproduzo aqui com alguma fidelidade. “&lt;em&gt;E se você fosse convidado para posar nu numa revista gay, você toparia?&lt;/em&gt;”. O que vocês acham? Claro, o pobre-diabo respondeu que sim, sem sequer parar pra pensar. Cai o pano. Ah!, já ia me esquecendo. Não assisti também à reportagem do Fantástico, mas soube que nela o cantor baiano Netinho, entrevistado pela repórter Renata Ceribelli, confessou ter tido um relacionamento homossexual, mas, segundo ele, a sua participação no programa foi prejudicada pela edição. Também usou a internet, mas, no seu caso, para protestar. Tentei consolá-lo, via Twitter, com uma frase da escritora Lygia Fagundes Telles, bem apropriada para o momento: &lt;span style="color:#ff0000;"&gt;“Eu respeito o mistério de cada um, como espero que respeitem o meu”&lt;/span&gt;. Ele fez um muxoxo, disse que a frase era muito boa, mas que &lt;em&gt;“isso precisa ser mudado”&lt;/em&gt;. Imagino que o Miguel Falabella deva estar se inspirando bastante para a sua “A Vida Alheia”, espécie de prima pobre de uma série norte-americana chamada “Dirt”, a que assisti uma única vez, mas que também não vi muita graça. Pelo menos na nossa versão, tirando pencas de clichês, tem aquele humor ácido e sem vergonha do Falabella, espero que emplaque.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Mas nada disso supera em ignorância, para ser bemmm romântico, uma entrevista que o secretário de Estado do Vaticano, o cardeal Tarcisio Bertone, concedeu a diversos jornalistas, na sua recente viagem ao Chile. Ele não só relacionou a pedofilia à homossexualidade como disse estar respaldado em estudos psicológicos e psiquiátricos. Seria interessante o Vaticano tornar públicos esses estudos, porque vi diversos profissionais da área, sérios, competentes, afirmando o que todos nós também já sabíamos: não existe nenhuma relação de uma coisa com a outra. Abro aqui um parêntese. Não quero causar nenhuma polêmica, apenas para efeito de reflexão. No dia do meu aniversário, minha mãe me presenteou com um livro chamado “Quem me roubou de mim?”, do midiático padre Fábio de Melo. Talvez, ela imaginasse que estivessem ali todas as soluções para os meus problemas, mas isso não vem ao caso. Ocorre que, logo no início, ele escreve exatamente assim, mais didático impossível: &lt;span style="color:#ff0000;"&gt;“A identidade nos diz sobre nós mesmos. / Ao identificar que sou Fábio, naturalmente estou dizendo que não sou Fernando. A identificação é também diferenciação, porque toda afirmação há sempre uma infinidade de negações latentes. / Essa identidade necessita ser cultivada”&lt;/span&gt;. Bem, tirem as suas próprias conclusões. Fecho o parêntese. Na semana que vem, aparecerei com novidades a respeito da escritora Clarice Lispector. Não percam! E tenho vários blogs para visitar. Abração a todos e um ótimo final de semana! P.S. Alguém tem aí algum CD do Ricky Martin pra me emprestar? rs.&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7336739474415173670-5014629912052932607?l=luisfabianoteixeira.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://luisfabianoteixeira.blogspot.com/feeds/5014629912052932607/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=7336739474415173670&amp;postID=5014629912052932607&amp;isPopup=true' title='17 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7336739474415173670/posts/default/5014629912052932607'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7336739474415173670/posts/default/5014629912052932607'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://luisfabianoteixeira.blogspot.com/2010/04/vida-como-espetaculo.html' title='A VIDA COMO ESPETÁCULO'/><author><name>Luis Fabiano Teixeira</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00941421251880334721</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='31' src='http://4.bp.blogspot.com/-e8a0qyVvizk/TnSxA9WCdiI/AAAAAAAACGs/1YiAH7m1D8k/s220/msn.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://1.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/S9EPgo3TXhI/AAAAAAAABcA/c4x30qeTmsA/s72-c/Ricky+blog+2.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>17</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7336739474415173670.post-8990864762862548298</id><published>2010-04-17T10:55:00.000-07:00</published><updated>2010-04-17T19:54:55.291-07:00</updated><title type='text'>POR UM RIO MAIS FELIZ</title><content type='html'>&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/S8n4BsPCmhI/AAAAAAAABb4/F7tGJaYiNSw/s1600/Leila.jpg"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 240px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5461168731101239826" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/S8n4BsPCmhI/AAAAAAAABb4/F7tGJaYiNSw/s320/Leila.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Minha singela, mas honestíssima homenagem à cidade do Rio de Janeiro, que se recupera do caos causado por aqueles dias quase intermináveis de chuva. Acho que todo mundo acompanhou aflito pela TV, internet, jornais e agora pelas revistas (aliás, achei bem “suspeita” aquela capa da Veja, mas esse é outro assunto). Como tenho muitos amigos cariocas e adoro a cidade, embora nunca tenha estado lá, sim, sou medroso, mas não deixo de admirá-la de longe, de pintá-la, de ler sobre, principalmente as descrições deliciosas nas obras de Machado de Assis, achei que seria uma forma bacana de levar um pouco de alegria a eles. Não é à toa também que pinto muitos São Sebastião (já se tornou um tema fetiche rs) e deixo até um aqui para espantar uma possível “mágoa de caboclo” rs. Daí o Gilson, um amigo querido deste humilde espaço, me cobrou ter mais trabalhos meus aqui, então segue um feito na ordem do dia. Em breve, aparecerei com uma série linda e vai ser uma grande surpresa. Já estou no ateliê a todo vapor. Escolhi a Leila Diniz para estampar a alegria e o “desbunde” tão característicos dos cariocas. O filme homônimo sobre ela, do Luiz Carlos Lacerda, é ótimo também. Recomendo. A Louise Cardoso está excelente no papel da atriz. Bem, que a Igreja não me crucifique por tê-la no lugar do Cristo Redentor, que, assim como o Carlos Heitor Cony, não acho lá uma maravilha de design. Enfim, vamos ajudar o Rio a ser mais feliz, né? Abração e ótimo final de semana.&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7336739474415173670-8990864762862548298?l=luisfabianoteixeira.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://luisfabianoteixeira.blogspot.com/feeds/8990864762862548298/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=7336739474415173670&amp;postID=8990864762862548298&amp;isPopup=true' title='12 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7336739474415173670/posts/default/8990864762862548298'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7336739474415173670/posts/default/8990864762862548298'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://luisfabianoteixeira.blogspot.com/2010/04/por-um-rio-mais-feliz.html' title='POR UM RIO MAIS FELIZ'/><author><name>Luis Fabiano Teixeira</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00941421251880334721</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='31' src='http://4.bp.blogspot.com/-e8a0qyVvizk/TnSxA9WCdiI/AAAAAAAACGs/1YiAH7m1D8k/s220/msn.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://4.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/S8n4BsPCmhI/AAAAAAAABb4/F7tGJaYiNSw/s72-c/Leila.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>12</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7336739474415173670.post-7072407491091312031</id><published>2010-04-12T23:25:00.000-07:00</published><updated>2010-04-14T06:55:26.900-07:00</updated><title type='text'>MR. AMERICA</title><content type='html'>&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/S8QPZHk8CMI/AAAAAAAABbw/LboqIsqq73I/s1600/Blog+Warhol+2.jpg"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 240px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5459505572485007554" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/S8QPZHk8CMI/AAAAAAAABbw/LboqIsqq73I/s320/Blog+Warhol+2.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/S8QPJ9sWdAI/AAAAAAAABbo/CmrnIdHTj5Y/s1600/Blog+Warhol.jpg"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 240px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5459505312133706754" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/S8QPJ9sWdAI/AAAAAAAABbo/CmrnIdHTj5Y/s320/Blog+Warhol.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/S8QO2eMRNQI/AAAAAAAABbg/IKxWVUzr-DU/s1600/Eu+e+o+Paulo.jpg"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 240px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5459504977260131586" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/S8QO2eMRNQI/AAAAAAAABbg/IKxWVUzr-DU/s320/Eu+e+o+Paulo.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;No último final de semana, estive em São Paulo para assistir à exposição &lt;span style="color:#ff0000;"&gt;Andy Warhol, Mr. &lt;/span&gt;&lt;span style="color:#ff0000;"&gt;America, na Estação Pinacoteca, em cartaz até 23/05&lt;/span&gt;. Fã confesso de Pop Art e do artista (quem acompanha meu trabalho em pintura sabe disso), a exposição não causou em mim impressão melhor que a de ter estado diante de uma grande “piada”. E não poderia ser diferente, as frases muito bem sacadas e humoradas de Warhol, estampadas praticamente em todos os lugares, chegam a ser muito mais interessantes e divertidas do que boa parte do seu trabalho exposto.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Vendida como o evento do ano das artes plásticas, a exposição pretende alcançar (e está conseguindo) o mesmo sucesso de mostras anteriores como a do pintor francês Henri Matisse e as dos brasileiros Vik Muniz e Beatriz Milhazes. Desnecessário dizer que a propaganda é a alma do negócio, daí o público estar comparecendo em peso, a ponto de ter sido montado até um esquema especial, na entrada do museu, para evitar possíveis confusões. Aos sábados, com a bilheteria &lt;em&gt;free&lt;/em&gt;, o número de visitantes triplica. De crianças a velhinhos, todos querem ver os quadros multicoloridos do artista, ainda que não saibam absolutamente nada sobre ele. Melhor assim, os mais puritanos poderiam até voltar pra casa.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Longe de ser uma retrospectiva e soando mais como “é o que a América Latina tem pra hoje”, não podemos também fazer a “linha” os inconformados, boa parte do repertório iconográfico de Warhol está lá: as famosas séries “Marilyn Monroe”, “Sopas Campbell's” e “Jackie”, o polêmico “Mao”, “Pelé”, “Autorretratos”, a nostálgica série de polaroids e até trabalhos mais experimentais (os meus preferidos) como “Silver Clouds”, porque segundo o artista &lt;em&gt;“prateado é a cor do narcisismo”&lt;/em&gt;, “Cow Wallpaper”, que lamentavelmente com a péssima iluminação da primeira sala ficou relegada a segundo plano e “Blow Job”, que recebeu o brasileiríssimo título de “Boquete” e que, em pleno século 21, não chega sequer a corar as pessoas, mas atrai bastante atenção pela semelhança física do “ator” do vídeo com James Dean.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;A Pop Art é um produto direto da sociedade de consumo, é uma forma estética de retratar o universo das coisas, por isso até hoje muitos críticos ainda torcem o nariz: &lt;em&gt;“Isto não é arte”&lt;/em&gt; – costumam dizer, ignorando até mesmo o seu enorme apelo popular. Harold Rosenberg, por exemplo, duvidou da sua legitimidade, por não encontrar nela conceitos mais “nobres” que a justificassem: &lt;em&gt;&lt;span style="color:#ff0000;"&gt;“Não se sabe se se trata de uma obra-prima ou de uma porcaria”&lt;/span&gt;&lt;/em&gt;. Cabe então uma dica: não se espante, ao se deparar com uma frase de Warhol se defendendo de que “não critica a sociedade norte-americana”, como se imagina à primeira vista. Ou que ele fez um quadro sobre dinheiro, porque “é a coisa de que mais gosta”. É aí que entra o outro lado do “espetáculo”, não se pode separar arte e artista, quando se trata de Andy Warhol. Toda a tradição pictórica anterior ao seu surgimento era reduzida simplesmente à pintura, mas depois dele se tornou comum muitos artistas afirmarem, sem o menor pudor, cheios de vaidade: &lt;em&gt;“Eu sou a arte”&lt;/em&gt;, como o semiólogo francês Roland Barthes observa muito bem, no catálogo “Pop art, evoluzione di una generazione”, de uma exposição em Veneza, em 1980.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Li num jornal que o teor da exposição é “uma faceta crítica” do artista, que existe ironia na escolha das imagens, na manipulação delas, no uso das cores, que por trás daquelas que são mais sedutoras existe uma América de cara limpa, pouco atraente, etc. Não contesto nada disso e ainda acrescento que existem trabalhos mais “sérios” dele, que merecem até uma atenção redobrada: a série “Suicídios”, “Cadeiras Elétricas” e “Os Homens Mais Procurados”, para ficarmos apenas nesses exemplos. O fato é que esses trabalhos visualmente até surpreendem e, dependendo de cada um, podem até chocar, mas os textos de Warhol que os acompanham, de tão debochados e irônicos, não nos oferecem outra possibilidade que não seja a de estarmos diante do simples reflexo das coisas representadas.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Momento bastidores. Tenho um prazer irresistível, quase infantil, de fotografar exposições, quando não se pode registrar nada. Quando é permitido, não vejo muita graça. Já pergunto esperando o &lt;em&gt;“Não pode!”&lt;/em&gt;. Daí é aguardar um vacilo dos monitores para poder conseguir o meu “furo”. Já fiz isso várias vezes. Primeiro porque é sem &lt;em&gt;flash&lt;/em&gt; e não danifico obra nenhuma, segundo porque é para divulgação da exposição, eles é que deveriam me agradecer. Andy Warhol, Mr. America foi a mais difícil de todas. Havia muitos monitores (muitos mesmo!), além de centenas de visitantes e por um descuido meu (me pegaram com a câmera na mão) me tornei um alvo fácil para eles. Um dos monitores nem disfarçava mais em me seguir, parecia um papagaio de pirata, de tão na minha cola. Mas também não iria deixar os leitores do meu Blog sem poder curtir um pouquinho da exposição. Fiz dois cliques, muito rapidamente, mas fiz. Bem, pra terminar o post, que já está imenso, queria só registrar aqui duas coisas: a minha solidariedade aos cariocas por conta das fortes chuvas que culminaram em tantas perdas e estragos, no Rio e em Niterói. Estou torcendo muito por vocês. Força aí! E também agradecer a companhia do meu querido amigo Paulo Henrique Moura (foto), do site &lt;span style="color:#ff0000;"&gt;Culture-se.com&lt;/span&gt;, do qual participo como colaborador, que bloga de vez em quando no “Tenho Opinião, Logo Existo” e que eu tive o grande prazer de conhecê-lo pessoalmente, no último sábado, na gélida capital paulista. É isso. Uma ótima semana a todos! Abração!!! &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7336739474415173670-7072407491091312031?l=luisfabianoteixeira.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://luisfabianoteixeira.blogspot.com/feeds/7072407491091312031/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=7336739474415173670&amp;postID=7072407491091312031&amp;isPopup=true' title='6 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7336739474415173670/posts/default/7072407491091312031'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7336739474415173670/posts/default/7072407491091312031'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://luisfabianoteixeira.blogspot.com/2010/04/mr-america.html' title='MR. AMERICA'/><author><name>Luis Fabiano Teixeira</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00941421251880334721</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='31' src='http://4.bp.blogspot.com/-e8a0qyVvizk/TnSxA9WCdiI/AAAAAAAACGs/1YiAH7m1D8k/s220/msn.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://3.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/S8QPZHk8CMI/AAAAAAAABbw/LboqIsqq73I/s72-c/Blog+Warhol+2.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>6</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7336739474415173670.post-5094581574421746570</id><published>2010-04-04T20:44:00.001-07:00</published><updated>2010-09-19T09:56:43.975-07:00</updated><title type='text'>UM DEDO DE PROSA</title><content type='html'>&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/S7lsssU5JVI/AAAAAAAABbY/dj7EgtfD34M/s1600/Festa+de+S%C3%A3o+Jo%C3%A3o+blog.jpg"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 240px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5456511938604901714" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/S7lsssU5JVI/AAAAAAAABbY/dj7EgtfD34M/s320/Festa+de+S%C3%A3o+Jo%C3%A3o+blog.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Com alguns transtornos emocionais eclodindo, pensei até em dar férias ao Blog, mas, quando me dei conta, já estava rabiscando um novo texto. “Festa de S. João” é sobre a derrocada de uma família, numa modesta fazenda do interior de Alagoas, numa época de crescente êxodo rural no Brasil. Uma mulher presa a um casamento inútil, uma filha solteirona com problemas mentais, um filho idealista e covarde e um chefe de família extremamente abrutalhado, estes são os personagens. Ficam no ar as perguntas: Será que vale a pena manter um relacionamento de aparências? Por que tantas vezes sabotamos os nossos próprios sonhos? Vocês já tomaram alguma decisão importante, pressionados por uma situação-limite? Quem quiser contribuir com a sessão "análise" rs é só respondê-las. Espero que todos tenham tido uma linda Páscoa! Abração!&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Festa de S. João&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;“E não havia mesmo motivo de lhe dar amor”&lt;/em&gt;.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Tudo era tão diferente além daquelas grossas toras de madeira que cercavam a fazenda S. Francisco, no interior de Alagoas. Em 1972, Ana Laura ainda tentou mudar-se de lá com a sua família, época em que saltavam aos olhos os benefícios da “modernidade”, mas esbarrou na teimosia incansável do marido, o severo Olinto Ferreira, que, por alguma razão, preferiu viver de forma primitiva a se render à facilidade da luz elétrica, à mercearia por perto, ao posto de saúde, etc. E foi sob tensão e medo que Ana Laura criou os seus dois filhos, a frágil Carolina e o inquieto João Pedro, este o único que conseguiu driblar as rabugices do pai, para estudar na Cidade.&lt;br /&gt;Não se passava um só dia sem que houvesse um princípio de briga ou uma briga inteira, naquela casa. Tudo era motivo para Olinto revoltar-se contra Deus e contra todos. Se falassem no casamento de Carolina, que já estava passando da idade, a resposta era sempre a mesma: &lt;em&gt;“Minha filha não é feijão bichado para se andar oferecendo por aí. E depois quem vai querer uma menina que vive amofinada no quarto, recebendo comida pela porta feito um animal?”&lt;/em&gt;. Quando João Pedro tentava seduzi-los com as grandezas da Cidade, ele logo o interrompia: &lt;em&gt;“Cidade só serve pra divertir os olhos e esvaziar os bolsos. Mas quem quiser tomar seu rumo e sair cavando o mundo por aí, não precisa de minha benção”&lt;/em&gt;.&lt;br /&gt;Havia entre Olinto e João Pedro uma convivência muda, uma intimidade ignota. Não é que se odiassem também. Não, não chegavam a tanto. Mas também não se podia dizer que um morria de amores pelo outro. Pai e filho, dois estrangeiros dentro da própria casa. Só restava mesmo a Ana Laura voltar-se para a sua tristeza e bordados, que afinal eram tudo a mesma coisa. Quem a via bordando nas horas vagas não imaginava que ali, naqueles simples pedaços de tecido, estavam em relevo todas as suas angústias e frustrações, por isso ela sempre manifestava a vontade de, a qualquer momento, encontrar o ponto inicial do artesanato para poder desfazer tudo.&lt;br /&gt;A novidade da festa de S. João, no entanto, chegou trazendo uma pequena esperança, na casa dos Ferreira. Era tradição, naquela época do ano, na Cidade, as ruas serem enfeitadas com bandeirolas e na frente de cada casa serem montadas grandes fogueiras. Havia também, na praça, quadrilhas e barraquinhas com música e comidas típicas. As crianças estouravam bombinhas e os adultos foguetes. O céu se enchia de luz. João Pedro chegou eufórico portando a boa nova: &lt;em&gt;“Minha mãe, não se fala em outra coisa na Cidade. O São João deste ano vai ser o melhor. Vai ter até músicos da capital!”&lt;/em&gt;. Carolina, que quase não esboçava reações de contentamento, dessa vez não parava de sorrir. &lt;em&gt;“Sim, minha irmã, música e dança. Vai ser bem divertido. Nós vamos!”&lt;/em&gt; – continuou animado. Ana Laura lamentava ter que “colocar água na fervura”, mas tinha lá os seus motivos para ser cautelosa: &lt;em&gt;“Tudo vai depender do pai de vocês. Vocês sabem que ele detesta a Cidade. Festa então...”&lt;/em&gt;. João Pedro não se conteve: &lt;em&gt;“O papai deve ter o umbigo enterrado aqui, não é possível! Todo mundo está se mudando pra lá, só a gente que ainda mora neste fim de mundo”&lt;/em&gt;.&lt;br /&gt;O leitor já deve imaginar que, ao saber dos planos para a festa de S. João, Olinto, que tinha um gênio irascível, não aprovou a ideia. João Pedro até se atreveu a defender a mãe, mas foi empurrado fortemente contra a parede. A débil Carolina, ao ouvir todo aquele barulho, se assustou e fugiu desesperada pela janela. Era uma noite densa e por isso, lá fora, ficou ainda mais exposta aos perigos. Foi encontrada, na manhã do dia seguinte, na mata fechada, com o corpo todo crivado de picadas de abelhas. Ao vê-la ali, imóvel, transfigurada, Ana Laura entrou em estado de choque. Só havia um responsável por aquela tragédia: o cruel Olinto. Cheia de coragem, ela o enfrentou: &lt;em&gt;“Você matou a nossa filha, seu miserável!”&lt;/em&gt; – desabafou exasperada. Pensou em esbofeteá-lo. É sempre humilhante para um homem receber uma bofetada, mas preferiu apenas concluir que estava indo embora. Olinto não disse uma única palavra, mas possuído por uma força impura, começou a destruir tudo que encontrava pela frente.&lt;br /&gt;É bem verdade que a amarga perda de Carolina impulsionou a tão sonhada partida de Ana Laura e João Pedro, para a Cidade ou qualquer outro lugar, mas também deixou marcas definitivas em Olinto. Comentava-se que a menina teria transferido a ele a sua loucura, o infeliz passou a delirar constantemente e a se comportar como um “bicho”, mas permaneceria na fazenda “até a destruição do mundo”. Já Ana Laura experimentaria, pela primeira vez, o desejo de libertar-se daquelas fundas raízes, na terra árida: &lt;em&gt;“Nunca mais piso os meus pés aqui”&lt;/em&gt;. E, ao longe, o barulho dos foguetes já anunciava as comemorações da festa de S. João.&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7336739474415173670-5094581574421746570?l=luisfabianoteixeira.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://luisfabianoteixeira.blogspot.com/feeds/5094581574421746570/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=7336739474415173670&amp;postID=5094581574421746570&amp;isPopup=true' title='9 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7336739474415173670/posts/default/5094581574421746570'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7336739474415173670/posts/default/5094581574421746570'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://luisfabianoteixeira.blogspot.com/2010/04/um-dedo-de-prosa.html' title='UM DEDO DE PROSA'/><author><name>Luis Fabiano Teixeira</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00941421251880334721</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='31' src='http://4.bp.blogspot.com/-e8a0qyVvizk/TnSxA9WCdiI/AAAAAAAACGs/1YiAH7m1D8k/s220/msn.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://3.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/S7lsssU5JVI/AAAAAAAABbY/dj7EgtfD34M/s72-c/Festa+de+S%C3%A3o+Jo%C3%A3o+blog.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>9</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7336739474415173670.post-6872169728633151344</id><published>2010-03-15T10:41:00.000-07:00</published><updated>2010-03-17T17:49:49.659-07:00</updated><title type='text'>DELICADA ESPERANÇA</title><content type='html'>&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/S55yISP4AQI/AAAAAAAABbQ/keJROuL_Wco/s1600-h/Precious+blog.jpg"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 240px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5448918085827821826" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/S55yISP4AQI/AAAAAAAABbQ/keJROuL_Wco/s320/Precious+blog.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Já foi o tempo em que fazia questão de assistir a todos os filmes indicados ao Oscar e no dia da cerimônia grudava na TV para torcer freneticamente pelos meus favoritos. De uns anos pra cá, a minha relação com o prêmio foi esfriando, passei a achar tudo muito previsível e até sem graça. &lt;em&gt;“Aplaudir o sucesso alheio não pode cair na rotina”&lt;/em&gt; – repetia a mim mesmo, já me prevenindo de um possível remorso. Neste ano, no entanto, resolvi fazer as pazes com a Academia e, tirando um bocejo ou outro, valeu muito a pena. Não estou só falando da vitoriosa Kathryn Bigelow&lt;span style="font-family:Verdana;"&gt;, &lt;/span&gt;mas principalmente do comovente “Preciosa”, uma espécie de Davi contra Golias e que também por isso mereceu a minha torcida. &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;&lt;br /&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;A primeira coisa que me chamou atenção no filme, quando ainda era promovido exaustivamente no programa da Oprah, no ano passado, foi Gabourey Sidibe, a protagonista&lt;span style="mso-ansi-language: PT" lang="PT"&gt;. Não exatamente por estar fora dos padrões estéticos a que estamos acostumados, mas por concentrar no seu olhar o impressionante sofrimento da sua personagem, Clareece Precious Jones. Na ocasião, anotei mentalmente que queria muito vê-lo, mas logo pipocaram notícias na imprensa de que a cantora Mariah Carey estava no elenco e fiquei com um pé atrás. Quem sobreviveu a “Glitter – O Brilho de Uma Estrela” (2001) sabe do que estou falando. Mas as seis indicações ao Oscar sinalizaram para uma surpresa, não se tratava apenas de um drama patrocinado pela Oprah, valia muito a pena conferi-lo. &lt;?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" /&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;&lt;br /&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="mso-ansi-language: PT" lang="PT"&gt;&lt;o:p&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;span style="mso-ansi-language: PT" lang="PT"&gt;“Preciosa” é uma adaptação do livro “Push”, da poetisa &lt;/span&gt;Sapphire, que trabalhou como assistente social e educadora em bairros pobres de Nova York, nos anos 80. O drama não poderia ser mais pesado (não se trata de um trocadilho, juro): &lt;span style="mso-ansi-language: PT" lang="PT"&gt;Precious é uma jovem de 16 anos, negra, pobre, obesa, analfabeta, grávida pela segunda vez do próprio pai e ainda sofre abusos constantes da mãe, brilhantemente interpretada por &lt;/span&gt;Mo'Nique (vencedora do Oscar de melhor atriz coadjuvante)&lt;span style="mso-ansi-language: PT" lang="PT"&gt;. Uma tragédia que parece interminável, mas não se intimidem com a overdose de sofrimento da protagonista, afinal o subtítulo do filme é também “Uma História de Esperança”. E essa esperança, embora delicada, encontra-se na escola alternativa onde Precious passa a frequentar e também a receber apoio da solícita professora &lt;/span&gt;Blu Rain.&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;&lt;br /&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Sobre o roteiro é importante ressaltar o trabalho de equilíbrio entre momentos de fortes tensões e o humor debochado dos adolescentes da escola (uma ótima sacada para o espectador ir até o final). Os diálogos, por exemplo, impressionam pela crueza: &lt;span style="color:#ff0000;"&gt;“Uma mulher de verdade se sacrifica. Quando você nasceu, eu deveria ter abortado”&lt;/span&gt; – vocifera a mãe, num dos momentos mais dramáticos do filme. Precious, por sua vez, não a perdoa: &lt;span style="color:#ff0000;"&gt;“Minha mãe é como uma baleia no sofá. Diz que não paro de comer, mas é ela quem me força”&lt;/span&gt;. E, enquanto as cenas de “barraco” entre as duas se sucedem, o espectador logo sai em defesa da sua pobre heroína. Outro aspecto que chama atenção pela poética e finalmente beleza, mas também outro recurso para não nos levar ao limite emocional, é a forma como Precious sublima o seu sofrimento. Em momentos de extrema covardia e violência, ela recorre à imaginação para suportar os maus tratos. Nessas cenas, surge no tapete vermelho (olha a vida imitando a arte!), paparicada por um lindo namorado, num programa de TV, etc. &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;&lt;br /&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;A fotografia não tem nada de especial, pelo contrário, lembra muito a de filmes feitos para o canal a cabo HBO, mas a primeira direção em longas de Lee Daniels é bastante segura, até mesmo ousada. As interpretações são bem minimalistas e complexas, mas todos dão conta do recado, inclusive Mariah. “Preciosa” chega num momento pra lá de oportuno, porque convivemos com essa carência de afeto generalizada, com o culto exagerado a padrões de beleza inalcançáveis, com falhas absurdas de caráter, no sistema de ensino (e não é só no Brasil), a pedofilia se alastrando como erva daninha, enfim, mas, apesar de tudo isso, não estamos sozinhos, podemos também ser a esperança para muitas pessoas (e isso não é um discurso messiânico barato). Quem quiser pode dividir conosco as suas impressões sobre o filme e, pra quem ainda não o assistiu, fica aqui a minha dica.&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;o:p&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;&lt;br /&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;E eu não poderia deixar de registrar também o meu repúdio, a minha indignação ao assassinato covarde do cartunista Glauco e de seu filho Raoni, na porta de sua casa, em Osasco, na semana passada. Infelizmente, esse foi mais um daqueles crimes que fazem com que a gente se pergunte, em vão: “Até quando?”. Fica aqui a minha solidariedade à viúva dele e aos seus parentes e amigos. Aproveito também para agradecer publicamente ao querido Clênio Viegas, do blog “Um Filme por Dia”, que indicou este humilde espaço para o selo “Blog VIP”. Achei o gesto bem simpático, é o segundo que recebo. Obrigado, Clênio! Recomendo o blog dele também, há ótimas resenhas sobre filmes lá, bem construídas e cheias de detalhes. É isso. A última semana foi bem estranha, pra mim, dizem que já estou no meu inferno astral. Então, por favor, atendam a minha súplica mais urgente: me façam sorrir rs. Abração!!!&lt;span style="mso-ansi-language: PT" lang="PT"&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7336739474415173670-6872169728633151344?l=luisfabianoteixeira.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://luisfabianoteixeira.blogspot.com/feeds/6872169728633151344/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=7336739474415173670&amp;postID=6872169728633151344&amp;isPopup=true' title='14 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7336739474415173670/posts/default/6872169728633151344'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7336739474415173670/posts/default/6872169728633151344'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://luisfabianoteixeira.blogspot.com/2010/03/delicada-esperanca.html' title='DELICADA ESPERANÇA'/><author><name>Luis Fabiano Teixeira</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00941421251880334721</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='31' src='http://4.bp.blogspot.com/-e8a0qyVvizk/TnSxA9WCdiI/AAAAAAAACGs/1YiAH7m1D8k/s220/msn.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://2.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/S55yISP4AQI/AAAAAAAABbQ/keJROuL_Wco/s72-c/Precious+blog.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>14</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7336739474415173670.post-5067637133926708433</id><published>2010-03-02T15:47:00.001-08:00</published><updated>2010-03-04T11:17:07.377-08:00</updated><title type='text'>A NÁUSEA DE SI MESMO</title><content type='html'>&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/S42ms-YJCZI/AAAAAAAABbI/JfdCQfdLV7Y/s1600-h/Mcqueen.jpg"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 238px; DISPLAY: block; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5444190816149506450" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_bOzJqh5XIUE/S42ms-YJCZI/AAAAAAAABbI/JfdCQfdLV7Y/s320/Mcqueen.jpg" /&gt;&lt;/a&gt; &lt;div&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;No mesmo dia da morte do estilista Alexander McQueen (11.02), alguns amigos e eu conversávamos sobre o elevado índice de suicídio, em alguns países da Europa. A explicação, segundo eles, é que são lugares muito frios, as pessoas não se relacionam como a gente, de forma tão amistosa, e aos 18 anos os filhos são obrigados a deixarem suas casas e tocarem suas próprias vidas. Eles me contaram ainda que existem até campanhas, na TV, de tão comum que é, toda semana, a notícia de um ou mais suicídios. O assunto entrou na roda porque tenho notado um aumento vertiginoso de depressão entre os jovens (e isso independe de estarem acima ou abaixo da linha do Equador). E, como nós já sabemos, depressão e suicídio sempre andaram perigosamente juntos. &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;&lt;br /&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Muitas vezes, a pressão pela conquista de um ideal de felicidade termina por provocar um grau elevado de angústia e frustrações que as conseqüências podem ser irreversíveis. Eu mesmo já fui vítima dessa pressão (e, infelizmente, não estou livre dela), mas também nunca cheguei a cogitar a possibilidade de jogar a toalha, de desistir de tudo. Nem sempre é fácil, claro, mas continuo achando que viver vale muito a pena. No caso de McQueen, as especulações não param: a morte recente da mãe, o uso excessivo de drogas, o também suicídio da amiga Isabella Blow (quem o revelou) e até a exaustiva tarefa de ter que desenvolver várias coleções por ano. &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;&lt;br /&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Curioso que sou, fui em busca de uma entrevista que ele concedeu a ELLE francesa, reproduzida no Brasil em agosto de 1998, para tentar encontrar alguma pista que já denunciasse, naquela época, no auge da sua carreira, algum componente trágico na sua personalidade. Não encontrei nada muito revelador, mas, mesmo assim, selecionei algumas frases bem interessantes: &lt;em&gt;&lt;span style="color:#ff0000;"&gt;“Gostaria de ter mais tempo pra mim. Trabalho 20 horas em 24. / Temo chegar a ficar satisfeito comigo mesmo. / Só serei feliz no dia em que me aposentar. / Gostaria de me tornar um grande repórter”&lt;/span&gt;&lt;/em&gt;. Como uma coisa puxa outra, logo me lembrei de Rafael, um personagem de uma comédia espanhola chamada "Crimen Perfecto" (2004), cuja maior ambição é desfrutar de uma vida que esteja de acordo com o seu bel-prazer. &lt;em&gt;&lt;span style="color:#ff0000;"&gt;“Prefiro morrer a me conformar com uma existência medíocre”&lt;/span&gt;&lt;/em&gt; – diz ele. Passo a bola pra vocês. Há algum heroísmo ou autenticidade nisso ou, assim como eu, vocês veem com desconfiança essa justificativa?&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;&lt;br /&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Por outro lado, uma boa notícia é que o ator Daniel Radcliffe, mais conhecido por viver o bruxinho Harry Potter nos cinemas, acaba de emprestar a sua imagem para uma campanha contra o suicídio de adolescentes homossexuais, nos Estados Unidos. Li num site que, lá, são registrados por ano cerca de 32 mil suicídios, entre gays de 14 e 15 anos. Assustador, não? Independente da orientação sexual, raça, religião, enfim, acho que não podemos fechar os olhos para essa realidade. Ninguém tira a própria vida simplesmente por achar que não faz parte de uma zona de conforto. Os nossos dramas cotidianos, principalmente os silenciosos, tendem a nos empurrar para um gradativo isolamento, por isso é fundamental que parentes ou amigos, ao menor sinal de depressão, encaminhem a pessoa a um médico.&lt;?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" /&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;&lt;br /&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="FONT-WEIGHT: normal; mso-bidi-font-weight: bold"&gt;&lt;o:p&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="FONT-WEIGHT: normal; mso-bidi-font-weight: bold"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;E, no último final de semana, perdemos também o querido bibliófilo José Mindlin, aos 95 anos. No ano passado, durante um imprevisível temporal em São Paulo, me refugiei na porta da casa dele. Era um domingo à tarde e me enchi de orgulho só em poder estar ali. Enquanto o céu desabava, ficava imaginando as preciosidades literárias que deveriam estar lá dentro. A sua paixão incurável pelos livros ele tão bem resumiu numa frase que eu acho ótima: &lt;em&gt;&lt;span style="color:#ff0000;"&gt;“Trocaria de bom grado dois terços da minha biblioteca por metade da minha idade, mas naturalmente para começar tudo de novo”&lt;/span&gt;&lt;/em&gt;. Vai deixar saudades. E o terremoto no Chile, hein? É melhor ir parando por aqui. A semana começou melancólica. Abração!&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7336739474415173670-5067637133926708433?l=luisfabianoteixeira.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://luisfabianoteixeira.blogspot.com/feeds/5067637133926708433/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=7336739474415173670&amp;postID=5067637133926708433&amp;isPopup=true' title='17 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7336739474415173670/posts/default/5067637133926708433'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7336739474415173670/posts/default/5067637133926708433'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://luisfabianoteixeira.blogspot.com/2010/03/nausea-de-si-mesmo.html' title='A NÁUSEA DE SI MESMO'/><author><name>Luis Fabiano Teixeira</name><uri>http://www.blogger.com/profile/00941421251880334721</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='31' src='http://4.bp.blogspot.com/-e8a0qyVvizk/TnSxA9WCdiI/AAAAAAAACGs/1YiA
